บทที่ 117 : เอฟเฟกต์แปลงกายเห็ดของขนนกเพลิงระเบิดวิญญาณ! พ่นสปอร์สีขาวออกมา!

บทที่ 117 : เอฟเฟกต์แปลงกายเห็ดของขนนกเพลิงระเบิดวิญญาณ! พ่นสปอร์สีขาวออกมา!

หลังจากเงียบกริบไปได้เพียงอึดใจเดียว จู่ๆเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ก็ระเบิดดังลั่นขึ้นมาจากรอบทิศทาง

“เชี่ยเอ๊ย?! นั่นมันตัวบ้าอะไรวะน่ะ? อวตารใหม่ของสัตว์พันธสัญญางั้นดิ?”

“บ้าบอ จะไปมีอวตารหลุดโลกแบบนั้นได้ไง? นี่มันต้องปั้นขึ้นมาเองชัวร์ๆ!”

“โคตรสุด สงสัยจะเอาสัตว์พันธสัญญามาทำเป็นแฟนหนุ่มล่ะมั้ง?”

“ฮ่าๆๆขำจนปอดจะแหกแล้ว! ไม่ได้การล่ะ ข้าต้องแคปหน้าจอไปลงบอร์ด! นี่มันต้องเป็นสัตว์พันธสัญญาที่บัดซบที่สุดในประวัติศาสตร์เกมหลิงอู่อู๋เจียนแน่ๆ!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากทั่วทุกสารทิศ—ซึ่งเต็มไปด้วยความขบขัน การหยอกล้อ และความประหลาด

ใบหน้าของกู่เยว่ซีก็มืดครึ้มลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด

นางรู้สึกอับอายจนนิ้วเท้าจิกเกร็งอยู่ในรองเท้า แทบจะขุดพื้นให้เป็นรูมุดหนีได้อยู่แล้ว!

ไอ้สารเลวเอ๊ย!

หน้าตาและศักดิ์ศรีของจักรพรรดินีอย่างข้า ต้องมาป่นปี้เพราะแกก็วันนี้แหละ!

“หึ่งๆๆ! (เห็นหรือเปล่าจักรพรรดินี? ข้าบอกแล้วไงว่าลุคนี้มันต้องสะดุดตาคนมองสุดๆ? เป็นไง โคตรตึงเลยใช่ป่ะ?!)”

กู่เยว่ซี: “...”

“หุบปากไปเลยนะ!”

กู่เยว่ซีตวาดลั่นในใจ ตอนนี้นางโกรธจนอยากจะบีบเจ้ายุงตัวนี้ให้ตายคามือไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามข่มความรู้สึกที่อยากจะกดล็อกเอาต์หนีออกไปจากเกมให้จงได้ ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

นางจำได้ว่าในเกม 《หลิงอู่อู๋เจียน》 มีฟังก์ชันหนึ่งที่ออกแบบมาได้ตอบโจทย์ผู้เล่นสุดๆมันถูกสร้างมาเพื่อรับมือกับพวกสัตว์พันธสัญญาที่ดื้อด้าน หรือพวกที่ต้องการการฝึกฝนจากการต่อสู้จริงอย่างหนักหน่วง

และเพียงไม่นาน นางก็เจอตัวเลือกนั้นในหน้าเมนู—[ศูนย์รับฝากสัตว์พันธสัญญา]

กู่เยว่ซีกดเข้าไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

[กรุณาเลือกโหมดการฝากเลี้ยง:]

[1. โหมดฝึกซ้อมแบบชิลๆ(ประลองฝีมือกับสัตว์พันธสัญญาตัวอื่นแบบเป็นมิตร ไม่บันทึกสถิติ)]

[2. โหมดไต่หอนรก (ท้าทายดันเจี้ยนระดับความยากสูงแบบไม่จำกัดชั้น เพื่อขัดเกลาขีดจำกัด)]

[3. โหมดจับคู่ไร้ขีดจำกัด (ระบบจะสุ่มจับคู่คู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูสีให้กับสัตว์พันธสัญญาของคุณ

ตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อต่อสู้แบบ 1V1 ชี้เป็นชี้ตาย!)]

สายตาของกู่เยว่ซีล็อกเป้าไปที่ตัวเลือกที่สามทันที พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นมา

จับคู่แบบไร้ขีดจำกัดงั้นเหรอ?

ต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายสินะ?

