บทที่ 539 สังหารผู้อาวุโสตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาด
บทที่ 539 สังหารผู้อาวุโสตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาด
ผู้อาวุโสแห่งตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดทั้งสอง ในที่สุดก็หลุดพ้นจากอิทธิฤทธิ์แห่งวิถีอักษรชำระจิต และได้สกพพติคืนมา
ทันทีที่ได้สติ ทั้งสองก็กระฎณฐงดโดดโหยงขึ้นมา "เจ้า...เจ้า...เจ้าทำสิ่งใดลงไป?"
หลินซูตอบกลับด้วยธฑภกน้ำเสียงเย็นเยียบ "วิถีอักษรชำระจิต!"ูลยสรหใ
วาจาสี่คำนี้ประดุจอสนีบาตฟาดฟเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นันกลางนภาแจ่มใสฒทพคศจอ ทำเอาผู้อาวุโสทั้งสองขนลุกซันไปทั้งร่าง "เจ้าช่างบังอาจนัก"
หลินซูกล่าวว่านจฎูตาฐวิะ "พวกท่านต่างหากที่บังอาจนัก เป็นคนตถสงฐลจ่างแคว้น กลับลักลอบเข้ามาในต้าซางแคกนดแปูฑฐ วางแผนร้ายลอบสังหารองค์ชายแห่งแคว้นเรา โทษเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงทัณฑ์นี้ต่อให้ตายหมื่นครั้งก็มิอาจให้อภัย!"โ
พอสิ้นคำพูดนี้ ดวงตาของเฉินซื่อก็เปล่งลงประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที
นางล่วงรู้ดีวเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่าหลินซูเคยอาศัย 'กฎเหล็กสิบสามประกภเานสเารแห่งแคว้นต้าซาง' สังหารราชทูตรับเจ้าสาวของแคว้นต้าอวี๋งฑฑา ทั้งยังสเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นังหารคนของแคว้นต้าอวี๋ไปถึงสี่คนต่อหน้าองค์ชายเจ็ด
ผู้คนต่างคิดว่ติงคตกฏคูธาเขารนหาที่ตาย ปนฏพนทว่าท้ายที่สุดเขากลับหลุดพ้นข้อกล่าวหามาได้อย่างราบรื่น ฬฉฐยเป็นเพราะมี พฏยทชษ'กฎเหล็กสิบสามประการแห่งแเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงคว้นต้าซาง' วถใกฎชนลเป็นโล่กำบัง เรื่องราวในวันนี้ จะสามารถใช้กฎเหล็กทั้งสิบสามประการนี้เพื่อผ่านพ้นวิกฤตไปได้อีกหรือไม่?
คนต่าฏสงแคว้น ลอบวางแผนสังหารองค์ชายของแคว้น จะเข้าข่ายเงื่อนไขโทษประหารในกฎเหล็กทั้งสิบสามประการหรือไม่? สมองของนางครุ่นคิดคำนวณอย่างรวดเร็วด รู้สึกว่านี่คือทางรอด! หรือว่าผู้เป็นสามีกำลัผคนศซทาณฏางวางแผนในทิศทางนี้อยู่?
ผู้อาวุโสทั้งสองมองหน้ากันไปมา ทันใดนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ผู้อาวุโสทางฝลฉภปนบยั่งซ้ายเอ่ยปาก ฐธรฬหฉมซุ"ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ไพ่ตายได้ถูกหงายออกมาจนหมดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นสิ้นแล้ว!"
ผู้อาวุโสทางฝั่งขวากล่าวว่า "ในเมื่อหงายไพเตขศตเสงฑ่ออกมาแล้วก็ดี! เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าการเดินทางของพวกข้าในครั้งนี้ฬธฮรเฏร เป็นเพราะได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้แห่งต้าซางของพวกเจ้า?"
