ตอนที่ 1543 ดีกว่าเป็นหมื่นเท่า

ฐานทัพอากาศ ซิไป๋ฉีและหยู่เฟ่ยหยานนั่งอยู่บนเชิงเทินกำแพงเมือง ในมือของแต่ละคนถือกระดาษอยู่สองสามแผ่น ทั้งคู่ก้มหน้าลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

หยู่เฟ่ยหยานเผยสีหน้ากังวลพลางกล่าวว่า

"ซิไป๋ฉี เธอคิดว่ามู่เหลียงจะพอใจกับรายงานฉบับนี้ไหม?"

"ฉันก็ไม่รู้สิ... ไม่มั่นใจเลย"

ซิไป๋ฉีเบะปากพูด เธอมองดูรายงานในมือแล้วก็รู้สึกปวดหัว ไม่กล้าเอาไปให้มู่เหลียงดูเหมือนกัน

"พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

ซาเล่อเฟินเดินเข้ามา มองดูทั้งสองคนบนเชิงเทินกำแพงเมืองด้วยความประหลาดใจ เธอเข้าร่วมกับกองทัพอากาศมาได้สักพักแล้ว และดำรงตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพกองทัพอากาศ

ซิไป๋ฉีหันไปมองเอลฟ์สาว โบกมือปัดพลางกล่าวว่า

"ไม่มีอะไรหรอก เธอไม่เข้าใจความลำบากของพวกเราหรอก"

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่แล้วล่ะ รอให้เธอได้มานั่งตำแหน่งแม่ทัพก่อนถึงจะรู้"

ซาเล่อเฟินกะพริบตาสวยงาม พยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอใช้สายตาแปลกๆ มองดูหัวหน้าของตัวเองทั้สองคน จากนั้นก็สยายปีกบินจากไป

"เฮ้อ ไปกันเถอะ กลับไปหามู่เหลียงกัน"

ซิไป๋ฉีถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน

หยู่เฟ่ยหยานพูดด้วยความหวาดหวั่น

"กลับไปตอนนี้เลยเหรอ?"

"ยังไงก็ต้องกลับไปอยู่ดี"

ซิไป๋ฉีถอนหายใจอีกครั้ง

"อ๊า มู่เหลียงตอนทำหน้าจริงจังน่ากลัวจะตาย ฉันกลัวนี่นา"

หยู่เฟ่ยหยานทำหน้ามุ่ย

"ถ้าไม่รีบกลับไป มู่เหลียงจะยิ่งโกรธเอานะ แล้วจะยิ่งกลัวกว่านี้อีก"

ซิไป๋ฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

"...ก็จริง"

หยู่เฟ่ยหยานเริ่มรู้สึกหดหู่

ทั้งสองคนมองหน้ากันและถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง พวกเธอสยายปีกกระโดดลงจากเชิงเทินกำแพงเมือง อาศัยแรงลมช่วยพยุงร่างบินขึ้นไปในอากาศอย่างประหยัดแรง มุ่งหน้าไปยังเมืองชั้นใน

เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงเขตที่สูงของเมืองชั้นใน ก็เลยเวลามื้อเย็นไปนานแล้ว พวกสาวใช้ตัวน้อยกำลังทำความสะอาดกันอยู่

"คุณหนูซิไป๋ฉี คุณหนูหยู่เฟ่ยหยาน กลับมาแล้วเหรอคะ"

ซูซูกล่าวทักทายอย่างว่าง่าย

"ชู่ว"

หยู่เฟ่ยหยานรีบยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งเสียงเตือนให้เงียบ พวกสาวใช้ตัวน้อยเข้าใจความหมายจึงรีบหุบปากลง

"เธอทำอะไรของเธอน่ะ? ทำซะเหมือนพวกเราเป็นขโมยอย่างนั้นแหละ"

ซิไป๋ฉีกรอกตาอย่างน่ารัก

หยู่เฟ่ยหยานเบะปาก พึมพำว่า

"ฉันก็แค่กลัวมู่เหลียงจะมาเห็นเข้านี่นา"

"เอ่อคือว่า..."

พวกสาวใช้ตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ และมองตรงไปด้านหลังของหญิงสาวทั้งสองอย่างพร้อมเพรียง

"อะไร?"

