ตอนที่ 1: จักรพรรดิหญ้าเงินครามและเขตแดนหญ้าเงินคราม
ตอนที่ 1: จักรพรรดิหญ้าเงินครามและเขตแดนหญ้าเงินคราม
ตอนที่ 1: จักรพรรดิหญ้าเงินครามและเขตแดนหญ้าเงินคราม
"หญ้าเงินคราม แต่กลับมีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดงั้นหรือ?!"
"เป็นไปได้อย่างไรกัน?!"
ซูอวิ๋นเทามองดูหญ้าเงินครามในมือของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกแทบไม่เชื่อสายตา
แม้ว่าหญ้าเงินครามนี้จะดูแตกต่างจากหญ้าทั่วไปริมทาง แต่มันก็ยังคงเป็นหญ้าเงินครามอยู่ดี
ถังหยินขมวดคิ้ว
ในฐานะผู้ทะลุมิติที่กลายมาเป็นน้องชายฝาแฝดของถังซาน เขาย่อมรู้ดีว่าวิญญาณยุทธ์ของตนไม่ใช่หญ้าเงินคราม แต่เป็นจักรพรรดิหญ้าเงินคราม
เขามองเห็นใบและกิ่งก้านของจักรพรรดิหญ้าเงินครามที่เปล่งประกายเจิดจ้าดั่งไพลิน บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ ลวดลายสีทองทอดตัวเป็นสายสลับกับพื้นสีน้ำเงิน ขับเน้นความสูงส่งและแตกต่างจากหญ้าเงินครามธรรมดาอย่างสิ้นเชิง
สิ่งที่ทำให้ถังหยินประหลาดใจก็คือ
เขามีเพียงจักรพรรดิหญ้าเงินครามเป็นวิญญาณยุทธ์เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ไม่มีพลังสายที่สองหลับใหลอยู่ภายในร่างกายเลย
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ
เขาไม่ได้เป็นผู้ครอบครองวิญญาณยุทธ์คู่
"ดูเหมือนว่าแม้จะเป็นฝาแฝดกัน ก็ใช่ว่าจะมีวิญญาณยุทธ์คู่ปรากฏขึ้นเสมอไป"
ขณะที่ถังหยินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น
แสงสีน้ำเงินเข้มพลันปรากฏขึ้น ปกคลุมไปทั่วทุกอณูของร่างกายเขา
"นี่มันอะไรกัน?!"
ดวงตาของซูอวิ๋นเทาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง
ถังซานที่อยู่ด้านข้าง รวมถึงเด็กชายคนอื่นๆ ที่เพิ่งเสร็จสิ้นการปลุกวิญญาณยุทธ์ ต่างก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน
พวกเขาทุกคนจ้องมองถังหยินที่กำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ด้วยความตกตะลึง
พวกเขาเห็นใบหน้าที่เดิมทีดูบอบบางของถังหยินแปรเปลี่ยนเป็นหล่อเหลาเหนือธรรมดาในชั่วพริบตา ผิวพรรณที่เคยซีดเหลืองดูสุขภาพไม่ดีกลับกลายเป็นขาวผ่อง และเส้นผมสีดำขลับก็ถูกย้อมให้กลายเป็นสีน้ำเงิน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพลังอันลึกลับแผ่ซ่านออกมาจากร่างของถังหยินอีกด้วย
"น้องพี่ เจ้า..."
ถังซานก้าวไปข้างหน้า ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าของถังหยินเขม็ง
มันยากที่จะเชื่อมโยงถังหยินในตอนนี้กับถังหยินเมื่อหนึ่งนาทีก่อนเข้าด้วยกัน
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับการปลุกวิญญาณยุทธ์ก็เป็นได้"
ถังหยินส่ายหน้า
"ข้าทำหน้าที่ปลุกวิญญาณยุทธ์มาหลายปีแล้ว เคยเห็นวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามมานับไม่ถ้วน แต่เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบเจ้าเป็นครั้งแรก..."
ซูอวิ๋นเทากล่าวด้วยความตกตะลึง
"ท่านวิญญาจารย์ ถึงตาข้าปลุกวิญญาณยุทธ์แล้วขอรับ" ถังซานกระตุกชายเสื้อของซูอวิ๋นเทา
ในเมื่อถังหยินมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลังจากการปลุกวิญญาณยุทธ์ เช่นนั้นเขาที่เป็นพี่ชายฝาแฝดของถังหยินก็ต้องทำได้เช่นกัน
ทว่า
ถังซานในเวลานี้หารู้ไม่ว่า บนโลกใบนี้สามารถมีวิญญาจารย์ผู้ครอบครองจักรพรรดิหญ้าเงินครามได้เพียงคนเดียวในเวลาเดียวกัน!
