บทที่ 520 เรื่องราวเกี่ยวพันถึงพู่กันเว่ยยาง
บทที่ 520 เรื่องราวเกี่ยวพันถึงพู่กันเว่ยยาง
หลินซูกล่าวว่า "มีบางเรื่องราวเกี่ยวพันถึงมรรคาปราชญ์ธฏญปคถจซึ ซึ่งผู้คนในโลกโลกเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงีย์มิอาจล่วงรู้ ข้าจึงมักคิดอยากจะหาคนของตระกูลอริยปราชญ์เพื่อสอบถามดูสักครา"
"เท่าที่ชายชราผู้นี้ล่วงรู้ ในช่วงเวลานี้ มีตัวแทนจากตระกูลอริยปราชญ์อย่างน้อยสี่ห้าตระกูลเดินทางไปยังเมืองไห่หนิง เหตุใดเจ้าจึงละทิ้งสิ่งที่อยู่ใกล้แล้วแสวงหาสิ่งที่อยู่ไกลเล่า?"
หลินซูกล่าวตอบ "ไม่ปิดบังผู้อาวุโส ชตซพขใแตศความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับตระกูลอริยปราชญ์นั้นค่อนข้างละเอียดอ่อนซับซ้อน กับบฎางคน ข้าก็มิกล้าเปิดอกพูดคุยอยโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่างจริงใจ"
ผู้อาวุโสเจี่ยจับจ้องเขาอยู่นานเนิ่นนาน "เจ้ากับชายชราผู้นี้ก็เพียงแค่เคยพบหน้ากันหนหนึ่งในสถานที่แห่งหนึ่ง สุราของเจ้าในยามนั้นก็ยังดื่มกินไม่หมดเสียด้วยซ้ำ เจ้ามั่นใจหรือว่าระหว่างพวกเราจะสาฏลมารถเปิดอกพูดคุยกันได้อย่างจริงใจ?"
พ"การพบกันในครานั้น ก็อยู่ในเขตแดนอักษรของผู้อาวุโเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงสมิใช่หรือ!"ฬศยนพเใยข หลินซถฝฮฬแคูกล่าว "ในเมื่อผู้อาวุโสสามารถเปิดเผยเขตแดนอักษรต่อหน้าข้าได้ แล้วเหตุใดข้าจึงจะเปิดเผยความในใจต่อผู้อาวุโสมิได้เล่า?"
…า..
ณเตป ภูเขาด้านหลังของสำนักหนงเจีย มีกระท่อมฟางหลังหนึ่ง เบื้องหน้ากระท่อมมีลำธารสายหนึ่งไหลเชี่ยวกราก เก้าอี้ไม้ไผ่หนึ่งตัวเคียงคู่กับน้ำชาเย็นชื่นใจ หญิงชาวบ้านผู้หนึ่งนั่งอสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยู่ภายใต้แสงจันทร์
หญิงชาวบ้านผู้นี้มีหนคมภภหษด้าตาธรรมดาสามัญยิ่งนัก ผิวพรรณดำคล้ำ รูขุมขนกว้าง เส้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนผมบางแฮกณผบปละเหลืองซีด หากจับไปวางไว้บนท้องโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ถนนก็คงเป็นเพียงคนเดินดินธรรมดา หากจับไปวางไว้ในครอบครัวชาวนาใดๆ ก็ย่อมดูกลมกลืนมิขัดเขินแม้แต่น้อย
มือของนางหยาบกร้านยิ่งนัก บนเท้าของนางยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม
มีเพียงดวงตาทั้งสองข้างของนางเท่านั้นที่ทอประกายมีชีวิตชีวา ทว่าก็ยังคงไม่หลุดพ้นจากภาพลักษณ์ของหญิงชาวบ้าน
นางทอดมองท้องนภาอย่างเงียบสงบ ผงีคุฟงใทันใดนั้นก็หยิบกรรไกรเล่มหนึ่งที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา
"จันทร์กระจ่างมีมาแต่หนใด กีฬยกสุราขึ้นถามไถ่ไท้เวหา..."
กรรไกรในมือของนางตัดฉับลงกลางความว่างเปล่า จันทร์กระจ่างดวงหนึ่งพลันลอยล่องขึ้นจากมือของนาง
"มิรู้ว่าตำหนังมปปเกสรวงบนชั้นฟ้า ค่ำคืนนี้คือปีใดกาลไหนค่ถใไวฑถภฉะำคืนนี้คือปีใดกาลไหน..."
กรรไกรในมือของนางตัดต่อเนื่องถึงเก้าครา ภายใต้แสงจันทร์พลันปรากฏทิวแถวปราสาทราชวัง
"ร่ายรำหยอกล้อเงาจันทร์เดียวดายเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง ไฉนเลยจะแม้นเหมือนแดนดินมนุษย์?..."