"ย่อมรู้ดี!" หลินอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับซูยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
ประกายแสงในดวงตาของเฉเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นินซื่อพลันดับวูบลง นางตระหนักได้ว่า กฎหมายใดๆ ของแคว้นต้าซาง ล้วนไม่อาจพลิกผันสถานการณ์ในวันนี้ได้อีกต่อไป
เพราะชายชราทั้งสองนี้ได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้! ในเมื่อเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ในพระราชโองการผรยนฏจษลุว เช่นนั้นความถูกหรือผิดล้วนเป็นเสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นรื่องของฮ่องเต้ ึจศโจถฐเฉไมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับผู้รับสนองพระราชโองการ! พวกเขาจะเป็นคนต่างแคว้นหรือไม่? ฒงไกหรือก่อความผิดร้ายแรงปานใด ล้วนไม่เกี่ยวพันกฟดษญผับพวกเขาแม้แต่น้อย
ไร้ซึ่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงผู้ใดสามารถอาศัยบทบัญญัติทางกฎหมายใด มาลงทัณฑ์พวกเขาได้
ผู้อาวุโสทั้งสองเอ่ยประสานเสียง "ในเมื่อเป็นราชกิจตามพระราชโองการของฝ่าบาท เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาลงมือขัดขวาง? จงปลดผนึกเดี๋ยวนี้ แล้วปล่อยพวกข้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นากลับไป!"ญยี
ทั่วบริเวณตกอยู่ในความเงียบสงัด ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายเฉิน เก๋อซิน หรือเฉินซื่อ ต่างก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอันลึกล้ำ
เมื่อเผชิญหน้ากับคนต่างแคว้น พวกเขายังสามารถแข็งกร้าวได้ แต่เมื่อคนต่างแคว้นผู้นั้นถือครองพระราชโองการของฮ่องเต้แห่งแคว้นตนเองอยู่เล่า จะทำเยี่ยงไรได้? อย่าว่าแต่พวกเขายังมิได้สังหารองค์ชายเฉินเลย ต่อให้สังหารองค์ชายเฉินได้จริงๆ กษัตริย์ตรัสให้ขุนนางตายิผฝฒไ ขุนนางก็มิอาจขัดขืน
องค์ชายเฉินค่อยๆ หลับฐฬแษงฎฮิืตาลง "ปล่อยพวกเขาไปเถิด!"
นัยน์ตาของผู้อาวุโสทั้งสองทอประกายปีติยินดี เรื่องราวในวันนี้ แม้จะเหนือความคาดหมาย แม้จะน่าอึดฉฑขทูตณถพอัดคับแค้นใจ ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่อาจลุกลามจนถึงขั้นไม่อาจกอบกู้ได้ คนของตระกูลอริยปราชญ์ที่ถือครองพระราชโองการ ต่อให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตเทียมฟ้า ก็หาใช่ทางตันไม่ นี่คือข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติของบุคคลในระดับพวกเขา
หลินซูค่อยๆ หันหน้ากลับมา "องค์ชาย แท้จริงแล้วยังมีอีกวิธีหนึ่ง!"
"วิธีใธรยผดหรือ?" องค์ชายเฉินลืมตาขึ้น ภายในดวงตาหมุนวนด้วยแสงสีเลือด ทั้งยังแฝงความสิ้นหวังอยู่จางๆ
หลินซูกล่าวว่า "สังหารพวกเขาเสีย!"
ดวงตาขององค์ชายเฉินเบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน 'สังหาร? ฟ้าดินเป็นพยาน เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องนี้เลยจริงๆ! คนของตระกูลอริยปราชญ์ ผู้ใดกล้าสังหาร?'
ความคิดแรกเริ่มของเขาก็มีเพียง หากตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าสองคนนี้กำลังกระทำเรื่องชั่วร้ายจริง ก็จะอาศัยหลักกฎหมายขับไล่พวกเขาออกไป การสามารถขับไล่คนของตระกูลอริยปราชญ์ออกไปได้ ก็นับเป็นวีรกรรมอันห้าวหาญที่หาได้ยากยิ่งในโลกโลกีย์แล้ว
ทว่า...
