ตอนที่ 760 : ต่อเน็ตได้แล้ว! แอปแชทลวี่เหยียน!

ตอนที่ 760 : ต่อเน็ตได้แล้ว! แอปแชทลวี่เหยียน!

ฉินจิ้นย่อมไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองซั่งจิง

ในชาติที่แล้วเขาเคยได้ยินชื่อของฐานแห่งนี้มาบ้าง แต่นั่นก็เป็นช่วงปีที่ 6 ของวันสิ้นโลกแล้ว

ในช่วง 2 ปีแรกของวันสิ้นโลกเขานั้นแทบจะอยู่แต่ในมณฑลกวางตุ้งและมณฑลกวางสีและเพิ่งจะได้เดินทางไปถึงภาคกลางของประเทศจีนในปีที่ 3 ก่อนจะขึ้นไปทางเหนือในปีที่ 4

ในตอนนั้นเขาเป็นเหมือนกับวิญญาณเร่ร่อนที่ร่อนเร่ไปทั่ว โดยไม่ได้มีการวางแผนเส้นทางการเอาชีวิตรอดของตัวเองเลย

เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาได้ยินว่าที่ไหนมีอาหารเยอะและมีซอมบี้น้อย เขาก็จะมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที

เขาอาศัยข้อได้เปรียบของการเป็นผู้วิวัฒนาการด้านขา จึงทำให้เขาใช้ชีวิตได้ดีกว่าผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่เล็กน้อย

จนกระทั่งเขาไปเจอเดอะ ชาร์จเจอร์ตอนที่กำลังออกหาอาหารจนต้องจบชีวิตลงแล้วกลับมาเกิดใหม่

และในช่วงนี้ฉินจิ้นก็มีเรื่องที่สำคัญต้องทำอยู่!

นั่นคือการสร้างเครือข่ายการสื่อสารของฐานลวี่หยวน!!!

และตอนนี้พวกมันก็เชื่อมต่อกันได้สำเร็จแล้ว!!!

นั่นหมายความว่าทุกคนจะสามารถเล่นอินเทอร์เน็ตได้แล้ว!!!

วันนี้ฉินจิ้นเพิ่งจะได้รับข่าวหลังจากกินอาหารค่ำเสร็จ

หลี่ซู่ได้ติดต่อผ่านวิทยุสื่อสารของเขามาอย่างกะทันหัน และบอกว่ามีผลงานชิ้นสำคัญปรากฏขึ้นแล้ว

ฉินจิ้นไม่ได้อยู่หยอกล้อกับจ้าวหลิงต่อ เขาวางจานอาหารค่ำในมือลงแล้วรีบวิ่งไปที่ฝ่ายวิจัยและพัฒนาเพื่อดูว่าผลงานที่ว่านั้นคืออะไรทันที!

ฝ่ายที่มักจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขาอยู่เสมอแห่งนี้ก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริง ๆ

ให้เขาได้เห็นหน่อยเถอะว่าพวกนั้นทำอะไรออกมาได้

ไม่นานนัก

เมื่อฉินจิ้นมาถึงออฟฟิศของฝ่ายวิจัยและพัฒนา หลี่ซู่ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูดกับเขาว่า

“ประธานฉิน พวกเราไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน! ของที่คุณอยากได้มาโดยตลอด ในที่สุดพวกเราก็ทำมันเสร็จแล้ว!”

พูดจบเขาก็หยุดนิ่งไว้แค่นั้น ทำท่าทางเหมือนจะให้เจ้านายเดาเอาเอง

จนกระทั่งฉินจิ้นอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วแกล้งเตะก้นอีกฝ่ายเบาๆ หลี่ซู่ถึงได้ยอมร้องขอชีวิตออกมา

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าผู้นำของฐานลวี่หยวนนั้นเป็นผู้วิวัฒนาการที่มีพละกำลังมหาศาล หากฉินจิ้นควบคุมแรงไม่อยู่แล้วเตะเขาจนพิการขึ้นมา เขาคงได้แต่ร้องไห้และทำอะไรอีกไม่ได้อย่างแน่นอน

“ใจเย็นๆ!!! เครือข่ายไร้สายของฐานลวี่หยวนถูกพวกเราปรับจูนจนสามารถใช้งานจริงได้แล้ว! วันนี้ตลอดทั้งวันพวกเราทำการทดสอบหลายอย่าง จนในที่สุดพวกเราก็ค้นพบช่วงความถี่สัญญาณที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการสร้างเครือข่ายอินทราเน็ตของฐานเราขึ้นมาใหม่!”

ต่อเน็ตได้แล้ว!?

ฉินจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ความยินดีจะพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ของสิ่งนี้มันดีมาก!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มันจะช่วยเพิ่มความบันเทิงในการใช้ชีวิตให้กับบุคลากรภายในฐานได้อย่างมหาศาล แต่มันยังสามารถเชื่อมโยงคนที่เคยอยู่ห่างไกลกันให้กลับมาใกล้ชิดกันได้อีกครั้ง

มีเพียงคนที่เคยผ่านยุคก่อนวันสิ้นโลกมาแล้วเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ทุกคนเคยชินในอดีตนั้นมีประโยชน์มากมายขนาดไหน!

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ฐานลวี่หยวนจะได้รับการยกระดับทั้งในด้านความปลอดภัยและความสะดวกสบายอย่างมหาศาล!

ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแค่วิทยุสื่อสารในการส่งต่อคำพูดกันอีกแล้ว!

“ใช่ครับ! เป็นไปตามที่คุณเคยสั่งไว้ หลังจากพวกเราใช้คลื่นความถี่ใหม่แล้ว พวกเราก็สามารถติดตั้งสถานีส่งสัญญาณหลายแห่งไว้ข้างนอกฐานได้ทันที เพื่อให้ทั่วทั้งเมืองเหมินถังอยู่ในขอบเขตการครอบคลุมของสัญญาณครับ!”

“ตามทฤษฎีแล้ว ตราบใดที่อยู่ในพื้นที่นี้ พวกเราก็จะสามารถกลับไปใช้โทรศัพท์มือถือได้เหมือนเมื่อก่อนครับ!”

หลี่ซู่ยังคงอธิบายผลงานที่ได้รับมาในวันนี้อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับนำฉินจิ้นไปทดสอบผลลัพธ์ที่ได้จากการทดลอง

หลังจากที่พวกเขามาถึงห้องที่มีอุปกรณ์ต่างๆ วางเรียงรายอยู่ หลี่ซู่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งส่งให้ฉินจิ้น

“ของแบบนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ลองดูผลลัพธ์ด้วยตัวเองเลยดีกว่าครับ!”

เขาพูดพลางยิ้มแฉ่ง

ฉินจิ้นรับโทรศัพท์ที่ไม่มีรหัสผ่านเครื่องนั้นมาลองเล่นดู

เห็นได้ชัดว่าแอปพลิเคชันส่วนใหญ่ในเครื่องถูกถอนการติดตั้งไปหมดแล้ว จนเหลือเพียงซอฟต์แวร์ออฟไลน์บางตัวที่ติดมากับเครื่องเท่านั้น

“แอปพลิเคชันส่วนใหญ่ใช้งานไม่ได้แล้วเพราะผู้ให้บริการเครือข่ายในอดีตหายสาบสูญไปแล้วและเซิร์ฟเวอร์ที่เกี่ยวข้องก็ปิดตัวลงแล้ว ในตอนนี้ฐานของพวกเรามีเพียงแอปแชทที่เพิ่งถูกพัฒนาขึ้นมาใหม่แบบเรียบง่ายเพียงแอปเดียวเท่านั้นที่ยังสามารถใช้งานได้ครับ”

หลี่ซู่ชี้ไปที่ซอฟต์แวร์ตัวหนึ่งที่มีไอคอนรูปใบไม้แล้วอธิบาย

ซึ่งนี่เป็นเรื่องปกติมาก

ไม่ใช่ว่าพอมีอินเทอร์เน็ตแล้ว สื่อออนไลน์เดิมๆ ทั้งหมดจะกลับมา เพราะเมื่อขาดการซ่อมบำรุงรักษาจากมนุษย์ เซิร์ฟเวอร์หลังบ้านเหล่านั้นเมื่อขาดไฟฟ้าไปก็จะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กเท่านั้น แอปพลิเคชันที่เกี่ยวข้องก็จะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ที่เปิดใช้งานไม่ได้อีกต่อไป

แม้แต่การเชื่อมต่อก็ยังทำไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพัฒนาแอปขึ้นมาใหม่เองเท่านั้น

และโชคดีที่ภายในฐานลวี่หยวนมีบุคลากรที่มีความรู้ด้านแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์อยู่บ้าง และยังมีเซิร์ฟเวอร์ที่จำเป็นต้องใช้อยู่ไม่น้อย หลังจากที่หลี่ซู่ตัดสินใจจะทำเรื่องนี้ เขาก็พยายามทำมันมาโดยตลอด จนกระทั่งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาก็สามารถสร้างซอฟต์แวร์ที่สามารถใช้แชทคุยกันได้สำเร็จ

และชื่อของแอปพลิเคชันนี้ก็คือ ลวี่เหยียน

ซึ่งเกือบจะพ้องเสียงกับชื่อของฐานและเป็นชื่อที่หลี่ซู่เป็นคนตัดสินใจเลือกเอง

“ชื่อนี้ก็ไม่เลวนะ”

ฉินจิ้นเห็นด้วยกับชื่อแอปนี้ทันที

หลังจากที่เขากดเข้าไปในแอป เขาก็เห็นหน้าหลักที่มีลักษณะการแสดงผลแบบไหลต่อเนื่องเหมือนน้ำตก ซึ่งบนนั้นมีข้อมูลสำหรับการทดสอบถูกโพสต์ไว้ประปรายอยู่ 2 ถึง 3 ข้อความ

