ตอนที่ 740 : ตามหา เดอะ ลองทังก์

ตอนที่ 740 : ตามหา เดอะ ลองทังก์

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่เบามากๆ ดังขั้นจากบริเวณหน้าประตูใหญ่ของชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองอวิ๋น

เจ้าของเสียงนั้นก็ย่อมเป็นทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวนที่นำโดยหลี่ปั๋วเหวินซึ่งกำลังทำภารกิจกันอยู่

ในฐานะกองกำลังที่ต้องออกไปต่อสู้กับซอมบี้เป็นประจำ ฝ่ายวิจัยและพัฒนาของฐานลวี่หยวนจึงได้ออกแบบและผลิตรองเท้าคอมแบทแบบพิเศษขึ้นมาให้พวกเขาโดยเฉพาะ

พื้นรองเท้าทำมาจากยางนิ่มและวัสดุที่ดูดซับเสียง เพื่อให้เวลาที่ผู้ใช้งานเดินจะได้มีเสียงฝีเท้าเบาที่สุดและไม่ดึงดูดซอมบี้ที่อยู่ใกล้เคียงเข้ามา

หลี่ปั๋วเหวินยืนอยู่ข้างหน้าสุดพร้อมกับลูกทีมอีก 7 คน ส่วนคนที่เหลือนั้นก็กำลังเฝ้าระวังอยู่ห่างๆ เพื่อที่จะได้เข้าสนับสนุนได้ตลอดเวลา

พวกเขาย่อมไม่มีทางเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน

ใครมันจะโง่พุ่งเข้าไปหาที่ตายกันล่ะ?

พวกเขาก็ต้องใช้โดรนล่อซอมบี้ออกมาจัดการก่อนสิ!

และถ้าซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นดันโง่วิ่งออกมารับกระสุนเองแบบนั้นก็จะดีที่สุด

จ้าวเหล่ยหนึ่งในสมาชิกทีมที่มีฝีมือการยิงปืนที่แม่นยำที่สุดก็ได้ตั้งปืนไรเฟิลซุ่มยิงรออยู่ข้างๆ แล้ว หลี่ปั๋วเหวินเชื่อว่าขอแค่เป้าหมายปรากฏตัว ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นก็จะหนีไม่พ้นแน่!

“เริ่มเลย!”

“วี้ดดดด!!!”

หลิวชิงและลูกทีมอีกสองคนก็บังคับโดรนสามลำให้บินเข้าไปในเขตที่พักอาศัยอย่างคล่องแคล่ว พวกเขาต้องลองล่อเป้าหมายออกมาก่อน

ส่วนหลี่ปั๋วเหวินก็กำลังถืออาวุธรอคอยเป้าหมายที่อาจจะโผล่ออกมาได้ทุกเมื่ออย่างเงียบๆ

บนท้องฟ้าก็ยังมีโดรนอีกลำคอยเฝ้าระวังทั่วทั้งเขตชุมชน

ดังนั้นไม่ว่ายังไง ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นก็หนีไม่รอดแน่!

สิบนาทีต่อมา

ทุกคนก็ขมวดคิ้วมองดูซอมบี้ร้อยกว่าตัวที่ถูกล่อออกมาด้วยโดรน

แต่ในกลุ่มนั้นกลับไม่มีซอมบี้ที่ดูแตกต่างเป็นพิเศษเลย

นั่นหมายความว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ได้อยู่ในนี้

“จัดการพวกตัวธรรมดาพวกนี้ก่อนเถอะ!”

ในเมื่อไม่มี งั้นก็จัดการพวกซอมบี้ธรรมดาพวกนี้ไปก่อน แล้วค่อยเข้าไปหาเป้าหมายตัวจริงในชุมชนต่อ

ฉินจิ้นเคยอธิบายให้พวกเขาฟังแล้วว่าซอมบี้กลายพันธุ์บางตัวนั้นมีความสามารถในการรับรู้ถึงอันตราย ซึ่งมันก็ตรงกับประสบการณ์ของทีมต่อสู้เพราะพวกเขาก็เคยเจอเหตุการณ์ที่แม้จะใช้โดรนล่อซอมบี้ออกมาแล้ว แต่พอเข้าไปในอาคารพวกเขากลับพบว่าในนั้นมีซอมบี้กลายพันธุ์ซ่อนตัวอยู่

ดังนั้นการล่อมันออกมาจึงยากที่จะได้ผล

แต่ในเมื่อมันไม่ยอมออกมา งั้นพวกเขาก็จะเข้าไปหามันเอง!

สำหรับซอมบี้ธรรมดาร้อยกว่าตัวที่ถูกล่อออกมา แน่นอนว่าไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับพวกเขาเลย

แต่พวกเขาก็ไม่ได้เลือกที่จะใช้ระเบิด เพราะพื้นที่แถวนี้เป็นพื้นที่เปิดโล่ง การใช้ระเบิดจึงอาจจะดึงดูดซอมบี้ที่อยู่ไกลออกไปให้เข้ามาได้

ดังนั้นปืนเก็บเสียงเกือบสิบกระบอกก็เริ่มยิงออกไปทีละนัดและด้วยความแม่นยำของพวกเขา ซอมบี้ผู้โชคร้ายที่ยังคงยื่นมือพยายามคว้าโดรนอยู่กับที่ก็ล้มลงไปจนหมด

“ทิ้งสองคนไว้คอยเฝ้าระวังรอบๆ! ให้โดรนสองลำบินเข้าไปสอดแนมข้างในก่อน!”

หลังจากจัดการซอมบี้ธรรมดาเสร็จ หลี่ปั๋วเหวินก็สั่งการต่อ

พวกเขายังคงไม่คิดที่จะบุกเข้าไปตรงๆ

เพราะการบุกเข้าไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้าโดยที่ยังไม่รู้ตำแหน่งของเป้าหมาย ก็คงมีแต่ตัวละครไร้สมองในหนังเท่านั้นแหละที่จะทำ

รู้ทั้งรู้ว่ามีของดีแต่กลับเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าไม่ตายก็ถือว่าแปลกแล้ว

โดรนสองลำก็บินเข้าไปในเขตที่พักอาศัย พร้อมกล้องถ่ายภาพ 360 องศาที่สามารถมองเห็นภาพได้จากทุกมุม

พวกหลี่ปั๋วเหวินต่างก็จ้องมองไปที่หน้าจอบนรีโมทในมือของหลิวชิงอย่างตั้งใจ

ขอแค่ระบุตำแหน่งได้ สัตว์ประหลาดที่อาจจะยังซ่อนตัวอยู่ข้างในก็ไม่มีทางหนีพวกเขาพ้นแน่!

——————————

ฟางซิงซานจ้องมองหน้าต่างที่มีแสงสว่างลอดเข้ามาด้วยความรู้สึกสงสัยและตื่นเต้น

เพราะเมื่อกี้เขาได้ยินเสียง!

ข้างนอกมีเสียงเพลงที่เขาไม่ได้ยินมานานแล้วปรากฎขึ้น!

มีคนกำลังเปิดเพลงล่อซอมบี้!

เขาอาจจะรอดแล้ว!

“ต้องเป็นคนของฐานลวี่หยวนแน่ๆ! รีบมาเร็วๆ สิ! ฉันอยู่นี่! ช่วยฉันด้วย!”

เขาพึมพำไม่หยุด

เขาสวดมนต์อ้อนวอนขอให้คนที่มาจากฐานลวี่หยวนรีบเข้ามาในชุมชนนี้สักทีเพื่อที่จะได้ช่วยเขาออกไป

เขาไม่แน่ใจว่าข้างนอกเป็นคนของฐานลวี่หยวนจริงๆ หรือเปล่า แต่ในเวลาแบบนี้คนที่มีความกล้าถึงขั้นมาล่อซอมบี้แถวนี้ก็คงไม่พ้นเป็นพวกเขาแน่!

แต่น่าเสียดายที่

คำอธิษฐานของเขากลับดึงดูดบางสิ่งให้เข้ามาจริงๆ

เพียงแต่มันไม่ใช่คนของฐานลวี่หยวนที่เขาอยากเจอ

แต่กลับเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด!

ตึง ตึง ตึง!!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าห้องนี้อีกครั้ง จากนั้นภายใต้สายตาที่สิ้นหวังของฟางซิงซาน เงาสีดำร่างใหญ่ก็แลบลิ้นยาวเฟื้อยพุ่งตรงมาที่เขา!

“อั้ก อั้ก อั้ก!!!”

ฟางซิงซานที่เดิมทีก็ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้วก็ถูกรัดคอ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน แต่เขากลับใช้สองมือจับลิ้นที่เหนียวเหมือนหนังวัวนั่นเพื่อพยายามแกะมันออก

แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มีไม่ถึงครึ่งของตอนปกติ เขาจะไปสั่นคลอนสัตว์ประหลาดตรงหน้าได้ยังไง?

กร๊อบ!

และแล้วเสียงกระดูกหักก็ดังขึ้นและจบชีวิตของผู้รอดชีวิตคนนี้ที่พยายามมาหาข้อมูลไปแลกกับธัญพืชไปตลอดกาล!

เขาอยู่รอดไม่ทันการช่วยเหลือและได้ก้าวสู่ยมโลกล่วงหน้าไปหนึ่งก้าวแทน!

ส่วนตัวต้นเหตุนั้นก็ม้วนศพของเขาเข้าหาตัว แล้วเริ่มสวาปามอย่างไม่เกรงใจ!

เมื่อครู่มันถูกสิ่งยั่วยวนจากข้างนอกกระตุ้นจนหิวขึ้นมาแล้ว แต่พอเดินไปถึงประตูมันกลับหยุดชะงักไป

เพราะสัญชาตญาณในร่างกายบอกกับมันว่า ถ้ามันเดินออกไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าวมันจะต้องตายอย่างแน่นอน!

มันที่ไม่มีความรู้สึกและสติปัญญา แต่ในวินาทีสุดท้ายมันก็สามารถเอาชนะความอยากอาหารได้อย่างฉิวเฉียดและกลับมาซ่อนตัวในอาคารอีกครั้ง

และด้วยความหงุดหงิด มันจึงตัดสินใจกินเสบียงอาหารที่มันจับกลับมาก่อนหน้านี้เพื่อระงับความหิวโหยนั้น

แจ๊บ!

ชิ้นเนื้อสดๆ ถูกปากที่เต็มไปด้วยเลือดของมันกลืนกินเข้าไปและช่วยบรรเทาความอยากในท้องของมันลงได้บ้าง

“โฮก——!”

มันคำรามออกมา แล้วลากศพที่ไม่สมประกอบของฟางซิงซานวิ่งไปยังอีกที่หนึ่ง

——————————

วี้ดดดด——!

โดรนก็กำลังบินอยู่ภายในอาคารของชุมชนแห่งนี้

หลังจากเข้ามาข้างในแล้ว ผู้ควบคุมอย่างหลิวชิงก็เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เพราะจากข้อมูลที่จุดรับแลกเปลี่ยนได้มาก่อนหน้านี้ สถานที่แห่งนี้มีซอมบี้กลายพันธุ์ที่ถูกตั้งชื่อว่า เดอะ ลองทังก์ ซ่อนตัวอยู่

มันมีลิ้นที่ยาวและใหญ่มาก ซึ่งสามารถยื่นออกจากปากได้ไกลกว่าสิบเมตร!

แถมความเร็วในการเคลื่อนที่และพละกำลังของมันก็ไม่สามารถดูถูกได้เลย

มันถือเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ที่รับมือได้ยากตัวหนึ่ง

แน่นอนว่าความยากนั้นเป็นของผู้รอดชีวิตทั่วไป

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนของฐานลวี่หยวนที่เตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี มันก็ยังถือว่าอ่อนหัดไปหน่อย

“ทิศ 4 นาฬิกา! เมื่อกี้มีเงาดำแวบผ่านไป!”

หลี่ปั๋วเหวินที่ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้ว เขาจึงมีสายตาที่เฉียบแหลมมากที่สุด ตอนที่โดรนบินผ่านกำแพงด้านนอกของอาคารแห่งหนึ่ง เขาก็เห็นภาพเงาที่แวบผ่านไปตามทางเดินได้อย่างรวดเร็ว!

หลิวชิงก็บังคับโดรนไปทางนั้นอย่างคล่องแคล่วทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งอื่นอีก

ไม่ถึงหนึ่งนาที โดรนก็ตามทันร่างที่กำลังเคลื่อนที่นั้น

หลิวชิงเพ่งมองภาพจากจอตรงหน้า ซอมบี้กลายพันธุ์ในจอภาพของเขานั้นมีความสูงเกิน 2 เมตร แขนขายาวกว่าคนปกติไปมาก บนหัวที่น่าเกลียดน่ากลัวของมันก็มีปากที่เต็มไปด้วยฟันเลื่อยขนาดใหญ่ฉีกกว้างอยู่!

ลิ้นยาวๆ ที่เปียกชุ่มของมันก็กำลังห้อยอยู่นอกสิ่งที่พอจะเรียกว่าปากได้!

เดอะ ลองทังก์!

ในการต่อสู้ป้องกันคลื่นซอมบี้ครั้งล่าสุด พวกเขาก็เคยฆ่าซอมบี้กลายพันธุ์ประเภทนี้ไปแล้ว เพียงแต่ตัวที่เห็นในตอนนี้ใหญ่กว่าตอนนั้นมาก!

เจ้าตัวนี้มันกินคนไปแล้วเท่าไหร่กันแน่!?

แล้วสิ่งที่มันถืออยู่ในมือตอนนี้นั่นมันแขนคนไม่ใช่เหรอ!?