ถึงแม้ว่าการตายในเกมจะไม่ได้ตายจริงๆหรือแม้แต่บาดเจ็บจริงๆก็ตาม…แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับน่ะ มันคือของจริง!

ดีเลย!

เหมาะสมกับเจ้ายุงเวรนี่ที่สุด!

เพียงแค่ขยับความคิด นางก็กดเลือก [โหมดจับคู่ไร้ขีดจำกัด] ทันที แถมยังตั้งค่าระดับความรุนแรงไว้ที่ขั้นสูงสุดอีกด้วย!

นั่นหมายความว่า จะไม่มีเวลาให้พักหายใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว!

ไม่ว่าจะชนะหรือถูกฆ่าตาย ระบบก็จะทำการจับคู่คู่ต่อสู้คนต่อไปให้ทันที!

ลองคิดดูสิว่า ถ้าหากระบบสุ่มไปเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจจนสู้ไม่ได้ติดต่อกันหลายสิบคน มันอาจจะต้องตายซ้ำตายซากเป็นสิบๆครั้งภายในเวลาแค่ไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ!

นี่มันคือการฝึกฝนระดับนรกขุมที่ลึกที่สุดชัดๆ!

“หึ่งๆ! (เอ๊ะ? จักรพรรดินีจะทำอะไรน่ะ? ทำไมข้ารู้สึกทะแม่งๆ...)”

ฉู่เซิงเริ่มสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

แต่กู่เยว่ซีก็ไม่ได้สนใจเสียงร้องของมันเลยแม้แต่น้อย นางกดปุ่ม [ยืนยันการฝากเลี้ยง] ไปอย่างไม่ลังเล

“แกก็อยู่ที่นี่ แล้วเล่นสนุกให้เต็มที่ไปเลยแล้วกัน!” นางเอ่ยเสียงเย็นชาอยู่ในใจ

วินาทีต่อมา ลำแสงเทเลพอร์ตก็สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ครอบคลุมร่างของเจ้าเห็ดยักษ์ที่ยังคงเด้งดึ๋งไปมาเอาไว้

“หึ่งๆ! (เชี่ย! จักรพรรดินี อย่านะ...)”

ยังไม่ทันที่ฉู่เซิงจะได้โวยวายจนจบประโยค แสงสว่างก็วาบขึ้นมา แล้วเจ้าเห็ดตัวปัญหาที่ทำให้นางต้องกลายเป็นตัวตลกของงาน ก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้นในที่สุด

ในที่สุด…โลกก็กลับมาสงบสุขเสียที

เมื่อบรรดาผู้เล่นบนลานกว้างเห็นฉากนั้น ก็พากันจับกลุ่มซุบซิบกันอีกครั้ง

“อ้าว? แล้วเจ้าเห็ดนั่นหายไปไหนแล้วล่ะ?”

“สงสัยจะโดนเจ้านายเทเลพอร์ตส่งกลับไปแล้วมั้ง คงจะทนสายตาชาวบ้านไม่ไหวน่ะสิ ฮ่าๆๆ!”

กู่เยว่ซีทำเป็นหูทวนลม ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทารอบข้าง นางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกไปได้เสียที

ไม่เห็นซะก็ไม่หงุดหงิด!

เจ้ายุงบัดซบ…หวังว่าแกจะโดนยอดฝีมือข้างในนั้นกระทืบตายสักหลายๆรอบนะ!

นางแค่นเสียงเย็นชาในลำคอ ก่อนจะสลัดเรื่องยุงทิ้งไป แล้วเปิดหน้าต่างจับคู่ของตัวเองขึ้นมาบ้าง เพื่อเตรียมทดสอบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเองในตอนนี้

...

ตัดภาพมาที่อีกด้านหนึ่ง

ฉู่เซิงรู้สึกแค่ว่าภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะพบว่าตัวเองมาโผล่อยู่ในลานประลองขนาดมหึมา ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับโคลอสเซียมในยุคโรมันโบราณ

พร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูของมัน

[ยินดีต้อนรับสู่โหมดจับคู่ไร้ขีดจำกัดสำหรับสัตว์พันธสัญญา! ระดับความยาก: นรก!]

[ตรวจพบว่าระดับพลังของคุณคือ: ระดับสาม ขั้นปลาย!]

[กำลังจับคู่คู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูสีคนแรกให้คุณ…จับคู่สำเร็จ!]