ซิไป๋ฉีถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เว่ยหยูหลันกลั้นขำ พลางชี้นิ้วไปที่ด้านหลังของทั้งสอง

"เพราะว่าฉันอยู่นี่ไง"

จู่ๆ ก็มีประโยคหนึ่งดังขึ้นมา น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำเอาสองสาวถึงกับสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มู่เหลียงมาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของพวกเธออย่างเงียบเชียบ

หยู่เฟ่ยหยานหันขวับไปอย่างแข็งทื่อ เมื่อเห็นใบหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มของมู่เหลียง นิ้วเท้าทั้งสิบของเธอเกร็งจนแทบจะจิกทะลุพื้นรองเท้า มันน่าอึดอัดใจเกินไปแล้ว!

ซิไป๋ฉีได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอตีหน้าขรึมและพูดด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"มู่เหลียง ฉันมารายงานสรุปหลังสงครามค่ะ"

"ใช่ๆๆ"

หยู่เฟ่ยหยานรีบพยักหน้ารับ และหยิบรายงานออกมาจากอุปกรณ์เวทมิติเก็บของ

"พวกเธอสองคน ตามฉันมาที่ห้องทำงาน"

มู่เหลียงรับรายงานมาเก็บไว้ แล้วหันหลังเดินไปที่ห้องทำงาน

ซิไป๋ฉีและหยู่เฟ่ยหยานมองหน้ากัน บนใบหน้าของพวกเธอแทบจะเขียนคำตัวโตๆ ไว้เลยว่าจบเห่แล้ว

ทั้งสองคนเดินคอตกตามหลังมู่เหลียงไป จนกระทั่งเดินเข้าไปในห้องทำงาน ทั้งคู่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย

มู่เหลียงนั่งลงบนเก้าอี้ เขาวางรายงานทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้ามองสองสาวด้วยความขบขัน เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง แสร้งทำหน้าดุแล้วพูดว่า

"เป็นอะไรไป ทำไมถึงเอาแต่ก้มหน้ากันล่ะ?"

"มู่เหลียง นายอ่านรายงานก่อนเถอะ"

ซิไป๋ฉีพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

หยู่เฟ่ยหยานใช้มือเล็กๆ บีบชายเสื้อแน่น พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า

"อ่านจบแล้วค่อยด่านะ..."

ในใจของมู่เหลียงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่ภายนอกเขายังคงรักษาท่าทีเคร่งขรึม หยิบรายงานทั้งสองฉบับขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

ซิไป๋ฉีแอบเงยหน้าขึ้นมาเหลือบมองมู่เหลียงแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหญิงสาวผมแดง หยู่เฟ่ยหยานก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ภายในห้องทำงานเงียบสงบ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใด มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของมู่เหลียงดังขึ้นเป็นระยะๆ ยิ่งบรรยากาศเงียบงันเท่าไหร่ หญิงสาวทั้งสองก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเท่านั้น

ฟึ่บ

มู่เหลียงวางรายงานทั้งสองฉบับในมือลง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ผ่อนคลายท่าทีลง แล้วเงยหน้ามองแวมไพร์สาวและหญิงสาวผมแดง เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของมู่เหลียงที่มองมา ทั้งสองสาวก็ก้มหน้าลงอีกครั้งอย่างรู้ใจกัน

"เงยหน้าขึ้นมา"

มู่เหลียงใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะ

"อืม..."

ซิไป๋ฉียื่นมือไปกระตุกแขนเสื้อของหญิงสาวผมแดงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แต่เปลือกตายังคงหลุบต่ำ

หยู่เฟ่ยหยานกัดฟันแน่น เงยหน้าสบตามู่เหลียง ดวงตาสีแดงของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามว่า

"หน้าตาฉันดูเหมือนพวกกินคนหรือไง?"

"ป่าว"

หยู่เฟ่ยหยานตอบกลับด้วยน้ำเสียงแห้งผาก

"รายงานสองฉบับที่พวกเธอเขียนมาเนี่ย..."

มู่เหลียงจงใจลากเสียงยาว

"เป็นยังไงบ้าง?"

ซิไป๋ฉีถามกลับด้วยท่าทางราวกับทุบหม้อทิ้ง

"มีทั้งจุดที่ดีและจุดที่แย่ แต่ก็พอกล้อมแกล้มถือว่าใช้ได้ล่ะนะ"

มู่เหลียงกล่าวอย่างราบเรียบ

รายงานที่ทั้งสองสาวเขียน หลังจากใช้เวลาขัดเกลามาหลายวัน คุณภาพก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเดิมมากจริงๆ ถึงแม้ในเนื้อหาจะมีหลายจุดที่อ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจ แต่ประเด็นที่ควรพูดถึงก็ครอบคลุมครบถ้วน พอที่จะทำให้มู่เหลียงรู้สึกพอใจได้บ้าง

"เอ๊ะ? ถือว่าใช้ได้เหรอคะ?"