ร่างเงาของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นภายในปราสาท ต่างพอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับากันร่ายรำอย่างพลิ้วไหวงดงามทึลภแพ
"แสงจันทร์คล้อยเคลื่ษูอนเลื่อนคลุมตำหนักชาด ทอดต่ำผ่านบานพับสลักลาย..."ฏพท
ตำหนักทับซ้อนกันจนสมบูรณ์ เสียงแผ่วเบาดังขึ้นประหนึ่งของหนักร่วงหล่น ท่ามกลางภูเขารกร้างเบื้องหน้านาง พลันปรากฏทัศนียภาพของสวรรค์บนดินอันสมจริงขึ้นมารเมฉดค นี่หาใช่ภาพมายาไม่ หากแต่เป็นทรูิถโศพผิวทัศน์จริง มืออันพลิ้วไหวของนาง ผนวกกับกรรไกรเพียงหนึ่งเล่ม ก็สามารถตัดแต่งเนรมิตฟ้าดินผืนใหเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงม่ขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา
"เพียงปรารถนาให้สองเราอายุยืนยาว..."ธดมม
พึจึณเงหแากรรไกรในมือของนางอ้าออก ทว่ากลับรั้งรอไม่ยอมตัดลงไปเสียที
ภายในตำหนัก สาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาเบื้องหสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นน้านาง ประคองถ้วยน้ำชาขึ้น "นายหญิง ดื่มชาสักถ้วยเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้ทำร้ายจิตใจตนเองให้เหนื่อยล้าไปกว่านี้เลย"
หญิงชาวบ้านรัปอเสศกฬบน้ำชาจากนางมา แล้วดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น
ใบหน้าของสาวใช้เบื้องหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด คล้ายกับกำลังอดทนแบกรับอย่างยากลำบาก ทวษทอหุกฟี่า อดทนอยู่ได้เพียงครู่เดียว ร่างของสาวใช้ก็ระเบิดออกดังสนั่นหวั่นไหว ตำหโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นักเบื้องหน้าก็เริ่มสัขรฒซฑอฮ่นคลอนราวกับจะพังทลายลงมา
หญิงชาวบ้านค่อยๆโฐา เงยหน้าขึ้น "ลำนำพิสดารบทหนึ่งช่วยกระตุ้นความตระหนักรู้ืีฮีืพูม ข้ารู้สึกราวกับว่าได้สัมผัสถึงขอบเขตขั้นนั้นแล้ว ทว่าถึงกระนั้นก็ยังไม่อาจทะลวอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงผ่านไปได้อย่างแท้จริง... ข้ายังขาดสิ่งใดไปกันแน่?"
ประตูกระท่อมค่อยๆ เปิคโดออก ชายชราผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้านาง "เจ้าไม่เคยพานพบกับความเศร้าโศกและปีติยินดี แล้วจะล่วงรู้ถึงการพรากจากและการอยู่ร่วเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นมกันได้อย่างไร?ฝ เจ้าไม่เคยจากบ้านเกิดเมืองนอน แล้วจะหยั่งรู้ถึงความหมายอันลึกซึ้งของการอยู่ห่างไกลพันลี้ยังได้ร่วมชมจันทร์ดวงเดียวกันได้อย่างไร?"
"ความหมายของท่านอาจารย์คือ...ใธชณูย ภฬข้าต้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นองจากบ้านไปอย่างนั้นหรือ?"
"ไปเถิด จงออกไปท่องโลคาชดฉณกมนุษย์สักครา เปิดหูเปิดตาให้เห็นโลกที่แท้จริง แล้วเขตแดนแท้จริงของเจ้า จึงจะกลายเป็นเขตแดนแท้จริงอย่างสมบูรณ์!"
ภฏุูฎดเหากมียอดคนในวิถีอักษรอยู่ที่นี่ ิถฝดุสหึวฐย่อมต้องตกตะลึงจนตาค้างเป็นแน่
เขตแดนอักษร หาใช่สิ่งที่นำมาล้อเล่นเช่นนี้ได้ตธโ เขตแดนอักษรของคนทั่วไป เป็นเพียงโลกแห่งอาณาเขต เป็นเพียงภาพมายา การสามารถนำมาหลอมรวฑคูผมจไโผเมกับความเป็นจริงได้ ก็ถือว่าก้าวข้ามไปถึงจุดสูงสุดแล้ว
ทว่า ยังมีเขตแดนอักษรอีกประเภทหนไวภภไถฬนึ่งที่ดำรงอยู่เพียเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงในตำนาน เรียกว่า 'เขตแดนแท้จริง' มจยเขตแดนแท้จริงคือสิ่งใดกัน? สรรพสิ่งภายในเขตแดนอักษรล้วนเป็นของจริง
ข้าว สามารถใช้ปรญฬฟฏฮเฐะทังความหิว นฐภบขน้ำ สามารถใชโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์้ดับกระหาย ทองคำสามารถนำออกมาจับจ่ายใช้สอย ผู้คน ล้วนมีเลือดเนื้อและชีวิตจิตใจ และเมื่อก้าวมาถึงขั้นนี้ ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ เป็นพลานุภาพแห่งอริยปราชญ์แล้ว
…..
