บทที่ 119 : หอกทะลวงของยอดฝีมือระดับสี่ขั้นต้น! กลับเจาะการป้องกันของมันไม่เข้า?!

บทที่ 119 : หอกทะลวงของยอดฝีมือระดับสี่ขั้นต้น! กลับเจาะการป้องกันของมันไม่เข้า?!

สัตว์พันธสัญญาระดับสามขั้นปลายเนี่ยนะ?!

ดันสุ่มมาเจอจอมยุทธ์ระดับสี่ขั้นต้นเนี่ยนะ?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!

ระบบจับคู่มันรวนหรือไง?!

หลังจากเงียบกริบไปชั่วอึดใจ เสียงหัวเราะก็ระเบิดดังลั่นอัฒจันทร์จนแทบจะหูหนวก

“ฮ่าๆๆๆ! นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย? ระดับสามขั้นปลาย? ระบบกลัวว่า 'มือใหม่ขอคนแบก' จะทำลายสถิติไม่ได้ ก็เลยส่งของขวัญมาให้ฟรีๆเลยงั้นดิ?”

“ขำจนปอดจะพังแล้ว! ดีไซน์เห็ดนี่แม่งโคตรหลุดโลก! อัจฉริยะคนไหนเป็นคนปั้นขึ้นมาวะเนี่ย!”

“ID ของเจ้านายมันก็ปั่นประสาทพอกัน! ข้าสงสัยจริงๆว่าต้องมีไอ้บ้าที่ไหนจงใจมาป่วนแน่ๆ!”

“ฮ่าๆๆ! นี่มันมาเอาฮาชัดๆ!”

….

ณ กลางลานประลอง

รอยยิ้มและสีหน้าของมู่เฉินแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์

เขายืนจ้องมองเจ้าเห็ดยักษ์สีชมพูอ่อนที่กำลังเด้งดึ๋งไปมาอยู่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง สมองของเขาอื้ออึงไปหมด

นี่…นี่มันตัวอะไรกัน?

นี่คือคู่ต่อสู้ที่เขาจะต้องเอาชนะเพื่อทำลายสถิติอย่างนั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะที่ดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ ใบหน้าของมู่เฉินก็แดงก่ำขึ้นมาในทันที ความรู้สึกอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้าใส่จิตใจของเขา

จบสิ้นกัน!

สถิติที่ได้มาแบบนี้ มันช่างไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี!

ไม่สิ นี่มันไม่ใช่แค่ไร้ศักดิ์ศรีแล้ว แต่มันคือความอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด!

เดาได้เลยว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมื่อมีคนพูดถึง ID “มือใหม่ขอคนแบก” สิ่งแรกที่พวกเขาจะนึกถึงไม่ใช่ผลงานอันยิ่งใหญ่ที่สามารถเอาชนะอัจฉริยะระดับท็อปได้ถึงสิบแปดคนรวด

แต่พวกเขาจะนึกถึงแค่ว่า…สุดท้ายแล้วเขาก็สามารถทำลายสถิติมาได้แบบหืดจับ ด้วยการเอาชนะเจ้าเห็ดสุดปั่นระดับสามขั้นปลายที่ระบบสุ่มมาให้ต่างหาก!

เขาถึงกับจินตนาการออกเลยว่า ในบอร์ดของมหาวิทยาลัยจะต้องมีกระทู้แบบไหนโผล่ขึ้นมา—

《ช็อกวงการ! มู่เฉิน อัจฉริยะแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เปิดศึกเดือดกับเห็ดยักษ์สีชมพูถึงสามร้อยยก!》

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มู่เฉินก็หน้ามืดตาลาย เกือบจะกระอักเลือดออกมาตรงนั้น

สถิติบ้าบอนี่…ไม่ทำลายมันแล้วก็ได้โว้ย!

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเปิดหน้าต่างยอมแพ้ขึ้นมาทันที!

ยอมแพ้ดีกว่า!

เขาไม่อยากทนอับอายไปมากกว่านี้แล้ว!

ในขณะเดียวกัน ทางด้านของฉู่เซิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็กำลังยืนทำหน้าตายด้าน รู้สึกด้านชาไปหมดแล้วเหมือนกัน

เอาอีกแล้วเหรอ?

ตั้งแต่เริ่มสุ่มหาคู่ต่อสู้มา นี่มันคนที่เจ็ดหรือคนที่แปดแล้วนะ?

ทุกคน พากันกดยอมแพ้หมดเลย!

แถมยังหนีไปเพราะขยะแขยงกันหมดอีกต่างหาก!

เชี่ยเอ๊ย! รู้อย่างนี้ไม่ปั้นหน้าตาออกมาเป็นแบบนี้ก็ดีหรอก!

