ตอนที่ 157 มู่ชิงหลียอมจำนน ฮวาชิงอู่เชิญชวนให้ค้างคืน
ตอนที่ 157 มู่ชิงหลียอมจำนน ฮวาชิงอู่เชิญชวนให้ค้างคืน
รูม่านตาที่เลื่อนลอยของมู่ชิงหลี ดูเหมือนจะกลับมารวมจุดโฟกัสได้อีกเล็กน้อย
นางมองดูบุรุษที่อยู่ตรงหน้า
ปีศาจตนนี้ที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของนาง เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางไว้ใต้ฝ่าเท้า และทำให้นางตกต่ำกลายเป็นเพียงของเล่น
แต่กลับเป็นปีศาจตนนี้เช่นกัน ที่ทำให้เธอมองเห็นความจริง
โลกใบนี้เป็นของปลอม ความศรัทธาเป็นของปลอม แม้แต่ความแค้นที่นางยึดมั่นมาหลายปีขนาดนี้ ก็ล้วนเป็นของปลอม......
มีเพียงเขาเท่านั้น
มีเพียงบุรุษตรงหน้านี้เท่านั้นที่เป็นของจริง
ความชั่วร้ายของเขานั้น เป็นความชั่วร้ายที่แท้จริง
ความปรารถนาของเขา คือความปรารถนาที่แท้จริง
เขาไม่เคยใช้แสงสว่างจอมปลอมใดๆ มาหลอกลวงนางเลย
เขาเพียงแค่ใช้วิธีที่โหดร้ายที่สุดและตรงไปตรงมาที่สุด ฉีกกระชากโฉมหน้าที่แท้จริงของโลกใบนี้ออกมาอย่างเลือดเย็น แล้ววางมันลงตรงหน้าของนาง
“สวี่เฉิงผิง คือศัตรูของข้า”
เสียงของฉู่โม่ดังก้องอยู่ในหูของนาง ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ
"เขาต้องการแย่งชิงร่างข้า เอาข้าเป็นเตาหลอมมนุษย์เพื่อต่อชีวิตหมาๆ ของเขา"
“ส่วนข้า จะฆ่าเขา และเอาทุกสิ่งที่เขามีมาเป็นของข้าให้หมด”
“ตอนนี้ จะให้เจ้าเลือก”
เขาปล่อยมือ ลุกขึ้นยืน และกลับมามีท่าทีสูงส่งเช่นเดิมอีกครั้ง
“จะจมอยู่กับความเศร้าอันน่าขันของเจ้าต่อไปเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง จนจิตวิถีเต๋าพังทลาย และร่างระเบิดตายไป”
"หรือว่า......"
"มาเป็นกระบี่ของข้า อยู่ในมือของข้า ข้าจะพาเจ้าไปตัดหัวสวี่เฉิงผิงด้วยมือของข้าเอง ใช้เลือดของเขามาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณบนสวรรค์ของมารดาเจ้า"
“ใช้ความตายของเขา มาบอกเจ้าว่า อะไรคือฝ่ายธรรมะ!”
แก้แค้น!
แก้แค้นด้วยมือตัวเอง!
คำสองคำนี้ ราวกับสายฟ้าฟาดที่ผ่าทำลายความสับสนและความมืดมิดทั้งหมดในใจของมู่ชิงหลีในพริบตา!
ใช่แล้ว!
ฝ่ายธรรมะเป็นของปลอม ฝ่ายมารก็เน่าเฟะเช่นกัน
โลกใบนี้ ไม่มีแสงสว่างและความเป็นระเบียบอะไรเลย!
มีเพียงแค่ปลาใหญ่กินปลาเล็กเท่านั้น!
มีเพียงแค่พลังเท่านั้น!
นางไม่อยากตาย!
นางจะมาตายอย่างขี้ขลาดเช่นนี้ไม่ได้!
นางต้องการแก้แค้น!
นางต้องการให้สวี่เฉิงผิงสุนัขเฒ่าตัวนั้น ชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!
นางต้องการให้สำนักกระบี่หลิงสวีทั้งหมด ต้องชดใช้ให้กับบาปกรรมที่พวกเขาก่อขึ้น!
และผู้ที่สามารถช่วยนางให้บรรลุทุกสิ่งนี้ได้ มีเพียงบุรุษที่อยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น!
ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และความเคียดแค้นอันล้นฟ้า ได้ก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากส่วนลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของมู่ชิงหลี!
จิตวิถีเต๋าที่ใกล้จะพังทลายนั้น กลับอาศัยความเคียดแค้นถึงขีดสุดนี้พยุงไว้ แล้วกลับมามั่นคงอีกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์!
ถึงแม้ว่า จิตวิถีเต๋าดวงนั้น จะไม่บริสุทธิ์ไร้ตำหนิเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว
แต่กลับกลายเป็นสีดำสนิท บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยรอยร้าว
แต่ทว่า อย่างน้อยมันก็มั่นคงแล้ว!
มู่ชิงหลีค่อยๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
นางมองดูบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้านาง ราวกับเทพมาร
ความสับสน ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังทั้งหมดในดวงตาของนางได้จางหายไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความคลั่งไคล้และความไว้วางใจที่เกือบจะกลายเป็นความยึดติด
ในเมื่อโลกใบนี้จอมปลอมจนทำให้นางมองไม่ทะลุปรุโปร่ง เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปมองมันเสียเลย
ในเมื่อความศรัทธาทั้งหมดได้พังทลายลงไปแล้ว เช่นนั้นก็จงค้นหาความศรัทธาใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง!
ติดตามอยู่ข้างกายบุรุษผู้นี้ ศรัทธาในตัวเขา บางที......ถึงจะสามารถมองเห็นความจริงของโลกใบนี้ได้อย่างชัดเจน
บางที อาจจะสามารถค้นพบวิถีแห่งมรรคที่แท้จริงซึ่งเป็นของตนเองได้!
"ตุบ"
มู่ชิงหลีโขกศีรษะให้ฉู่โม่หนึ่งครั้งอย่างแรง
นางเงยใบหน้าที่เปื้อนคราบเลือด ทว่ายังคงงดงามจนน่าตื่นตะลึงขึ้นมา แล้วเอ่ยปากทีละคำด้วยน้ำเสียงศรัทธาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"นายท่าน......"
คำว่า นายท่าน คำนี้ แตกต่างจากความอัปยศอดสูที่ถูกบังคับด้วยพันธสัญญาจิตวิญญาณก่อนหน้านี้
ครั้งนี้ เป็นความเต็มใจอย่างแท้จริง
เป็นการยอมจำนนอย่างแท้จริง ไร้ซึ่งการปิดบังใดๆ และมอบใจให้อย่างสิ้นเชิง
“มู่ชิงหลี......ยินดีเป็นกระบี่ของนายท่าน สังหารศัตรูให้สิ้นซาก!”
มุมปากของฉู่โม่ ในที่สุดก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจ
สำเร็จแล้ว
เขาก็ได้เครื่องมือที่ถูกใจเพิ่มมาอีกหนึ่งชิ้น
อีกทั้งยังเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบที่ไม่จำเป็นต้อง PUA อีกต่อไป มันสามารถจัดการตัวเองได้
(อื้มมน่าจะ ขืนใจ หรือเล่นกับจิตใจไปเรื่อยๆ จนได้ครอบครองมั้งนะครับ ผมไม่แน่ใจ)
ในใจของเขาไหววูบเล็กน้อย มีแผนการอยู่ในใจแล้ว
รอจนกลับถึงสำนัก ก็จะใช้เคล็ดวิชาสืบเนื่องของพันธสัญญาจิตวิญญาณนั้น หลอมหยกชิ้นลูกของหยกคู่แม่ลูกหยวนชูให้นางหนึ่งชิ้น
"ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน ที่ได้ขุนพลผู้กล้าหาญไร้เทียมทานมาอีกหนึ่งคน!"
ด้านข้าง ฮวาชิงอู่ที่เก็บทุกอย่างไว้ในสายตา รีบก้าวไปข้างหน้า คารวะฉู่โม่ด้วยความนอบน้อม บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มยั่วยวนที่พอเหมาะพอดี
ตอนนี้นางดูออกแล้ว
วิธีการของนายท่านผู้นี้ ช่างยอดเยี่ยมเทียมฟ้าจริงๆ!
เพียงคำพูดไม่กี่คำ ก็สามารถทำให้ยอดอัจฉริยะฝ่ายธรรมะที่จิตวิถีเต๋าพังทลาย ยอมรับเป็นนายท่านอย่างหมดหัวใจ!
ติดตามนายท่านเช่นนี้ จะต้องกังวลอันใดว่าการใหญ่จะไม่สำเร็จ?