[จอมยุทธ์เผ่ามนุษย์, ขอบเขตเตาหลอมพลังโลหิต ขั้นสอง, ID: “ระเบิดปลาหน้าโง่112”...]

ฉู่เซิง: “...”

ระดับสามขั้นปลาย จับคู่ไปเจอเตาหลอมพลังโลหิตขั้นสองเนี่ยนะ?

นี่มันระบบจับคู่บ้าบอคอแตกอะไรวะเนี่ย??

เตาหลอมพลังโลหิตขั้นสองน่ะ มีค่าพลังโลหิตขั้นต่ำตั้งเจ็ดพันเชียวนะโว้ย!

แถมพลังทำลายล้างจากพลังโลหิตแต่ละหน่วยที่ระเบิดออกมา ยังรุนแรงกว่าระดับสามขั้นสูงสุดถึงห้าเท่าตัวเลยด้วย!

ช่องว่างของพลังรบขนาดนี้…มันต่างกันราวกับเอาไก่กุ๊กๆไปต่อยกับไมค์ ไทสันเลยไม่ใช่หรือไง

แต่ก็นะ…นั่นมันคือมาตรฐานสำหรับสัตว์พันธสัญญาตัวอื่นๆ

สำหรับฉู่เซิงแล้วล่ะก็…นี่มันเข้าทางปืนพอดีเลยต่างหาก!

ก็เขา…กำลังอยากจะทดสอบขีดจำกัดพลังรบของตัวเองอยู่พอดีไม่ใช่หรือไง?

“จักรพรรดินีนี่ก็ใจดีเหมือนกันแฮะ!”

ฉู่เซิงแอบซาบซึ้งใจอยู่ในใจลึกๆ

จากนั้นมันก็หันไปมองจอมยุทธ์มนุษย์ที่ใช้ชื่อ ID ว่า “ระเบิดปลาหน้าโง่112” ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่ NPC แต่เป็นผู้เล่นจริงๆที่กำลังยืนทำหน้าเหวอ มองเจ้าเห็ดยักษ์ตรงหน้าด้วยความมึนงงสุดขีด

“เชี่ยเอ๊ย…นี่มันไอ้นั่นกลายพันธุ์ชัดๆ!”

ฉู่เซิง: “...”

เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีความเป็นคน…ไม่สิ ศักดิ์ศรีความเป็นยุงของเขาถูกหยามหยันเข้าให้แล้ว

ทำไมความคิดของคนพวกนี้ถึงได้สกปรกโสมมแบบนี้นะ?!

นี่มันก็แค่เห็ดน้อยแสนน่ารักที่ดูสดใส เป็นธรรมชาติ และเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตแท้ๆ! พวกเขามองมันเป็นตัวอะไรไปเนี่ย!

“ระดับสามขั้นปลายงั้นเหรอ?”

ชายฉกรรจ์สวมชุดเกราะหนักที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองข้อมูลของทั้งสองฝ่ายที่ระบบแสดงขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นมากยิ่งขึ้น

“สัตว์พันธสัญญาระดับสามขั้นปลาย…ดันสุ่มมาเจอข้าที่อยู่ขอบเขตเตาหลอมพลังโลหิตขั้นสองเนี่ยนะ?”

“แถมยังเปิดโหมดนรกอีกต่างหาก?” แววตาของชายร่างยักษ์เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและเวทนา

“ไอ้น้องเอ๊ย เจ้านายของแก…มีความแค้นฝังหุ่นอะไรกับแกนักหนาหรือเปล่าวะเนี่ย?”

ฉู่เซิง: “...”

แล้วมันไปหนักหัวพ่อแกหรือไง?

เป็นเห็ดยักษ์แล้วมันทำไม?

เตาหลอมพลังโลหิตขั้นสองแล้วไงล่ะ? แกสู้ข้าได้หรือไง?

“หึ่งๆ! (เลิกพล่ามได้แล้ว! เข้ามาลุยกันเลย!)”

ฉู่เซิงฮึกเหิมเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

กำลังอยากจะลองทดสอบความแข็งแกร่งที่แท้จริงหลังจากวิวัฒนาการครั้งที่ห้าอยู่พอดี!

จอมยุทธ์ขอบเขตเตาหลอมพลังโลหิตขั้นสองนี่แหละ เหมาะที่จะเป็นกระสอบทรายชั้นเลิศให้มันเลย!

มันไม่รอช้า ตัดสินใจงัดเอาท่าไม้ตายก้นหีบออกมาใช้ทันที!

[ขนนกเพลิงระเบิดวิญญาณ]!

ทว่าในวินาทีต่อมา…ฉากอันแสนพิลึกพิลั่นก็บังเกิดขึ้น

เพราะขนนกเปลวเพลิงสีแดงเข้มที่ควรจะพุ่งทะลวงปกคลุมไปทั่วฟ้าตามที่คาดการณ์ไว้ กลับไม่ได้ปรากฏออกมา

สิ่งที่เห็นกลับกลายเป็นว่า…หมวกเห็ดทรงกลมมนของเจ้าเห็ดยักษ์สีชมพูต้นนั้น เกิดการหดเกร็งอย่างรุนแรง

ก่อนที่วินาทีต่อมา...

พรวด—!!!

สปอร์สีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งกระฉูดออกมาจากยอดเห็ดราวกับภูเขาไฟระเบิด มันสาดกระจายพุ่งทะยานเข้าใส่ชายฉกรรจ์ชุดเกราะหนักฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง!

ชายฉกรรจ์ชุดเกราะหนัก: “…???”

ฉู่เซิง: “…???”

เดี๋ยวนะ…นี่เอฟเฟกต์สกิลมันดันเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปตามอวตารของข้าด้วยงั้นเหรอ?!

นี่มัน…นี่มัน…เชี่ยเอ๊ย ที่พ่นออกมานี่มันน้ำบ้าอะไรวะเนี่ย?!

ทางด้านชายฉกรรจ์ชุดเกราะหนักฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มและสีหน้าของเขาแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์

เขาได้แต่ยืนอึ้งมองดู 'มหาสมุทรสีขาว' ที่กำลังพุ่งทะลักเข้าใส่ตัวเอง

กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกยิกๆอย่างบ้าคลั่ง

แววตาจากที่ตอนแรกตกตะลึง ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาอย่างรวดเร็ว

และสุดท้ายก็กลายเป็นความขยะแขยงและรังเกียจจนเข้ากระดูกดำ!

เขาถึงขั้นลืมป้องกันตัวไปเสียสนิท!

“แหวะ—!”

ชายร่างยักษ์ส่งเสียงโก่งคอจะอาเจียน เขาแทบจะทนดูภาพอุจาดตานี้ต่อไปไม่ไหว และก็ทนสู้ต่อไม่ลงอีกแล้วจริงๆ!

สุดท้ายเขาจึงกระทืบเท้าอย่างแรง เปลี่ยนร่างตัวเองให้กลายเป็นลำแสง แล้วพุ่งทะยานหนีไปยังจุดเทเลพอร์ตโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง!

[ติ๊ง! คู่ต่อสู้ขอยอมแพ้! คุณเป็นผู้ชนะในรอบนี้!]

ฉู่เซิง: “...”

แบบนี้ก็…ชนะแล้วเหรอเนี่ย?

ทำเอาคนอื่นขยะแขยงจนหนีไปเลยเนี่ยนะ?

สุดยอดไปเลยแฮะ

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้ดึงสติกลับมาจากชัยชนะอันแสนจะหลุดโลกนี้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

[ติ๊ง! กำลังจับคู่คู่ต่อสู้คนต่อไปให้คุณ...]

แสงสว่างวาบขึ้นมาอีกหน พร้อมกับร่างของจอมยุทธ์มนุษย์อีกคนที่ปรากฏตัวขึ้นบนอีกฝั่งของลานหิน

คราวนี้เป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดเกราะเบา ทันทีที่นางเห็นสภาพของฉู่เซิง สีหน้าของนางก็แข็งทื่อไปในพริบตา ร่างทั้งร่างยืนอึ้งค้างไปหลายวินาที

จากนั้น...

“กรี๊ดดดดดด! นี่มันไอ้โรคจิตที่ไหนปั้นรูปลักษณ์สัตว์พันธสัญญาอุบาทว์แบบนี้เนี่ย! กรี๊ดดดดดด!!”

วินาทีต่อมา ร่างของหญิงสาวก็อันตรธานหายวับไปกับตา!

[ติ๊ง! คู่ต่อสู้ขอยอมแพ้! คุณเป็นผู้ชนะในรอบนี้! ชนะติดต่อกันสองครั้ง!]

ฉู่เซิง: “...”

……………