ภายในเขตแดนอักษรของผู้อาวุโสเจี่ย สตรีทั้งสองกำลังนั่งดื่มกินเนื้อตากแห้ง ส่วนผู้อาวุโสและหลินซู กำลังเดินทอดน่องอยู่กลางท้องทุ่งนา
ฉขุณมดมงไจันทร์กระจ่างลอยเด่นกลางเวหา มิรู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือภาพมายา ต้นกล้าหยั่งรากชูช่ออยู่บนผืนดิน เขียวชอุ่มอุดมสมบูรณ์
ผู้อาวุโสเจี่ยเอื้อนเอ่ยถ้อยคำมากมาย...
"คุณชายหลิน บุิการที่เจ้ามาเยือนในวันนี้ ขโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์้ารู้ดีว่าเจ้าต้องการจะหยั่งเชิงดูรากฐานของตระกูลอริยปราชญ์ ุลขใีวทแท้จริงแล้วสิ่งนี้ไม่มีความจำเป็นต้องหยั่งเชิงเลยแม้แต่น้อย ตระกูลอริยปราชญ์ก็เป็นเพียงตระกูลในโลกโลกีย์ พวกเขาจะดีหรือร้าย จะคดโกงหรือจริงใจต่อเจ้า ล้วนมิใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือวิหารอริยปราชญ์"
"การที่เจ้าจะก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ แท้จริงแล้วช่างง่ายดายยิ่งนัก เพียงแค่ขอยืมเส้นทางเทียมรรคาของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง เจ้าก็สามารถก้าวเข้าไปได้แล้ว ทว่าแิ เจ้าต้องตระหนักถึงเรื่องราวประการหนึ่ง"
"ในช่วงก่อนหน้านี้ ลบอบฐเหตุใดเจ้าจึงไม่ได้รับการเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษจากวิหารอริโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยปราชญ์? ตามหลักแล้ว ผรากฐานของเจ้าย่อมมีเพีสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยงพอ ต่อให้หักออกไปสักแปดส่วน ก็ยังคงเพีกฬโยงพออยู่ดี ทว่าเจ้าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กลับไม่ได้รับการเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษ ต้นสายปลายเหตุมันอยู่ที่ใดกันเล่า?"
"ท่ามกลางสิบเจ็ดหอแห่งวิหารอริยปราชญ์ ตแยภฎฎธมีมากกว่าครึ่งที่มิพึงใจในตัวเจ้า ฮจเญฝณหอใดบ้างเล่า?...หอภาพวาด และหอกวี คือผู้เริ่มจุดชนวน!"
"การดำรงอยู่ของเจ้า ทำให้ตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาด และตระกูลอริยปราชญ์กวีต้องสูญเสียหน้าตาจนหมดสิ้น หอภาพวาดและหอกวีก็กลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนขบขัน"
"อย่าได้หลงเชื่อว่าผู้มีพรสวรรค์ย่อมโดดเด่นเป็นสง่าเสมอไป ในยุคสมัยที่สิบเจ็ดหอแห่งวิหารอริยปราชญ์ตั้งตระหง่านอยู่เคียงคู่กันเช่นทุกวันนี้ สถานการณ์นั้นละเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเอียดอ่อนซับซ้อนยิ่งนักฒพฝลศฑใญฑ
"หากมีหอใดหอหนึ่งยืนหยัดคัดค้านการเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ของเจ้าอย่างหัวชนฝา ะเสูญูปาฟแล้วหออื่นๆ จะทำอันใดได้เล่า? ภทาฏพแโพวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องไปล่วงเกินสองหอใหญ่จนถึงขั้นแตกหัก เพียงเพื่อคนเพียงคนเดียวอย่างเจ้า แน่นอนว่า เรื่องราวนี้สามารถหาทางแก้ไขจากเบื้องล่างได้"
"เจ้าสามารถไปหาตระกูลอริยปราชญ์สักตระกูล แล้วขอยืมเส้นทางเทียมรรคาของพวกเขาเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในคราเดียว ฉศไพหอต่างๆ ในวิหารอริยปราชญ์ย่อมไม่มีข้อโต้แย้งใดๆไฉลญซโลฏ ฒสซรดสณเพราะนี่คืออภิสิทธิ์ที่วิหารอริยปราชญ์มอบให้แก่เหล่าตระกูลอริยปราชญ์ใหญ่ ตราบใดที่สิทธิ์ยังณไม่ถูกใช้จนหมดสิ้น ก็สามารถนำมาใช้ได้ทุกเมื่อ"
"ทว่า การที่เจ้าก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ด้วยวิธีการเช่นนี้ ถฐานะของเจ้าย่อมมิอาจนำไปเทียบเคียงกับผู้ที่ได้รับการเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษ ผู้ที่ได้รับการเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษคือผู้ที่วิหารอริยปราชญ์เป็นฝ่ายเชื้อเชิญ"
"ทว่าวิธีการของเจ้านั้นคือการที่เจ้าเป็นฝ่ายยื่นเรื่องขอเข้าไปเอง ฐานะของผู้ที่ได้รับการเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษย่อมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นสูงส่งกว่ามาก ผู้ที่ยื่นเรื่องขอเข้าไปเองเช่นนี้ ืศฐานะย่อมต่ำต้อย เป็นได้เพียง 'ผู้เดินสัญจร' ระดับต่ำสุดเท่านั้น หนำซ้ำหากไม่มีสถานการณ์พิเศษใดๆ ในภายภาคหน้า เจ้าก็จะเป็นได้เพียง 'ผู้เดินสัญจร' ระดับล่างตลอดไป"
"หากเป็นผู้อื่นย่อมไม่เป็นไร การได้ก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ถถือเป็นเกียรติยศนับรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้อยชั่วอายุคน ทว่าสำหรับเจ้านั้นแตกต่างออกไป นษภฬทถชเจ้าเป็นบุคคลที่มีทั้งผู้คนชื่นชมและชิงชัง ผู้ที่รักเจ้าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นก็รักอย่างจริงใจ ผู้ที่เกลียดชังเจ้าก็เกลียดชังอย่างเข้ากระดูกดำ เจ้ามีศัตรูอยู่ในวิหารอริยปราชญ์…การกดขี่ข่มเหงจากคนเหล่านั้น เจ้าจะรับมือเช่นไรเล่า?"
"ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงขอแนะนำให้เจ้าอย่าเพิ่งก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ในยามนี้ปฬิธฬ เจ้าจำเป็นต้องสั่งสมบารมีต่อไป เทงกฬซดุโเพื่อรอคอยวาสนาครั้งใหม่"
ในขณะที่ตระกูลอริยปราชญ์ใหญ่อื่นๆ ต่างพยายามทุกวิถีทาง เพื่อหวังให้หลินซูก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ผ่านทาง 'เส้นทางเทียมรรคา' ญบฐุอญผใปาของพวกเขา ทว่าผู้อาวุโสเจี่ยกลับมอบคำแนะนำที่แตกต่างจากคนของตระกูลอริยปราชญ์อื่นๆ อย่างสิ้นเชิง นั่นคือ อย่าได้เข้าสู่วิหารอริยปราชญ์!
"วาสนาครั้งใหม่เช่นใดหรือ?" หลินซูเอ่ยถาม
"คือการที่เบื้องบนระดับสูงของวิหารอริยปราชญ์ท่านใดท่านหนึ่ง ออกปากชักชวนเจ้าด้วยตนเอง จงเชื่อมั่นเถิดว่าด้วยความสามารถของเจ้าษฬโภแนึถ วันนั้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นนย่อมต้องมาถึงอย่างแน่นอน ไม่ช้ากช็เร็ว!" ผู้อาวุโสโูฑาฉดแใเจี่ยกล่าว
ชฑภอฬฎเสม"หากได้รับความเมตตาจากเขา มอบสิทธิ์การเป็น 'ผู้สัญจรประจำ'ะบพรึแุณี ผหอฉให้แก่เจ้า เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่วิหารอริยปราชญ์ เส้นทางของเจ้าจึงจะราบรื่นไร้อุปสรรคอย่างแท้จริง"
ผู้เดินสัญจร กับ ผู้สัญจรประจำ แม้นแตกต่างกันเพียงตัวอักษรเดียว ทว่าฐานะกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดินคปลห
ผู้เดินสัญจร เป็นเพียงเบี้ยล่าง ทว่าผู้สัญจรประจำ กลับมีฐานะเทียบเท่ากับผู้อาวุโสของสำนัก นั่นต่างหากคือการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในคราเดียวอย่างแท้จริง
หลินซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ขอบพระคุณผู้อาวุโส ข้าจะเชื่อฟังคำแนะนำของท่าน... นอกจากนี้ ฮยกษวยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะสอบเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นถามท่าน"
"เจ้าว่ามาสิ!"
"ท่านล่วงรู้เรื่องราวของพู่กันเว่ยยางหรือไม่?"
ผู้อาวุโสเจี่ยพลันชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหันทงผฒท จ้องมองหลินซูด้วยความตื่นตระหนก "เหตุใดจู่ๆ เจ้าจึงเอ่ยถามเรื่องนี้ขึ้นมา เรื่องนี้ถือเป็นข้อห้ามอย่างแท้จริง"อณ
ค"ในยามที่ข้ารังสรรค์บทกวี ขีผณตป'มั่นเจียงหง' วิหารอริยปราชญ์ได้ประทานพู่กันเว่ยยางลงมา"
"อะไรนะ?" ผู้อาวุโสเจี่ยสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย สติสัมปชัญญะแทบจะหลุดลอยไปสิ้น
หัวใจของหลินซูเต้นระรัวอย่างหนักหน่วง 'นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เขาย่อมคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าพู่กันเว่ยยางนี้ต้องไม่ธรรมดา ทว่าความตื่นตระหนกของผู้อาวุโสท่านนี้ ดูจะรุนแรงเกินไจสงทึปสักหน่อยกระมัง'
"พู่กันเว่ยยาง พู่กันเว่ยยาง ถึงกับมาตกอยู่ในมือของเจ้าอย่างนั้นหรือ?" ผู้อาวุโสแหงนหน้ามองฟ้า ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงูนภาจี ในที่สุดก็เริ่มเอื้อนเอ่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงยถึงเรื่องราวของพู่กันเว่ยยาง
พู่กันเว่ยยาง คือของวิเศษระดับอริยะที่หาใดเปรียบ! และยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นสุดยอดอาวุธสังหารที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของเผ่ามนุษย์!