“ประธานฉินครับ แอปนี้ในตอนนี้ยังค่อนข้างเรียบง่าย พวกเราตั้งใจจะปักหมุดไฟล์สำคัญหรือประกาศต่างๆ ของฐานไว้ที่ส่วนบนของหน้าหลักและสร้างส่วนสำหรับการดูย้อนหลังรวมถึงส่วนการทำงานต่างๆ ไว้ที่ด้านข้างครับ”

“จากนั้นถ้าลองกดไปที่ด้านล่างตรงนี้ เราก็จะสามารถเรียกหน้าต่างแชทขึ้นมาได้ครับ”

หลี่ซู่สอนวิธีการใช้แอปที่คนในฝ่ายวิจัยและพัฒนาออกแบบกันเองนี้แบบจับมือทำ

ยิ่งใช้งาน ฉินจิ้นก็เริ่มคุ้นเคยกับมันมากขึ้น

มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ!

เขาดูออกเลยว่าคนในฝ่ายวิจัยและพัฒนานั้นทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย แอปที่ถูกพัฒนาขึ้นมาใหม่นี้มีฟังก์ชันการทำงานที่ครบถ้วนตามความจำเป็นแล้วจริงๆ

ซึ่งนั่นจะทำให้หลังจากนี้ฐานจะสามารถโพสต์ประกาศลงในนี้ได้และยังให้บุคลากรภายในฐานสามารถแชทคุยกันได้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นในแอปยังมีปุ่มขอความช่วยเหลือด้านบนซึ่งเมื่อกดไปแล้วก็จะมีการส่งแจ้งเตือนไปหาผู้ดูแลระบบหลังบ้านเพื่อส่งความช่วยเหลือไปหาได้ในทันทีอีกด้วย!

ฟังก์ชันนี้ก็ดีมาก!

เพราะตามทฤษฎีแล้วโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องจะมีฟังก์ชันการระบุตำแหน่ง ขอเพียงแค่เชื่อมต่อกับเครือข่ายมันก็จะกลายเป็นเครื่องระบุตำแหน่งตัวเองไปโดยทันที

และตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตที่สัญญาณครอบคลุม ก็จะสามารถพูดได้เลยว่าพวกเขานั้นจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของฐานลวี่หยวน!

ฉินจิ้นเล่นแอปนี้ต่อไปด้วยความอารมณ์ดี พร้อมกับเสนอความต้องการฟังก์ชันเล็กๆ น้อยๆ เพิ่มเติมอีกสองถึงสามอย่าง

จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาจึงเดินออกมาด้วยความพึงพอใจ

จากการพูดคุยกับหลี่ซู่ พรุ่งนี้ก็จะมีการติดตั้งเครือข่ายและโปรโมตการใช้โทรศัพท์มือถือในทันที!

แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่บุคลากรในฐานลวี่หยวนทุกคนจะมีโทรศัพท์มือถือ ของแบบนี้ย่อมต้องเป็นสวัสดิการสำหรับคนบางกลุ่มเท่านั้น

ส่วนกฎเกณฑ์การแจกจ่ายที่ชัดเจนนั้น ฉินจิ้นจะต้องรีบกลับไปคำนวณและวางแผนทันที

เริ่มลงมือกันเลย!

วันรุ่งขึ้น

คนของฝ่ายวิจัยและพัฒนาของฐานลวี่หยวนก็ตื่นกันแต่เช้าและเริ่มออกไปติดตั้งอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับการสร้างเครือข่ายรอบๆ ฐานอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากปัญหาเรื่องสนามแม่เหล็กโลก หลี่ซู่จึงบอกไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าขอบเขตของสัญญาณนั้นจะไม่ได้กว้างเหมือนก่อนวันสิ้นโลก

และแผนในตอนนี้ก็คือการทำให้เครือข่ายอินทราเน็ตครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองเหมินถังให้ได้ก่อน

ฉินจิ้นเองก็ตื่นแต่เช้าเพื่อประสานงานและจัดหาคนไปช่วยในการติดตั้งเครือข่ายอินทราเน็ต

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ช่วงบ่ายวันนี้เขาจะกลับมามีโทรศัพท์มือถือที่เล่นเน็ตได้อีกครั้ง!

แม้ว่าเครือข่ายนี้จะยังไม่สมบูรณ์แบบและแอปพลิเคชันมหาศาลในอดีตจะหายไปตามกาลเวลา จนเหลือเพียงซอฟต์แวร์ออฟไลน์จำนวนน้อยและแอปลวี่เหยียนที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่

แต่นี่ก็นับว่าเป็นหมุดหมายสำคัญของฐานลวี่หยวนแล้ว!