แล้วแบบนี้จะทดสอบพลังได้ยังไงล่ะวะ?

ดูทรงแล้ว คู่ต่อสู้คนนี้ก็คงจะกดยอมแพ้เหมือนกันสินะ…

เฮ้อ เหนื่อยใจว่ะ ช่างแม่งเถอะ

แต่ทว่า ในวินาทีที่มู่เฉินกำลังจะกดยืนยันการยอมแพ้นั่นเอง...

หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงสดที่แฝงไปด้วยความหมายเชิงเตือนภัย ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่พร้อมกัน!

[คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติในการต่อสู้ของ “สัตว์พันธสัญญาของจักรพรรดินีผู้ควบคุมสัตว์อสูรหนึ่งเดียวในใต้หล้า” มีการกดยอมแพ้ติดต่อกันหลายครั้งในเวลาอันสั้น! ต้องสงสัยว่าอาจมีการจงใจปั๊มจำนวนครั้งที่ชนะและอัตราการชนะ!]

[เพื่อรักษาความยุติธรรมในการแข่งขัน ระบบจะทำการระงับฟังก์ชันการยอมแพ้ในการต่อสู้ครั้งต่อๆไปของสัตว์พันธสัญญาตัวนี้ทั้งหมด!]

มู่เฉิน: “….?”

ฉู่เซิง: “….?”

มู่เฉินจ้องมองหน้าต่างแจ้งเตือนนั้นด้วยความมึนงง

หมายความว่ายังไง?

ไม่ให้ยอมแพ้แล้วเหรอ?

หมายความว่าข้าต้องสู้กับเจ้าเห็ดนี่ให้จบงั้นสิ?!

ระบบ…แกตั้งใจจะแกล้งข้าใช่ไหมเนี่ย?!

ส่วนทางด้านฉู่เซิง หลังจากที่หายจากอาการตกตะลึง ดวงตาของมันก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!

เฮ้ย! ได้สู้แล้วเหรอ?

ดีๆๆ! ในที่สุดก็จะได้ทดสอบพลังสักที!

มันหันไปมองมู่เฉินที่กำลังยืนแข็งเป็นหินด้วยความสนใจ

จอมยุทธ์ระดับสี่ขั้นต้น…ซี้ดดดด ระบบมันจับคู่ให้เจอคนเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

สงสัยเป็นเพราะชนะติดต่อกันมาเยอะเกินไป แถมคู่ต่อสู้ก็พากันกดยอมแพ้กันหมด ระบบก็เลยประเมินว่าข้าเก่งเกินไปสินะ?

แต่ก็ช่างเถอะ เข้าทางบรรพบุรุษยุงพอดี!

ข้าเองก็อยากจะลองสู้กับจอมยุทธ์ระดับสี่ขั้นต้นดูสักตั้งเหมือนกัน จะได้รู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตรงไหน!

…..

เมื่อผู้ชมบนอัฒจันทร์เห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆจนลานประลองแทบจะถล่มทลาย

“ฮ่าๆๆๆๆๆ! ไม่ไหวแล้ว! ขำจนจะตายอยู่แล้ว! โดนระบบแบนเฉยเลยเว้ย!”

“ฟ้าลิขิตให้ต้องสู้ ก็ต้องสู้โว้ย!”

“ระบบ: อยากยอมแพ้เหรอ? ฝันไปเถอะ! วันนี้แกต้องสู้กับเจ้าเห็ดนี่ให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้าง!”

แม้แต่หานเยว่ที่เอาแต่ทำหน้าเย็นชามาตลอด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก นางรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันช่างน่าขบขันเสียเหลือเกิน

ผู้ชายที่ชื่อมู่เฉินคนนี้ โชคร้ายซะไม่มี นี่มันโดนระบบบังคับให้ขายหน้าชัดๆ

ส่วนมู่หลินหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆก็ถึงกับมุมปากกระตุก ต้องเอามือปิดตาเพราะทนดูไม่ได้

พี่ชาย…นี่โดนระบบเกมแกงเข้าให้แล้วใช่ไหมเนี่ย?

ไปทำอะไรให้พวกผู้พัฒนาเกมไม่พอใจหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงต้องบังคับให้ขายหน้าขนาดนี้ด้วย?

….

กลางลานประลอง

มู่เฉินหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง รู้สึกได้เลยว่าความดันเลือดพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุด

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา แล้วพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ราวกับยอมรับชะตากรรม

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ป่วยการ

สู้ก็สู้วะ

เขามองไปยังเจ้าเห็ดยักษ์ที่ยังคงเด้งไปเด้งมาอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วค่อยๆยกหอกยาวในมือขึ้น

“เจ้าตัวเล็ก ดูเหมือนระบบจะรวนนิดหน่อยนะ ข้าก็ไม่อยากจะสู้กับแกหรอก...”