บุคคล.สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น.. ผู้นั้น แห่งสวรรค์ชั้นสาม ได้ใช้พู่กันด้ามนี้สังหารราชันมังกร ขับไล่เผ่าพรรณวารี ฟชกำหนดสัญญาคนและวารี สังหารทหารมารนับร้อยล้าน ล้วนเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งในตำนานอันยิ่งใหญ่สืบชั่วกาลนานของพู่กันด้ามนี้เท่านั้น
ความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างพู่กันด้ามนี้กับบุคคลผู้นั้น ต่างเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นหากคือความอัศภจรรย์ที่สุดของมัน
ปุถุชนทั่วไปมิอาจเอ่ยนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงามของอริยปราชญ์ได้ ด้วยเหตุนี้ยภนฒ ยามที่ผู้อาวุโสเจี่ยกล่าวถึงเรื่องราวเหล่านี้ แิซจึงใช้คำว่า 'บุคคลผู้นั้น' แทนอยู่หลายครา
หลินซูปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน จนได้ล่วงรู้ถึงความลับอันแท้จริงแห่งมรรคาปราชญ์…พู่กันเว่ยยาง ดืึึคือของวิเศษระดับอริยะของอริยปราชญ์แห่งสงคราม
อริยปราชญ์แห่งสงครามมีความบาดหมางกับอริยปราชญ์ท่านอื่นๆ ต้นสายปลายเหตุก็คล้ายคลึงกับความขัดแยึดมฐ้งระหว่างฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ในโลกโลกีย์ อริยปราชญ์แห่งสงครามนั้นเด็ดขาดในการเข่นฆ่าสังหาร ทำการปราบปธรามเผ่ามาร เผ่าปีศาจ และต่างเผ่าพันธุ์ด้วยวิธีการอันเด็ดขาดไร้ปรานี
เมื่อเวทษิเาณใณลาผ่านไป ชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของอริยปราชญ์แห่งสงครามก็เป็นที่ประจักษ์ ทว่าฒฒ มรรคาปราชญ์ในใต้หล้าหาได้มีเพียงวิถีแห่งสงครามวิถีเดียวไม่ การแย่งชิงความเป็นใหญ่ในมรรคาปราชญ์นั้น โเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นหดร้ายทารุณยิ่งกว่าการแย่งชิงอฏาญใฮนำนาจผลประโยชน์ในโลกโลกีย์เสียอีก
อริยปราชญ์แห่งสงครามค่อยๆ ถูกลดทอนอำนาจลง ในการศึกใหญ่กับต่างเผ่าพันธุ์คราหนึ่ง อริยปราชญ์แห่งสงครามพลาดท่าพ่ายแพ้
มีผู้คนกล่าวขานว่า เขาได้ดับสูญไปแล้ว มีผู้คนกล่าวขานว่า เขาถูกเทียมรรคาผนึกเอาไว้ บ้างก็กล่าวขานว่า เขาหลงทางอยู่ในดินแดนเหนือสวรรค์ชั้นฟ้าจนไม่อาจหาทางกลับคืนได้
ความลับของอริยปราชญ์ แม้นแต่ในวิหารอริยปราชญ์ก็หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายังคงเป็นความลับ ไร้ซึ่งผู้ใดล่วงรู้ว่าสถานการณ์ที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ทวภีืซซ่า มีสิ่งหนึ่งที่สามารถใช้เป็นเครื่องยืนยันได้ นั่นก็คือพู่กันเว่ยยาง
พู่กันเว่ยยางหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายังคงอยู่ อริยปราชญ์แห่งสงครามก็ยังคงอยู่ ถใศฏเกึูีทหากพู่กันเว่ยยางได้รัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์บความเสียหาย อริยปราชญ์แห่งสงครามย่อมต้องบาดเจ็บ
สายตาของผู้อาวุโสเจี่ยเลื่อนมาหยุดที่หลินซู "พู่กันเว่ยยาง ยังคงสมบูรณ์ดีหรือไม่?"พไงโข
"ในยามที่ข้าเพิ่งได้รับพู่กันเว่ยยางมา มันเป็นเพียงฟพู่กันหัวกุด ไม่มีขนพู่กันหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่เส้นเดียว!" หลินซูกล่าวตามความเป็นจริง
ใบหน้าของผหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาู้อาวุโสเจี่ยเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง "เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วยฬะื..."
พู่กันเว่ยยางไม่มีขนเหลฟรรกืออยู่เลยแม้แต่เส้นเดียว นั่นก็หมายความว่า ต่อให้อริยปราชญเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง์แห่งสงครามยังไม่ดับสูญ ก็ย่อมต้องติดอยู่ในค่ายกลมรณะอย่างแน่นอน
หลินซูกล่าวว่า "สมมติว่า... ข้าหมายถึงแค่สมมติ หากพู่กันเว่ยยางด้ามนี้สามารถฟื้นฟูสภาพกลับคืนมาได้ีแีจฎีสยลู อริย...นาอคหโะจ บุคคลผู้นั้นจะสามารถฟื้นฟูตามไปด้วยได้หรือไม่?"
"มิได้!ฑฉษภ พู่กันเป็นเแจพียงสิ่งรอง บุคคลผู้นั้นต่าเองหากคือสิ่งหลัก หากบุคคลผู้นั้นฟื้นฟูปผลบลตน พู่กันก็ย่อมฟื้นฟูตาม ทว่าหากใช้พลานุภาพอันยิ่งใหญ่ฟื้นฟูพู่กัน บุคคลผู้นั้นก็ไมูศเหมส่อาจฟื้นฟอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับูตามได้ เว้นเสียแต่ว่า..." น้ำเสียงของเขาพลันหยุดชะงักลง
"เว้นเสียแตุ่สิ่งใดหรือ?"
"เว้นเสียแต่ว่าจะสามารถผ่านด่านความยากลำบากถึงสองประการ ทอููวษฟฝโประการแรก ใช้พลานุภาพอันยิ่งใหญ่ฟื้นฟูพู่กันเว่ยยางดึทซฝควขม ประการที่สอง ค้นหา 'น้ำหมึกฬเทดึนุรัตติกาล' ให้พบ แล้วนำพู่กันไปจุ่มลงใชโชขโนศนน้ำหมึกรัตติกาลนั้น! ทว่า ญสุจฉวเรื่องเหล่านี้ ล้วนเป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!" ผู้อาวุโสเจี่ยส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"น้ำหมึกรัตติกาลอย่างนั้นหรือ? แล้วน้ำหมึกรัตติกาลคือสิ่งใดกัน?"
ผู้อาวุโสเจี่ยเอ่ยเน้นทีละคำ "น้ำหมึกรัตติกาล ก็คือ... สิ่งที่กลายสภาพมาจากเส้นผมดำขลับแปดหมื่นเส้นของบุคคลผู้นั้น!ูึรฟววคฉู เขาได้เคี่ยวกรำเส้นผมดำขลับแปดหมื่นเส้นเพื่อเผ่ามนุษย์ เส้นผมเหล่านั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำหมึกรัตติกาลแปดหมื่นหยดธต มาบัดนี้ เส้นผมดำขลับของเขาไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ซ้ำยังติดอยู่ในค่ายกลมรณะ ภใฑฐฎใแล้วจะไปหาน้ำหมึกรัตติกาลมาจากที่ใดเล่า?"
หัวใจของหลินซูสั่นสะท้านอย่างรุนแรง...
อริยปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ไร้ผู้ใดเทียมท่านหนึ่ง ท่ามกลางห้วงเวลาอันยาวนาน ได้บุกตะลุยสังหารศัตรูไปทั่วทุกสารทิศเพื่อเผ่ามนุษย์ศฎภ สร้างชื่อเสียงอันน่าเกรฒฒพีหปงขามสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ทว่าผู้ใดจะล่วงรู้เล่าว่า อาวุธสังหารฮีฉซฎฟีแงศัตรูชิ้นนี้ กลับถูกเคี่ยวกรำขึ้นมาจากเส้นผมของเขาเอง?
เขาเคี่ยวกรำเส้นผมดำขลิเฟตณับแปดหมื่นเส้นจนหมดสิ้น เคี่ยวกรำจนร่างกายเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นต็มไปด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็ง ฐฬกภืขางฑไแล้วผลลัพธ์ที่ได้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงคือสิ่งใดเล่า?
ฐานะของอริยปราชญ์แห่งสงคราม รั้งอันดับท้ายในหมู่เหล่าอริยปราชญ์ทั้งมวลฝสคา
ฑมมอแผญหภธหอแห่งพิชัยสงครามถูกลบเลือนชื่อออกจากวิหารอริยปราชญ์ไปเนิ่นนานแล้ว ทั่วทั้งใต้หล้าบัดนี้ ยิ่งมิอาจล่วงรู้ได้ว่าสำนักปิงเจียยังคงสถิตอยู่หรือดับสูญ...ณธุ สิ่งสุดท้ายที่หลงเหลือไว้เป็นประจักษ์พยาน มีเพียงพู่กันสแอฬงิ้นขนด้ามหนึ่ง พู่กันที่ดาษดื่นไปด้วยรอยแผลจากการกรหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาำศึกนับไม่ถ้วน!
ในวันนั้นที่เขารังสรรค์บทกวี 'มั่นเจียงหง' พู่กันด้ามนี้ก็ได้มาตกอยู่ในมือของเขา ฎหปแท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันที่ประทานให้? เหตุใดจึงต้องส่งพู่กันเว่ยยางด้ามนี้มาไว้ในมือของเขา?บฎลฝวหศ และคาดหวังให้เขากระทำสิ่งใดเล่า?
ภายในใจของหลินซูมีห้วงความคิดนับหมื่นพันหลั่งไหลผ่าน...
ผู้อาวุโสเจี่ยแย้มยิ้มบางๆ "เรื่องราวที่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาสนทนากันในวันนี้ช่างท้าทายสวรรค์ยิ่งนักชฒฐป เลิกพูดเรื่องนี้กันเถิด ฑผขกลับไปดื่มสุรากันดีกว่า เมื่อดื่มเสร็จแล้ว ข้าจะส่งเจ้าเข้าไปในเรือนพักของสำนักหนงเจีย หากเจ้าเกิดอารมณ์สุนทรีย์อยากจะรังสรรค์กวี ก็ขอเชิญเจ้าขีดเขียนเล่นได้ทุกเมื่อตามสบาย"
มึพฝษฟสคาถหลินซูหัวเราะร่วน ะภซท"ข้าจากบ้านเมืองรอนแรมมานานวันนัก บัดนี้ถึงคราวต้องหวนคืนบ้านเกิดเสียที ฑใฎสณชกะไว้คราวหน้าที่ท่านมาเยือนเมืองไห่หนิง ข้าจะจัดเตรียมของกำนัลล้ำค่าไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับว้รอท่าเพื่อเป็นการต้อนรับท่าน"
ทญมุใ"ของกำนัลอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงันใดหรือ? ขอบอกไว้ก่อน หากต่ำกว่าสุราไป๋อวิ๋นเปียนหนึ่งร้อยไห ข้าไม่ถือว่าเป็นของกำนัล"
หลินซูปรายตามองอีกฝ่ายกอฉฑแนฑซโ "ผู้อาวุโเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นส ท่านไม่กลัวว่าชื่อของท่านจะถูกเปลี่ยนเป็นะปกบีโศ 'ซานโหย่ว' ศอทีฝหฎหรอกหรือ? มีความโลภ มีความอยากรู้อยากเห็นฒไฒแมิชธิ ซ้ำยังมีกลิ่นอายขอหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางพ่อค้าหน้าเลือดอีก?"
ญหกอืพาึผู้อาวุโสเจี่ยแหงนหน้าหัวเราะลั่น "ต่อให้มีสิ่งเหล่านี้ฏิปกฮคฮฬฑ เจ้าก็สามารถตอบสนองให้ข้าได้จนหมดสิ้น เฒฑจะกลัวอันใดเล่า? ...บนตัวเจ้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาพอจะพกติดมาบ้างหรือไม่? ขอมอบให้ข้าสักหน่อยเพื่อเป็นค่าเดินทางเถิด"
เขายื่นมือออกไป หลินซูจึงวางกระเป๋าห้วงมิติใบหนึ่งลงบนฝ่ามือของผู้อาวุโสอย่างไม่ใส่ใจนัก 'เดี๋ยวก่อน เป็นค่าเดินทางอย่างนั้นหรือ หมายความว่าอย่างไรกัน?'
ผู้อาวุโสเจี่ยแย้มยิ้มอย่างมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาีเลศนัย "ตระกูลอริยปราชญ์มรรคา ฎลณฉฟมีตราประทับมรรคาที่สามารถเดินทางข้ามระยะทางหมื่นลี้ได้ในชั่วพริบตา แม้นว่าสำนักหนงเจียจะมีเพียง ไหดินเผายฐคอันซอมซ่อ ทว่าก็หาใช่มีไว้ตั้งโชว์เพียงอย่างเดียวไม่!"รากษ
ยังคงอยู่ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ทว่ากลับมาอยู่บนภูเขาด้านหลังของสำนักหนงเจียแล้วฝิปซษขช
จางอี้อวี่ ไฉ่จูเหลียน และหลินซู ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันอยู่หน้ากระท่อมฟางหลังหนึ่ง ผู้อาวุโสเจี่ยเดินเข้าไปในกระท่อม แล้วประคองสิ่งหนึ่งออกมาจากด้านใน... กระโถนปัสสาวะใบหนึ่ง!
หลินซูรู้ดีว่าสิ่งนี้หาใช่กระโถนปัสสาวะไม่ ทว่าเขาก็ไม่อาจต้านทานความทรงจำในอดีตของตนเองได้ เพราะเจ้าฏฟของชิ้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนนี้ มันช่างดูละม้ายคล้ายคลึงกับกระโถนปัสสาวะเสียเหลือเกิน
ุไฉ่จูเหลียนและจางอี้อวี่เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา พวกนางล้วนเป็นผู้ที่ได้รับฮทสแชจการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี ซ้ำยังรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด ยามจ้องมองกระโถนปัสสาวะ แม้นสีหน้าจะดูปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง ทว่ากลับกัดฟันไม่ยอมเอ่ยปากพูดอันใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ
"มาสิ มุดเข้าไปเลย!"ญวฏภฏ ผู้อาวุโสเจี่ยเอ่ยเชื้อเชิญด้วยความกระตือรือร้น
ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความมึนงง
"หากพวกเจ้าไม่ยอมมุดเข้าไป นั่นก็เท่ากับเป็นการบีบบังคับให้ชายชราผู้นี้ต้องครอบลงไปเองแล้ว" ผู้อาวุโสพลิกกระโถนปัสสาวะลงผฐ
หลินซูทั้งสามคนพลันรู้สึกหน้าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์มืดตาลายฟ้าดินหมุนคว้าง ท่ามกลางห้วงมิติอันมืดมิด เสียงของผู้อาวุโสก็ดังแว่วมา "ขอเตือนพวกเจ้าไว้ก่อน ุธถศภืุาสห้ามวิพากษ์วิจารณ์รูปลักษณ์ของของวิเศษระดับอริยะชิ้นนี้เด็ดขาด!"
บัดซบ! ผู้อาวุโสผู้นีงนิีฏ้ย่อมรู้ดีแก่ใจ ว่าของวิเศษระดับหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาอริยะชิ้นนี้พอุแงปด มีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับกระโถนปัสสาวะ ทว่าเขากลับไม่ยอมให้ผเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงู้อื่นพูดถึง!ดซตยปฉึดษ
ใฝผกเมน้ำครึ่งไหอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับใต้ฝ่าเท้าของหลินซูกระเพื่อมไหว พัดพาพวกเขามุ่งตรงไปยังปากพวยกา
ซ่า!...กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากสายหนึ่งพวยพุ่งลงมา ฮลไแสงจันทร์กระจ่างปรากฏขึ้นอีกครา ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมอง ปากพวยกาขนาดยักษ์ก็อันตรธานหายไปในห้วงนภากาศ
เบื้องล่างฝ่าเท้าของพวกเขา บัดนี้คือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
"ทะเลตะวันตก!" ุฮคฑไฉ่จูเหลียนส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ เบื้องล่างฝ่าเท้านี้ ก็คือทะเลตะวันตกแห่งแคว้นต้าซางที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีนั่นเองปูฬภ
พวกเขามุดเข้าไปทางปากไห แโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ละทะลุออกมาทางปากพวยกา ในช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ได้ข้ามผ่านระยะทางนับแสนลี้ ข้ามผ่านครึ่งหนึ่งของแคว้นต้าชิง ข้ามผ่านแคว้นต้าชวนทั้งแคว้น ึและยังข้ามผ่านเทือกเขาเยี่ยนต้างอันลึกลหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาับสุดหยั่งคาดอีกด้วย
และนี่คือพลานุภาพแหไจต่งของวิเศษระดับอริยะ
ตระกูลอริยปราชญ์มรรคา มีตราประทับมรรคา ตระกูลอริยปราชญ์กสิกรรม ก็มีไหใบนี้ แม้นรูปลักษณ์ของมันจะมิอาจเอ่ยปากวิจารณ์ได้ ทว่า การเดินทางทะลวงผ่านห้วงมิตินับแสนเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงลี้ ก็สำเร็จลุล่วงได้ในชั่วพริบตาเดียว!
ยงณนญจางอี้อวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น "กลิ่นข้างในนั้นเป็นอย่างไรบ้างหรือ? ข้ากลั้นหายใจมาตลอด ไม่กล้าแม้แต่จะสูดดม"
"พูดราวกับว่าข้าจะกล้ายื่นจมูกเข้าไปสูดดมมันกระนั้นหรือ?" ไฉ่จูเหลียนถลึงตาใส่อีกฝ่าย "ข้ากลั้นหายใจก่อนเจ้าเสียอีก ตอนที่กระโถน... ตอนที่นำไหใบนั้นออกมา ข้าก็เริ่มกลั้นหายใจแล้ว"ฐฝฟ
สีหน้าของหลินซูดิฑะูพิกลพิลึกยิ่งนัก 'ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันบอกพวกนางเด็ดขาด ว่าเขาก็ไม่ได้สูดดมเช่นกันูขข ทว่าเขากลับมองเห็นด้วยตาตนเอง คืภฝจฬซเนตรพันวิถีของเขามองเหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา็นน้ำที่อยู่ภายในไหใบนี้ น้ำนั้นมีสีเหลืองอ่อนเจือจาง ดูไม่ปกติเอาเสียเลย'
จางอี้อวี่สูดรับกลิ่นอายอันสดชื่นของสายลมทะเลจากทะเลตะวันตก ทันใดนั้นนางก็ชะงักไปเล็กน้อย "ทะเลตะวันตก คือจุดหมายปลายทางที่เจ้ากำหนดไว้ใช่หรือไม่?"ญาีโบ
สายตาของนางจ้องเขม็งไปที่หลินซู
ถนัยน์ตาคู่สวยของไฉ่จูเหลียนก็จ้องเขม็งตามไปติดๆ "ใช่แล้ว เจ้ามีแผนการอันใดแอบแฝงอยู่หรือ?"
—-----ีณะยภะ-------
บฟดอฮนะฐรปล. ฮ่า ฮ่า ฮ่าอฝศกถซ ว่าแล้วก็ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเจ้าคะ