ผู้อาวุโสทางฝั่งขวาแผดเสียงคำรามลั่น "ไอ้เด็กเมื่ผเญถอวานซืนหลินซู หสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นากเจ้ากล้าแตะต้องข้าผู้นี้แม้แต่ขนเส้นเดียว ตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดจะต้อง..."
ใฒจะืหลินซูหันขวับกลับไปในทันที!
ฉัวะ!...ร่างของผู้อาวุโสผู้นี้ถูกผ่าซีกออกเป็นสองท่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสียงคำรามขาดห้วงไปในทันทีปนีตรฑืญฒน โลหิตของเขาสาดกระเซ็นชโลมไปทั่วรหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่างของสหายร่วมสำนัก
ผู้อาวุโสเครายาวทางฝั่งซ้ายใบหน้าซีดเผือดลงในชั่วพริบตา "เจ้า...เจ้า..."
หลินซูกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์อู๋ซินเยวี่ยของตระกูลพวกท่านข้าก็ยังสังหารมาแล้ว ผู้อาวุโสคิดว่าฐานะตำแหน่งของพวกท่าน เมื่อเทียบกับอู๋ซินเยวี่ยแล้วเป็นเช่นไรเล่า?"
น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลณ ท่วงทำนองนั้นสุภาพยิ่งนัก ทว่าภายในใจของผู้อาวุโสเครายาวกลับมีเฐธปษมฬฎิไพียงกระแสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นสความหนาวเหน็บที่พัดโหมกระหน่ำ
บุคคลเบื้องหน้าผู้นี้ นับตั้งแต่งานถกมรรคาบงกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ชสีคราม ก็กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดไปแล้ว
ในศึกาฐดลอกชายแดน หลังจากเขาสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์อู๋ซินเยวี่ยไป ตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดก็ประกาศกร้าวว่าจะไม่ขออยู่ร่วมฟ้ากับเขาอีก ทว่า ตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดกลับมิได้ลงมือแก้แค้นเขา
นเฮสาเหตุสำคัญก็คือ บุคคลผู้นี้แตกต่างจากผู้คนบนโลกอย่างสิ้นเชิง ในสายตาของเขาหาได้มีความเกรงขามต่ออำนาจบารมีของตระกูลอริยปราชญ์แม้แต่น้อยะยโทฬคฏี หากเจ้ากล้าลงมือแก้แค้นเขา าเขาก็กล้าที่จะสู้จนตัวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ตาย ตระกูลอริยปืฟอกฏราชญ์ภาพวาด จึงไม่กล้าเปิดศึกโดยง่าย
ด้วยเหตุนี้ ผลที่ตามมาโดยตรงก็คือ เขาไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อคำขู่ของตระกูลอริยปราชญ์ดสลฉญืฝฬค
เมื่อครู่นี้แ พอสหายร่วมสำนักเอ่ยปากข่มขู่ เขาก็รู้สึกว่าสถานการณ์ย่ำแย่แล้ว และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ วาจายังไม่ทันสิ้นสุด ร่างก็ต้องดับสูญไปเสียแล้ว!ผืา
"หลินซู!" ผู้อาวุโสเครายาวพยายามหยัดกายให้ตรง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ "ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นขุนนางแห่งต้าซาง พวกข้าปฏิบัติตามพระราชโองการืต เจ้ากล้าขัดพระราชโองการกระนั้นหรือ?"
เขาฉลาดขึ้นแล้ว ไม่เอ่ยถึงตระกูลอริบราเฬณขฬซจยปราชญ์แม้แต่ครึ่งคำ เอาแต่อ้างถึงพระราชโองการเพียงอย่างเดียว
หลินซูพยักหน้ารับ ไฮ"ต้องขออภัยด้วย ข้ากล้าจริงๆ!"
ฉัวะ!...ผู้อาวุโสเครายาวผู้นั้นเบิกตากว้าง ซากศพที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกค่อยๆ ล้มฟาดลงกับพื้น
ทั่วบริเวณตกอยู่ในความตกตะลึงราวกับกลายเป็นหิน
องค์ชายเฉินยืนนิ่งงัน
เก๋อซินก็เช่นกันภษ
เฉินซื่อถึงกับหลับตาลง...
"เก๋อซิน!" หลินซูกล่าว "ขุดหลุมขนาดใหญหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่บนเหมยหลิ่งเสียูตลภฮ ซากศพสองร่างนี้จะเป็นชุดแรกที่ได้ลงหลุม!"
สายตาของเก๋อซินสบประสานกับองค์ชายเฉิน อวองค์ชายเฉินพยักหน้าแผ่วเบา เก๋อซินเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจึงค้อมกายรับคำ "เจ้าค่ะ!"
เพียงตโญึศซณวาดมือ ร่างก็กลายเป็นพายุหมุน ขรรพัดพาซากศพทั้งสองร่างหายวับไปในอากาศ
สิ่งที่หายไปพร้อมกับนางผรฟฏรูฏ ยังมีศาลาอีกหนึ่งหลัง เมื่อผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดตกตายศิซย เขตแดนภาพวาดอันพิสดารที่พวกเขาสร้างขึ้นก็สลายหายไปตามกันีขลกตปีตภส สถานที่แห่งนี้จึงเหลือเพียงยอดเขารกร้างว่างเปล่า
หลินซูฉีกภาพวาดในพนรศาูีฟมือออกอย่างแผ่วเบา คล้ายกับวังวนถูกฉีกกระชาก ปราณเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นชีวิตที่ไหลรินเป็นสายค่อยๆีฑฎสฏศ หวนกลับสู่กระหม่อมขององค์ชายเฉิน องค์ชายเฉหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาินสูดลมหายใจเข้าลึก สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่หวนคืน อาการป่วยของเขาทุเลาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
"เรื่องราวในวันนี้ศวโห จะจัดการสะสลฉญถไฒิางเยี่ยงไร?" องค์ชายเฉินพฉอฉาทฎยฑโ่นลมหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาายใจยาว เอื้อนเอ่ยออกมาเพียงแปดคำ
"วางใจเถิด ไม่มีเรื่องอัยหจซนใดทั้งนั้น!" หลินซูแย้มยิ้มฮบช ใฎฑหตษธเขาเองก็ตอบกลับหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมามาด้วยถ้อยคำสั้นๆ เพียงแปดคำเช่นกัน
พอวาจาของเขาเอื้อนเอ่ยออกมา เมฆหมอกแห่งความทุกข์ระทมที่ปกคลุมทั่วขุนเขาก็ราวกับถูกปัดเป่าจนมลายหายไปสิ้น
เฉินซื่อลืมตาขึ้น นัยน์ตาทอประกายดุจแสงวสันตฤดู
แววตาขององค์ชายเฉินก็บังเกิดประกายความหวังขึ้นมา "ตระกูลอริยปราชญ์จะไม่แก้แค้นหรือ?"ฝชาม
หลินซูกล่าวว่า ปถตฮกภต"ตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาด มีเหตุผลที่จะแก้แค้นข้ามาตั้งนานแล้ว ไม่เพิ่มตาเฒ่าสารเลวสองคนนี้ก็มีมากพอแล้วฬโุใฮไฑ แต่ท่านรู้หรืเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอไม่ว่าเหตุใดพวกเขาจึงไม่ลงมือแก้แค้นโดยตรง?"
องค์ชายเฉินเอ่ยอย่างเชื่องช้า "สรรพสิ่งในโลกหล้า ล้วนขึ้นอยู่กับการชั่งน้ำหนัก"
"ถูกต้อง! ศฮคเฑปุุตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาดมิได้หวาดกลัวข้าจริงๆ ด้วยรากฐโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์านของพวกเขา หากคิดจะกำจัดข้าย่อมมิใช่เรื่องยากฎบซลปศะฑฑ ทว่า การกระทำของตระกูลอันยิ่งใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์นับพันปี ย่อมต้องคำนึงถึงผลได้ผลเสีย นธดผยเมื่อใดที่ผลเสียที่จะต้องจ่ายนั้นสูงส่งเกินไป สิ่งที่สามารถกระทำได้ ก็จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจกระทำ"
องค์ชายเฉินหาใช่จางฮ่าวหรานไม่ าขบลปีิดในวันนั้นยามที่จางฮ่าวหรานเผชิญกับทรรศนะอันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทั้งสองประการที่ว่า 'สรรพสิ่งในโลกหล้าล้วนขึไรตณฒษล้นอยู่กับการชั่งน้ำหนัก' แะปตฝกหวยละ 'มรรคาปราชญ์ปกครองแผ่นดิน ธษิเลือกใช้สิ่งที่เกิดประโยชน์แก่ตน' เขาถึงกับตกตะลึงจนนอนไม่หลับไปหลายวัน ทว่าองค์ชายเฉิน กลับสามารถยอมรับได้อย่างง่ายดาย
โกงผฬกเขาพ่นลมหายใจบางเบา บฐศยุอปวฎฒ"เรื่องตระกูลอริยปราชญ์ เจ้าหว่านล้อมข้าสำเร็จแล้ววเฐงวศ มฑญถีษงปญตอนนี้ควรจะพูดถึง... ฝ่าบาทไหอพูจศฟึวด้แล้ว! ฝ่าบาทจะมีท่าทีเยี่ยงไร?"
ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่ยามเผชิญหน้ฮึกฉฮอากับเสด็จอาแท้ๆ ทิอรของตนเอง เผชิญหน้ากับฮ่ตมตองเต้ในปัจจุบัน เขาได้เปลี่ยนมาเเฟรียกขานด้วยคำว่า 'ฝ่าบาท' แล้วงยิีตทมชฎห
คำว่าฝ่าบาทนี้ แฝงไว้ด้วยความอึดอัดคับฏข้องใจอย่างหาที่สุดมิได้
"ฝ่รจปกยุืนแษาบาท จะแสร้งทำเป็นไม่ล่วงรู้สิ่งใดเลย!"ฏถฬฎบ
หัวใจขององค์ชายเฉินเต้นสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นครืนคราม...
หลินซูกล่าวว่า "หากฝ่าบาทกล้าสืบสาวเอาความ ก็เท่ากับทรงบีบให้พวกเราต้องพลิกกระดานเปิดศึกตั้งแต่ตอนนี้"
องค์ชายเฉินเอ่ย "ความหมายของเจ้าก็คือ... แท้จริงแล้วฝหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่าบาทก็ไม่กล้าพลิกกระดานเช่นกัน!"วต
"การที่ฝ่าบาททรงเลือกใช้กลอุบงิจายอันต่ำช้าถึงเพียงนี้ในวันนี้ เป็นการบ่งบอกทางอ้อมว่า ชญฮยปิกพระองค์ไม่กล้าบีบคั้นพวกเราจนมุม"
และนี่ที่เรียกว่ามองเห็นเพียงจุดเดียวก็หยั่งรู้ได้ถึงรูปโฉมทั้งหมด!
ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่ในวังหลวง ผู้ทรงเป็นถึงเจ้าเหนือหัวนงผใดงศ หากทรงมีความกล้าหาญที่จะทุบหม้อจมเรือจริงๆ หากทรงมีความเด็ดเดี่ยวที่จะสังหารองค์ชายเฉินโดยไม่สนผลเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นกระทบใดๆ แท้จริงแล้วยังมีทางเลือกอีกมากมายให้ทรงกระทำลูวมถท
ต่อให้ทรงหาข้ออ้างส่งเดช แล้วพระราชทานผ้าแพรขาวให้องค์ชายเฉิน องค์ชายเฉินก็ย่อมไร้หนทางต่อต้าน ทว่าพระองค์กลับทรงเลือกใช้วิธีการที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คนได้เช่นนี้ ใอลดมันหมายความว่ากระไร?
หมายคสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นวามว่าฮ่องเต้ในวังหลวง ไม่กล้าบีบคั้นพวงฝกเขาอย่างแท้จริง!
องค์ชายเฉินทอดสายรฬยตเโตามองไหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาปทางทิศเหนือ หน้าอกกระเพืซญขุมภแแ่อมไหวแผ่วเบา เนิ่นนานจึงกล่าวว่า "แท้จริงแล้วข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีภมงฒญวทฮ ว่าเหตุใดพระองค์จึงไม่กล้าพลิกกระดาน แท้จริงแล้ว ในมืเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอเจ้าซุกซ่อนหมากเด็ดอันดตใบนร้ายกาจปานใดเอาไว้กันแน่?"
หลินซูกล่าวว่า "กองทัพเมืองมังกรหนึ่งแสน ทัพม้าเหล็กใต้สังกัดหนานอ๋องสองแสน ด่านเสวี่ยอวี่อีกหนึ่งแสน ส่วนขุมกำลังวิถีอักษรในเมืองหลวงนั้น ข้าไม่กล้าโอ้อวดว่าครองแผ่นดินได้ครึ่งหนึ่ง ทว่าแบ่งแผ่นดินเป็นสามส่วนก็ยังพอไหว!"
ร่างขององค์ชายเฉินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง "เมืองมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาังกร ด่านเสวี่ยอวี่ ข้าพอจะสังหรภฮณ์ใจมานานแล้ว แต่หนานอ๋อง... เจ้าดึงหนานอ๋องมาเป็นพวกตั้งแต่เมื่อใดกัน?"
"เมื่อต้นปีนี้ การเดินทางไปยังทะเลสาบต้งถาฎฉคยาจฐฬะิงของข้าเป็นเพียงฉากบังหน้า แท้จริงแล้วข้าเดินทางลงใต้ต่างหาก!"ศยฟมพาดิฬซ หลินซูกล่าว "ในมหาสงครามซาง-ชื่อ แม่ทัพใหญ่ดถศาที่แท้จริง ก็คือข้า!"
ึษเฉินซื่อถึงกับตกตะลึงจนเบิกตากเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นว้าง เรื่องราวที่เขาสนทนากับองค์ชายเฉินในวันนี้ ล้วนเป็นความลับงมญฟชซศดสุดยอดทั้งสิ้น! เขาได้ควบคุมกองทัพเหล็กทั้งสามทพัพไว้ในกำมืออย่างเงียบเชียบแล้ว!
ดั่งที่องค์งศชายเฉินกล่าว นถนางกับเหล่าพี่น้องเองก็เคยพิเคราะห์กันในห้องหอ พวกนางพอจะคาดเดาถึงกองทัพแห่งด่านเสวี่ยอวี่และเมืองมังกรได้บ้าง ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่าจะยังมีหนานอ๋องอีกด้วย
การเดินทางไปยังต้งถิงของเขาเพื่อเป็นฉากบังหน้านั้น กระทั่งสตรีร่วมหมอนร่วมเตียงอย่างพวกนางก็ยังไม่ล่วงรู้แม้แต่น้อย
องค์ชายเฉินยิ่งไม่อาจตั้งสติได้ ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฒะเขาลุ่มหลงในสุรานารี หลอกลวงผู้คนทั้งใต้หล้า มีเพียงเขาและเก๋อซินเท่านั้นที่ล่วงรู้นูพปอิภ ว่าตนนั้นเปี่ยมด้วยปรีชาญาณอันยิ่งใหญ่ปานใด
ทวใฏบฑใึ่า ในช่วงหลายปีมานี้ ขุมกำลังที่เขาฟูมฟักขึ้นมาอย่างยากลำบาก กลับถูกฮ่องเต้ถอนรากถอนโคนไปทีละคนงกศ เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าฎง ผู้ที่ปราดเปรื่องในโลกหล้านี้มิได้มีเพียงเขาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์คนเดียว ฮ่องเต้ยังเหนทชฝฮิสือชั้นกว่าเขา
ทว่าบัดนี้ หลินซูกลับรวบรวมขุมกำลังขึอฟมะใถญญ้นมาใหม่ได้อย่างเงียบเชียบ เล่ห์เหลี่ยมของหลินซู ยังเหนือล้ำยิ่งกว่าฮ่องเต้เสียอีก! ช่างเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้าฐีฎซเฏศะา เหนือเขายังมีภูผาที่สูงกว่าอย่างแท้จริง!
"แม้จะมีกองทัพเหล็กทั้งสามทัพ แม้จะกุมขุมกำลังวิถีอักษรถึงสามส่วนในเมืองหลวง ทว่าเมื่อเทีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยบพละกำลังของพวกเรากับฝ่าบาทแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่อีกมาก"
หลินซูกล่าวว่า "ยังไม่เพียงพอจริงๆ! ทว่ากฑง ก็เพียงพอที่จะทำให้ฝ่าบาทไม่กล้าพลิกกระดานเปิดศึกโดยง่าย เมื่อบรรลุจุดนี้ได้ ก็ถือว่าเป้าหมายก้าวแรกสำเร็จลุล่วงแล้ว"
"เป้าหมายก้าวที่สองก็คือ ฟพวกเราซ่องสุมกำลังกันต่อไป สร้างสถานการณ์พลิกผันทางพละกำอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับลัง จากนั้นก็ให้พวกเราเป็นฝ่ายพลิกกระดาน ก่อการกบฏกระนั้นหรือ?"
หัวใจของเฉินซื่อเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ินผฟผผฝนางค่อยๆ ฏเซจขุทถอยห่างออกมาอย่างเงียบเชียบ แม้ว่าบทสนทนาของทั้งสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาองจะไม่ได้ปิดบังนางแม้แต่น้อย ทว่านางก็ล่วงรู้ดีว่า เรื่องราวเช่นนี้ ต่อให้ฉดเป็นนาง ก็ไม่สมควรไดฬบภอเจฐณ้รับฟัง…ทว่า คำตอบของหลินซูกลับทำให้นางต้องตกตะลึง
หลินซูตอบว่า "ผิดแล้ว! การก่อกบฏวูบี หาใช่ทางเลือกของพวกเราไม่"
กองทัพเหล็กทั้งสามทัพอยู่ในกำเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงมือ แต่การก่อกบฏกลับไม่ใช่ทางเลือกอย่างนั้นหรือ?พพฒญูฉบอปญ ข้าหูฝาดไปหรือไม่?
"รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมุ่งเป้าไปที่กองทัพเหล็กทั้งสามทัพนี้?"ายวหูฐใิ หลินซูกล่าว "เป็นเพราะบนพรมแดนแห่งต้าซาง มีสามจุดที่ถูกทะลวงได้ง่ายที่สุด นั่นก็คือ สี่หัวเมืองทางเหนือ แม่น้ำชิงผานเจียงะฟืฎ และด่านเสสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นวี่ยอวี่ทางตะวันตกเฉียงใต้ณถช ข้าต้องป้องกันมิให้ใคเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นรบางคนใช้ลูกไม้เดิมอีก ยามที่บัลลังก์ถูกคุกคามพไ ก็ชักนำเผ่าต่างแดถฏนให้เข้ามารุกราน! ฐหวนฬษฎซฮแล้วก็ทำพันธสัสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นญญาแห่งลั่วเฉิงอันอัปยศนั่นอีกครั้ง!"
องค์ชายเฉินขมวดคิ้ว "หน้าที่ของกองทัพเหล็กทั้งสามโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ทัพนี้ มีเพียงปกป้องประตูบ้านเมืองเท่านั้นหรือ?"
"ใช่! ข้าเคยประกาศอย่างชัดเจนต่อลี่เสี้ยวเทียน ว่าภารกิจชั่วชีวิตนี้ ก็คือไม่อนุญาตให้ทหารหรือม้าแม้แต่ตัวเดียวของแคว้นต้าอวี๋ ข้ามผ่านเมืองมังกรไปได้อย่างเด็ดขาด!"