จะต้องรอให้อดีตวิญญาจารย์จักรพรรดิหญ้าเงินครามสิ้นชีพลงก่อนเท่านั้น จักรพรรดิองค์ต่อไปจึงจะปรากฏขึ้นได้!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูอวิ๋นเทาก็มองไปที่ถังซาน สูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า "เข้ามาสิ"
ถังหยินก้าวหลบไปด้านข้าง จมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง
เวลาล่วงเลยมาถึงหกปีแล้วนับตั้งแต่ที่เขาทะลุมิติมาอย่างไม่คาดฝัน
ตั้งแต่อายุสามขวบ เขาก็ต้องแบ่งเบาภาระงานบ้านร่วมกับถังซาน พออายุสี่ขวบ เขาและถังซานก็เริ่มดูแลเรื่องกิจวัตรประจำวันของถังเฮ่า ด้วยความทรงจำก่อนที่จะทะลุมิติมา ทำให้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าคนอย่างถังเฮ่า และแม้กระทั่งคนทั้งสำนักเฮ่าเทียนนั้นเป็นคนเช่นไร
แม้จะเป็นคนในครอบครัว แต่หากไม่สามารถปลุกวิญญาณยุทธ์ค้อนเฮ่าเทียนขึ้นมาได้ ก็จะไม่ได้รับความใส่ใจแม้แต่น้อย
เฉกเช่นเดียวกับถังเฮ่าในเนื้อเรื่องต้นฉบับ
ตอนที่ถังซานแสดงวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามพร้อมกับพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดให้เห็น ถังเฮ่าไม่ได้แสดงความยินดีใดๆ เลย แต่ทันทีที่เขาได้เห็นวิญญาณยุทธ์ค้อนเฮ่าเทียนของถังซาน เขากลับร้องไห้ด้วยความปีติยินดี สวมกอดถังซานและหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมาทันที
ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
"วิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามอีกคนงั้นหรือ?"
"แต่วิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามของเจ้าไม่ได้ต่างอะไรกับหญ้าริมทางเลย"
"ไม่มีอะไรพิเศษ"
"มาทดสอบพลังวิญญาณของเจ้ากันเถอะ"
ซูอวิ๋นเทากล่าวอย่างเฉยชา
ถังซานเหลือบมองถังหยินที่เปลี่ยนไปอย่างผิดหูผิดตา เขาขมวดคิ้ว กำมือซ้ายที่ไขว้หลังไว้แน่น แล้ววางมือขวาลงบนลูกแก้ว
ในชั่วพริบตา ลูกแก้วก็เปล่งประกายสว่างจ้า
"พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดอีกคนงั้นหรือ?!"
ดวงตาของซูอวิ๋นเทาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของถังซานเป็นประกาย
ในเมื่อเขาก็มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด นั่นหมายความว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้เหมือนถังหยินใช่หรือไม่?
ทว่า
การเปลี่ยนแปลงที่เขาปรารถนากลับไม่เคยปรากฏขึ้น
กระทั่งเสียงถอนหายใจของซูอวิ๋นเทาดังขึ้น
"ช่างน่าเสียดายจริงๆ..."
"ผู้มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดปรากฏขึ้นถึงสองคน แต่วิญญาณยุทธ์กลับใช้การไม่ได้ทั้งคู่"
"การที่วิญญาณยุทธ์ขยะอย่างหญ้าเงินครามมีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าและน่าเวทนายิ่งนัก!!"
"พวกเจ้าต้องการเข้าร่วมกับสำนักวิญญาณยุทธ์หรือไม่?"
"แม้วิญญาณยุทธ์ของพวกเจ้าจะเป็นหญ้าเงินคราม แต่พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดก็ยังช่วยให้พวกเจ้ากลายเป็นวิญญาจารย์ได้"
ถังซานกล่าวว่า "ท่านวิญญาจารย์ ขอพวกเรากลับไปถามท่านพ่อก่อนนะขอรับ"
ถังหยินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ
"เอาเถอะ"
ซูอวิ๋นเทาถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เก็บข้าวของ และเดินออกจากโถงปลุกวิญญาณยุทธ์ไป
"ท่านวิญญาจารย์ เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?"
"ปีนี้จะมีเด็กคนไหนจากหมู่บ้านของเราได้เป็นวิญญาจารย์บ้างหรือไม่?"
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คเอ่ยถามด้วยแววตาคาดหวัง
ซูอวิ๋นเทายกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วด้วยใบหน้าไร้อารมณ์แล้วกล่าวว่า
"มีสิ มีถึงสองคน"
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คดีใจล้นพ้น "จริงหรือขอรับ?!"
ซูอวิ๋นเทากล่าวเสียงเรียบ "จริง แต่วิญญาณยุทธ์ของพวกเขาทั้งคู่คือหญ้าเงินครามที่ไร้ประโยชน์ หากเป็นมีดตัดฟืน เคียว จอบ หรืออะไรทำนองนั้น ก็ยังพอใช้การได้บ้าง"
"แต่มันกลับเป็นหญ้าเงินครามนี่สิ"
ซูอวิ๋นเทาเดินจากไปทันที
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คอ้าปากค้างแต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ในตอนนั้นเอง
ถังหยิน ถังซาน และเด็กคนอื่นๆ ก็เดินตามกันออกมาจากโถงปลุกวิญญาณยุทธ์
ผู้ใหญ่บ้านแจ็ครีบเดินเข้าไปหาพลางถามว่า "พวกเจ้าคนไหนมีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดกัน?"
ถังหยินตอบ "เสี่ยวซานกับข้าเองขอรับ"
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คมองไปที่ถังหยิน ขยี้ตาตัวเอง แล้วถามด้วยความประหลาดใจว่า "เจ้าเป็นใครกัน? ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อนเลย"
ถังหยินอธิบายว่า "ท่านผู้ใหญ่บ้าน ข้าคือถังหยินขอรับ ข้ากลายเป็นแบบนี้ก็หลังจากปลุกวิญญาณยุทธ์เสร็จ"
"เจ้าคือเสี่ยวหยินงั้นหรือ?" ผู้ใหญ่บ้านแจ็คเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "วิญญาณยุทธ์นี่ช่างประหลาดล้ำนัก ถึงกับทำให้คนเราเปลี่ยนรูปโฉมไปจนแทบจำไม่ได้เลยทีเดียว!"
"แล้วเสี่ยวซาน... ทำไมเจ้าถึงไม่เปลี่ยนไปบ้างล่ะ?"
ถังซานเกาหัวอย่างเก้อเขินแล้วตอบว่า "ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันขอรับ"
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คตบไหล่ถังหยินและถังซานเบาๆ พร้อมกับทอดถอนใจ "แม้วิญญาณยุทธ์ของพวกเจ้าจะเป็นหญ้าเงินครามทั้งคู่ แต่ก็อย่าเพิ่งหมดกำลังใจไป พวกเจ้าทั้งสองมีคุณสมบัติที่จะเป็นวิญญาจารย์ อนาคตของพวกเจ้าย่อมไร้ขีดจำกัด"
"หมู่บ้านของเรามีโควตานักเรียนทุนทำงานแลกเรียนอยู่หนึ่งที่พอดี เดี๋ยวข้าจะลองไปขอยืมโควตาจากหมู่บ้านอื่นมาอีกสักที่ จะได้ส่งพวกเจ้าสองพี่น้องไปเรียนที่โรงเรียนวิญญาจารย์ในเมือง"
ถังซานกล่าวว่า "ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าต้องกลับไปถามท่านพ่อเรื่องนี้ดูก่อนขอรับ"
"นั่นก็จริง..." ผู้ใหญ่บ้านแจ็คยิ้ม "ข้าจะพาพวกเจ้าไปส่งที่บ้านก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องนี้กับถังเฮ่าก็แล้วกัน"
ด้านนอกร้านตีเหล็ก
ผู้ใหญ่บ้านแจ็คตะโกนเสียงดัง "ถังเฮ่า! ถังเฮ่า! เจ้าหมูขี้เกียจ วันๆ เอาแต่นอนหรืออย่างไร!"
"งานสำคัญอย่างการปลุกวิญญาณยุทธ์ของเสี่ยวหยินกับเสี่ยวซาน เจ้าก็ยังไม่ยอมไปดูดำดูดี!"
ถังเฮ่าเปิดม่านประตูออกมาด้วยความโมโห
"ตาเฒ่าแจ็ค เจ้ามาโวยวายอะไรที่บ้านข้า!"
ทว่า เมื่อเขาเหลือบไปเห็นถังหยิน เขาก็ตัวแข็งทื่อไปในทันที
ภายใต้สายตาอันตื่นตะลึงของผู้ใหญ่บ้านแจ็คและถังซาน
ถังเฮ่าค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาถังหยิน น้ำตาอาบสองแก้มของเขาโดยไม่รู้ตัว
"อาอิ๋น..."
"ถังเฮ่า เขาคือถังหยิน เขาเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้หลังจากปลุกวิญญาณยุทธ์ ไม่ใช่อาอิ๋นหรอก!" เฒ่าแจ็คเอ่ยเสียงเรียบ
ถังเฮ่าตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น
"เสี่ยวหยิน รีบปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของเจ้าให้ข้าดูที!"
จบตอน