“ช่างเถอะ ข้าจะสงเคราะห์ให้แกไปสบายก็แล้วกัน”

ฉู่เซิง: “….?”

เดี๋ยวนะไอ้หนุ่ม! จะขี้เก๊กเกินไปแล้วมั้ง?

ได้เลย งั้นเดี๋ยวบรรพบุรุษยุงคนนี้จะช่วยสอนบทเรียนให้แกเอง!

[เริ่มการต่อสู้!]

เสียงประกาศอันไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้น เป็นการตอกย้ำว่ามู่เฉินไม่มีทางถอยอีกต่อไป

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาสลัดอารมณ์ฟุ้งซ่านทิ้งไป เตรียมตัวจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด!

วิ้ง—!

หอกสีเงินในมือของเขาส่งเสียงร้องคำรามเบาๆเขาไม่ได้ใช้ทักษะยุทธ์หรือพลังแห่งเจตจำนงใดๆทั้งสิ้น มีเพียงการแทงตรงไปข้างหน้าอย่างเรียบง่ายและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

สำหรับเขาแล้ว การจัดการกับสัตว์พันธสัญญาระดับสามขั้นปลาย ต่อให้ไม่ใช้พลังแห่งเจตจำนง แค่ใช้พลังโลหิตอันมหาศาลของระดับสี่ขั้นต้น ก็เพียงพอที่จะทะลวงร่างของมันให้เป็นรูได้ในพริบตาแล้ว!

หอกนี้ ทั้งรวดเร็ว! แม่นยำ! และดุดัน!

เพียงชั่วพริบตา มันก็พุ่งเข้าประชิดร่างของเจ้าเห็ดยักษ์สีชมพู!

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างพากันกลั้นหายใจ พวกเขาแทบจะมองเห็นภาพเจ้าเห็ดถูกแทงจนระเบิดเป็นจุลไปแล้ว!

แต่ทว่า!

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานใสแจ๋ว!

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ปลายหอกที่ควรจะทะลวงทุกสิ่ง กลับพุ่งเข้าชนหมวกเห็ดอย่างจัง

ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเหมือนแทงเข้าใส่ก้อนเหล็กกล้าที่ไม่มีวันถูกทำลาย ไม่สามารถทะลวงลึกเข้าไปได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

ส่วนเจ้าเห็ดยักษ์สีชมพูก็แค่สั่นไหวเบาๆเท่านั้น

“อะไรกัน?!”

รูม่านตาของมู่เฉินหดเกร็งลงอย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าของเขาฉายแววไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!

เป็นไปได้ยังไง?!

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังที่ส่งผ่านปลายหอกของเขานั้น รุนแรงพอที่จะทะลวงรถหุ้มเกราะหนักๆได้สบายๆ!

แต่พอแทงเข้าใส่เจ้าเห็ดตัวนี้ พลังนั้นกลับสลายหายไปราวกับโคลนที่จมลงสู่ก้นทะเล มันถูกสลายไปด้วยพลังงานลึกลับบางอย่างในพริบตา!

นี่มันพลังป้องกันบ้าบออะไรกันเนี่ย?!

“หึ่งๆ (แค่นี้เองเหรอ? ไม่รู้สึกอะไรเลยแฮะ! ไม่ได้กินข้าวมาหรือไงไอ้น้อง?)”

ฉู่เซิงยิ้มเยาะ

ที่มันไม่หลบการโจมตีเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อจะทดสอบสกิลใหม่อย่าง [ถ่ายโอนหมื่นแมลง] โดยการถ่ายโอนความเสียหายไปยังลูกสมุนในรังแมลงเพลิงนรกนั่นเอง

ในเสี้ยววินาทีนั้น แมลงกลืนวิญญาณกว่าร้อยตัวก็ระเบิดตัวเองตายคาที่ กลายเป็นเถ้าถ่านไปในพริบตา!

พูดก็พูดเถอะ ฉู่เซิงเองก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน

ขนาดเป็นการโจมตีธรรมดาๆแถมยังถูกลดทอนพลังทำลายล้างด้วย [เกราะรบเพลิงนรก] แล้วแท้ๆ

แต่ก็ยังสามารถฆ่าแมลงกลืนวิญญาณระดับสองขั้นสูงสุดไปได้ถึงร้อยกว่าตัวเลยงั้นเหรอ?

สมแล้วที่เป็นระดับสี่ขั้นต้น มีของเหมือนกันแฮะ...

แต่ก็แค่นั้นแหละ!

ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย!

ต่อไป...

เตรียมตัวรับมือกับภัยพิบัติแห่งเผ่าพันธุ์แมลงของบรรพบุรุษยุงได้เลย!!

………