"นายท่าน เรื่องราวที่นี่จบลงแล้ว ท่านเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย คงจะล้าแล้วกระมัง"
นางส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม น้ำเสียงอ่อนหวานจนแทบจะหยดเป็นน้ำได้
“ถ้ำหมื่นพิษของข้า แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็มีห้องให้พักผ่อนได้อยู่หลายห้อง”
“ไม่สู้......คืนนี้นายท่านพักค้างคืนที่นี่สักคืนเล่า? พอดีเลย ข้าน้อยก็อยากจะสอนรายละเอียดการฝึกฝน เคล็ดวิชาเร้นปราณให้นายท่านด้วย......”
คำเชิญนี้ไม่ใช่แค่การบอกใบ้แล้ว แต่เป็นการบอกอย่างชัดเจนเลยทีเดียว
ฉู่โม่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง
พอดีเลย เขาก็ต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบอย่างแท้จริง เพื่อมาฝึกฝนเคล็ดวิชาลับที่สำคัญยิ่งยวดนี้ แล้วทะลวงขอบเขต
“ก็ดีเหมือนกัน”
ฉู่โม่ตอบตกลงด้วยความยินดี
......
ห้องส่วนลึกของถ้ำหมื่นพิษนั้นแตกต่างจากความน่าสะพรึงกลัวภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ภายในห้อง ปูพื้นด้วยหยกอุ่น ใช้ไข่มุกส่องสว่างเป็นโคมไฟ ในอากาศยังมีการจุดกำยานหอมประหลาดชนิดหนึ่งที่สามารถทำให้จิตใจสงบและตั้งมั่นได้
สระอาบน้ำหยกขาวขนาดใหญ่สระหนึ่ง กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งของห้อง ภายในสระคือของเหลววิญญาณสีขาวขุ่นที่มีไอร้อนลอยอบอวล
ฉู่โม่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เปลือยท่อนบน แล้วเดินลงไปในสระอาบน้ำ
ของเหลวโอสถอุ่นร้อนโอบล้อมทั่วร่างในพริบตา ทำให้รูขุมขนทั่วทั้งร่างของเขาเบิกกว้างขึ้น
ในตอนนั้นเอง
สายลมพัดพากลิ่นหอมโชยมา
ฮวาชิงอู่ได้เปลี่ยนชุดหรูหรานั้นออกแล้ว สวมเพียงชุดผ้าโปร่งสีดำบางเบาดุจปีกจักจั่น เดินนวยนาดเข้ามา
ภายใต้ผ้าโปร่งบางนั้น เรือนร่างงดงามที่โตเต็มวัยและอวบอิ่ม เผยให้เห็นวับๆ แวมๆ เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนอันตราย
"นายท่าน......"
นางคุกเข่าอยู่ริมสระ เสียงออดอ้อนเย้ายวนถึงกระดูก
"การฝึกฝน เคล็ดเร้นปราณ นี้ เน้นย้ำถึงความกลมกลืนทั้งภายในและภายนอก และการเชื่อมโยงพลังวิญญาณให้ทะลุปรุโปร่ง"
“ก็ไม่สู้......”
นางยื่นมือเรียวงามดุจหยกออกมา วางลงบนไหล่กว้างของฉู่โม่อย่างแผ่วเบา ลมหายใจหอมกรุ่นดุจดอกกล้วยไม้
"ให้ข้าช่วยท่านทะลวงเส้นลมปราณเถิด เพื่อที่นายท่านจะได้เชี่ยวชาญเคล็ดวิชาอันไร้ผู้ทัดเทียมนี้ได้เร็วขึ้น?"
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและยืดหยุ่นอันน่าตื่นตะลึงจากเบื้องหลัง ลมปราณและโลหิตภายในร่างของฉู่โม่ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเช่นกัน
ให้ตายเถอะ
อายุตั้งหลายร้อยปีแล้ว ยังจะมาเล่นมุกนี้อีก
แต่ว่า......
ชอบ…..
ฉู่โม่คว้ามือที่ไม่สงบนิ่งนั้นไว้แน่น แล้วออกแรงดึงอย่างแรง
"อา!"
พร้อมกับเสียงร้องอุทานอย่างอ่อนหวาน ฮวาชิงอู่ทั้งร่างก็ถูกเขาดึงลงไปในสระอาบน้ำจนน้ำสาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง
“ในเมื่อท่านน้าอู่อยากให้ข้าขอคำชี้แนะถึงเพียงนี้”
บนใบหน้าของฉู่โม่ประดับด้วยรอยยิ้มราวกับปีศาจ
“งั้นพวกเราก็......”
“มาแลกเปลี่ยนกันอย่างลึกซึ้งและจริงจังเถอะ”