หยู่เฟ่ยหยานเบิกตาสีแดงกว้าง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจและยินดี

ซิไป๋ฉีกะพริบตาสีทองด้วยความตกตะลึง

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?"

"หรือว่าจะเอากลับไปเขียนมาใหม่ดีล่ะ?"

มู่เหลียงถามด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

"ไม่เอา!"

ซิไป๋ฉีโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ

"มู่เหลียง ได้โปรดละเว้นพวกเราเถอะนะ"

หยู่เฟ่ยหยานพนมมือขอร้อง

มู่เหลียงส่ายหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและหวังดีว่า

"พวกเธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ ต่อไปยังมีรายงานที่ต้องเขียนอีกเยอะ จะใช้การมั่วๆ แบบขอไปที่แบบทุกครั้งไม่ได้หรอก"

"อ๊า ต่อไปยังจะมีอีกเหรอ?"

มุมปากของซิไป๋ฉีกระตุก

"แน่นอนสิ เธอคงไม่ได้คิดว่าการซ้อมรบทางทหารจะมีแค่ครั้งเดียวหรอกนะ?"

มู่เหลียงปรายตามองแวมไพร์สาว

"..."

ซิไป๋ฉีหน้ามืดทะมึน ราวกับมองเห็นอนาคตชีวิตของตัวเองที่จะต้องถูกครอบงำด้วยรายงานสรุปหลังสงคราม

มู่เหลียงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายื่นมือไปหยิบกระดาษสองแผ่นจากบนโต๊ะ แล้วยื่นส่งไปตรงหน้า

"นี่คือรูปแบบรายงานที่ฉันเขียนเอาไว้ พวกเธอเอาไปดูสิ"

ซิไป๋ฉีตาไวคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งมาพิจารณาดูอย่างตั้งใจ หยู่เฟ่ยหยานหยิบกระดาษอีกแผ่นไปอ่านอย่างตั้งใจเช่นกัน

รูปแบบรายงานที่มู่เหลียงเขียนนั้นมีการจัดระเบียบอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ลำดับเหตุผลชัดเจน การระบุปัญหาและข้อเสนอแนะก็ชัดแจ้งเข้าใจง่าย ทำเอาหญิงสาวทั้งสองถึงกับละอายในความต่ำต้อยของตนเอง

"อ่านเข้าใจไหม?"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"อืม เขียนได้ดีมากเลย..."

ซิไป๋ฉีเอ่ยชมจากใจจริง

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้าเห็นด้วย

"ดีกว่าที่พวกเราเขียนเป็นหมื่นเท่าเลยล่ะ"

มู่เหลียงตีหน้าขรึมพลางกล่าวว่า

"เอารูปแบบรายงานสองฉบับนี้กลับไปศึกษาให้ละเอียด ทางที่ดีจำให้ขึ้นใจเลย ครั้งหน้าเวลาเขียนรายงานก็เอาไปใช้เป็นแนวทางได้ แต่ห้ามลอกมาเป๊ะๆ เด็ดขาด"

"รับทราบค่ะ"

ซิไป๋ฉีและหยู่เฟ่ยหยานรีบพยักหน้ารับ

"นี่คือแผนการฝึกซ้อมที่ฉันร่างไว้ให้พวกเธอ"

มู่เหลียงหยิบกระดาษออกมาอีกแผ่น ส่งให้หญิงสาวทั้งสองพร้อมกับบอกว่า

"ต้องฝึกซ้อมตามแผนนี้ทุกวัน ห้ามอู้เด็ดขาด ฉันจะให้ซาเล่อเฟินคอยจับตาดูพวกเธอเอาไว้"

"รับทราบค่ะ พวกเราจะทำตาม"

ซิไป๋ฉีและหยู่เฟ่ยหยานตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

"อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังอีกนะ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งและจริงจัง

"รับรองว่าไม่ค่ะ"

ซิไป๋ฉีกัดริมฝีปากล่าง หลังจากที่ได้ทบทวนตัวเองอยู่หลายครั้ง เธอก็ตระหนักได้ถึงความหละหลวมของตัวเองอย่างลึกซึ้ง และตั้งใจว่าจะปรับปรุงตัวใหม่

หยู่เฟ่ยหยานพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

"มู่เหลียง คอยดูได้เลย ฉันจะพยายามให้เต็มที่"

"งั้นก็ไปกินข้าวเถอะ"

มู่เหลียงหลุบตาลงแล้วโบกมือไล่

"ค่ะ"

ซิไป๋ฉีและหยู่เฟ่ยหยานยกมือทำความเคารพ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป