ตอนที่ 1529 วิธีการเป็นผู้กุมอำนาจ

ณ เมืองอีหลี ภายในตำหนักหลักสำหรับหารือราชการของพระราชวังในเขตเมืองชั้นใน

ซูหลินอีซือยืนอยู่หน้าบัลลังก์ เธอกางแขนทั้งสองข้างออกเพื่อให้เว่ยหยูหลันช่วยจัดแจงเสื้อผ้าอันหรูหราบนเรือนร่างของเธอให้เข้าที่

เธอเหลือบมองมู่เหลียงที่นั่งอยู่ข้างตำแหน่งประธาน ซึ่งเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย

ซูหลินอีซือถามด้วยความเขินอายว่า

"ท่านมู่เหลียง เสื้อผ้าชุดนี้มันรัดแน่นเกินไปหรือเปล่าคะ?"

เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่นี้ สาวใช้ตัวน้อยส่งตรงมาจากเมืองเต่าทมิฬ เพื่อให้ตอนที่เธอขึ้นนั่งบนบัลลังก์ จะได้ดูสง่างามดั่งราชินี ไม่ใช่ดูเหมือน กบฏ ที่สวมเพียงชุดคลุมสีดำ

มู่เหลียงเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ ว่า

"ไม่หรอก ชุดนี้ยังรัดไม่เท่าเสื้อผ้าที่พวกขุนนางของพวกเธอใส่กันเลย"

เว่ยหยูหลันพยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่ค่ะ เสื้อผ้าที่พวกขุนนางของพวกคุณใส่น่ะ รัดจนแทบจะหักเอวได้เลยคะ"

เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่เธอไปช่วยงานในถนนการค้า เธอเห็นขุนนางหลายคนสวมเสื้อผ้าที่ซับซ้อนและรัดเอวแน่นมาก จนคนที่มองดูยังรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกแทน

ซูหลินอีซือเอ่ยเห็นด้วย

"จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ชอบเสื้อผ้าของพวกขุนนางหรอกค่ะ ใส่ออกมาแล้วขยับตัวลำบากมาก สู้ใส่ชุดคลุมสีดำยังจะสบายกว่าตั้งเยอะ"

มู่เหลียงพูดขึ้นลอยๆ ว่า

"ในเมื่อไม่ชอบ งั้นก็ปฏิรูปสิ โละของเก่าทิ้งแล้วนำสิ่งใหม่เข้ามา "

"ค่ะ ท่านมู่เหลียง ฉันจะลองดูนะคะ"

ซูหลินอีซือพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เธอศรัทธาและยอมสยบต่อมู่เหลียงอย่างหมดใจ ยินดีที่จะเรียกเขาว่าท่านอย่างเต็มใจ และในขณะเดียวกัน เธอก็เตรียมพร้อมที่จะอุทิศชีวิต  ให้กับเมืองเต่าทมิฬแล้ว

"เอาล่ะ ต่อไปก็แต่งหน้าค่ะ"

เว่ยหยูหลันผูกเชือกที่เอวของซูหลินอีซือจนเสร็จ จากนั้นก็หันไปหยิบเครื่องสำอางแบบครบชุดออกมาจากกล่องที่พกติดตัวมาด้วย

ซูหลินอีซือถามด้วยความสงสัย

"แต่งหน้า คืออะไรเหรอ?"

"สิ่งที่จะช่วยให้คุณสวยขึ้นไงคะ"

เว่ยหยูหลันเอื้อมมือไปกดไหล่ของซูหลินอีซือให้นั่งลงบนบัลลังก์ เพื่อที่เธอจะได้แต่งหน้าให้สะดวกขึ้น

"อย่างนั้นเหรอ..."

ซูหลินอีซือรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย หลังแต่งหน้าเสร็จแล้วเธอจะสวยขึ้นได้แค่ไหนกันนะ?

มู่เหลียงนั่งมองด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับรอฟังข่าวจากทางฝั่งของหยางปิง ซึ่งเธอได้พาคนไปยังเขตเหมืองแร่เหล็กเบาลายม่วงได้เกือบครึ่งค่อนวันแล้ว

ตึก ตึก ตึก

ลี่เยว่เดินเข้ามาในตำหนักหลัก ถอดหมวกเกราะออกแล้วกล่าวว่า

"มู่เหลียง งานเก็บกวาดฟื้นฟูในเขตเมืองชั้นในเสร็จสิ้นแล้ว"

ตลอดทั้งช่วงเช้า หญิงสาวผมเงินและลี่ลี่ต่างช่วยกันทำให้เมืองชั้นในของเมืองอีหลีกลับคืนสู่ความสงบ พร้อมกันนั้นก็ส่งข่าวไปถึงเหล่าขุนนางที่ยังเหลืออยู่ในเมืองว่า ซูหลินอีซือกำลังจะขึ้นเป็นราชินีแห่งอาณาจักรหลานหลูโป เพื่อให้พวกเขามาเข้าร่วมพิธี

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสว่า

"ลำบากหน่อยนะ เรื่องหลังจากนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของราชินีองค์ใหม่จัดการเถอะ"

"ค่ะ"

ลี่เยว่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ด้านหลังของมู่เหลียง

เธอมองไปทางซูหลินอีซือ ซึ่งสาวใช้ตัวน้อยเพิ่งจะเริ่มลงมือแต่งหน้าให้

เว่ยหยูหลันหยิบลิปสติกออกมา ทาลงบนริมฝีปากที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของซูหลินอีซือให้กลายเป็นสีแดงสด จากนั้นก็หยิบดินสอเขียนคิ้วออกมาวาดปรับรูปคิ้วให้เธอ

ซูหลินอีซือโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เพื่อให้สาวใช้ตัวน้อยจัดการกับใบหน้าของเธอได้ถนัดขึ้น

เธอนั่งตัวเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตากลมโตคู่สวย เพราะกลัวว่าจะทำให้สาวใช้ตัวน้อยแต่งหน้าพลาด

"ทำตัวตามสบายเถอะค่ะ"

เว่ยหยูหลันกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

"อืม"

ซูหลินอีซือรับคำ แต่ร่างกายก็ยังคงแข็งทื่ออยู่ดี

ฝีมือการแต่งหน้าของเว่ยหยูหลันนั้นยอดเยี่ยมมาก เธอตวัดดินสอเขียนคิ้วเพียงไม่กี่ครั้งก็วาดคิ้วของซูหลินอีซือเสร็จเรียบร้อย คิ้วเรียวยาวช่วยขับให้ใบหน้าของเธอดูงดงามและโดดเด่นขึ้นมาก

"วาดดอกไม้ไว้บนหน้าผากด้วยสิ"

มู่เหลียงเสนอแนะ

"ได้ค่ะ"

เว่ยหยูหลันพิจารณาดูหน้าผากของซูหลินอีซือ

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบลิปสติกขึ้นมาอีกครั้ง ใช้แปรงแต่งหน้าที่ทำจากขนสัตว์แตะสีขึ้นมาเล็กน้อย แล้วตวัดวาดเส้นสายง่ายๆ บนหน้าผากของอีกฝ่าย เพียงพริบตาเดียวดอกไม้หกกลีบก็ปรากฏขึ้น

"ดูสูงส่งขึ้นเยอะเลย"

ลี่เยว่เอ่ยชม

"อืม การแต่งหน้าแบบนี้เหมาะกับเธอมาก"

มู่เหลียงพยักหน้าเห็นด้วย

ซูหลินอีซือรู้สึกสงสัย จึงเอียงคอหันไปมองกระจก แล้วเธอก็ต้องตกตะลึงกับความงามของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในนั้น

"สวยจริงๆ ด้วย..."

ใบหน้าเนียนสวยของเธอซับสีเลือดฝาดด้วยความประหลาดใจ

เว่ยหยูหลันถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อมองดูผลงานของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า

"เกล้าผมขึ้นน่าจะดูดีกว่านี้นะคะ"

"ตกลง"

ซูหลินอีซือไม่มีข้อโต้แย้ง ปล่อยให้สาวใช้ตัวน้อยจัดการกับเส้นผมของเธอตามสบาย

สาวใช้ตัวน้อยหยิบปิ่นปักผมออกมา เกล้าผมยาวของซูหลินอีซือขึ้น และประดับด้วยปิ่นปักผมแบบต่างๆ อีกหลายอัน ทำให้เธอดูทั้งสง่างามและมีภูมิฐาน

"เสร็จแล้วค่ะ สมบูรณ์แบบเลย"

เว่ยหยูหลันลดมือลงอย่างพึงพอใจ

ซูหลินอีซือถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกราวกับได้รับการปลดปล่อย ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ตึก ตึก ตึก

ลุงจางที่สวมชุดเกราะเหล็กเบาลายม่วงเดินเข้ามาในตำหนักหลัก ทันทีที่เขาเห็นซูหลินอีซือในรูปลักษณ์ที่ต่างไป มีการแต่งหน้าเต็มยศเป็นครั้งแรก คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็ถูกกลืนกลับลงคอไปจนหมดสิ้น

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและเอ่ยขึ้นว่า

"ฝ่าบาท..."

ซูหลินอีซือกำลังจะขึ้นเป็นราชินี ส่วนตัวเขาที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้กลับมารับตำแหน่งหัวหน้าอัศวินอีกครั้ง จึงต้องเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นฝ่าบาทอย่างเป็นธรรมชาติ

"มีอะไรหรือเปล่า?"

ซูหลินอีซือเงยหน้าขึ้นถาม

"ฝ่าบาททรงงดงามมากพ่ะย่ะค่ะ"

ลุงจางรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

คำชมที่ตรงไปตรงมาของเขาทำให้ซูหลินอีซือรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอจึงหันหลังเดินกลับไปนั่งที่ตำแหน่งประธาน

เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"พวกขุนนางมากันครบหรือยัง?"

"ฝ่าบาท ตอนนี้มาถึงสี่สิบห้าคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ลุงจางตอบด้วยความเคารพ

ซูหลินอีซือขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

"มาแค่สี่สิบห้าคนเองเหรอ?"

"ฝ่าบาท ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมง ไม่ต้องรีบร้อนพ่ะย่ะค่ะ"

ลุงจางพยักหน้า

อีกสองชั่วโมงให้หลัง ซูหลินอีซือจะต้องประกาศต่อหน้าอาณาจักรหลานหลูโปว่า เธอจะเป็นราชินีองค์ใหม่

"งั้นก็รอไปก่อน"

ซูหลินอีซือพยายามอดกลั้นอารมณ์เอาไว้

ลุงจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ฝ่าบาท พวกขุนนางเหล่านี้ไม่สำคัญหรอกพ่ะย่ะค่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้เจ้าเมืองคนอื่นๆ ยอมรับพระองค์ให้ได้"

ภายในอาณาจักรหลานหลูโป มีเมืองใหญ่น้อยกว่าร้อยแห่ง นอกจากเมืองอีหลีแล้ว ยังมีเมืองใหญ่อีกเก้าแห่ง ซึ่งเจ้าเมืองล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเจ็ดหรือระดับแปดทั้งสิ้น

"พวกเขาอยู่ห่างจากเมืองอีหลีมากเกินไป ฉันจะส่งคนไปแจ้งข่าวเพื่อเชิญพวกเขามาพบ"

ซูหลินอีซือพูดพลางหันไปมองมู่เหลียง

"รีบให้พวกเขามาพบโดยเร็วเถอะ ฉันจะช่วยเธอจัดการเอง"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขาต้องการทำธุรกิจในอาณาจักรหลานหลูโป การที่ซูหลินอีซือได้เป็นราชินีจะสร้างผลประโยชน์มากมายและช่วยลดปัญหาจุกจิกได้มาก ดังนั้นเขาจึงต้องช่วยเธอสร้างบารมีต่อหน้าเจ้าเมืองคนอื่นๆ เพื่อบีบให้พวกเขายอมรับฐานะราชินีของเธอ

"ตกลงค่ะ"

ซูหลินอีซือแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มู่เหลียงเหลือบมองเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"ฉันช่วยเธอได้แค่ชั่วคราว แต่ช่วยเธอไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ เธอต้องรีบเรียนรู้วิธีการเป็นผู้กุมอำนาจให้เร็วที่สุด"

"ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว"

ซูหลินอีซือรู้สึกสะท้านในใจ เธอพยักหน้าอย่างแรง

มู่เหลียงกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า

"หลังจากเธอขึ้นเป็นราชินีแล้ว ก็อย่าลืมเรื่องที่รับปากฉันเอาไว้ล่ะ"

"ไม่ลืมหรอกค่ะ ฉันจำได้ทุกอย่าง"

ซูหลินอีซือกะพริบตากลมโตคู่สวย

เธอจำเรื่องที่มู่เหลียงเคยบอกได้ ข้อแรกคือการแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งในเมืองอีหลี เพื่อให้เมืองเต่าทมิฬใช้สร้างย่านการค้า

ข้อที่สองคือการจ้างงานชาวบ้านจากชุมชนแออัด เพื่อมาช่วยก่อสร้างย่านการค้าและทำเหมืองแร่เหล็กเบาลายม่วง

มู่เหลียงยิ้มพลางถามว่า

"แล้วเธอตั้งใจจะแบ่งพื้นที่ตรงไหนให้ฉันล่ะ?"

"เรื่องนี้ก็คงต้องแล้วแต่ว่าท่านมู่เหลียงจะถูกใจที่ไหนแล้วล่ะค่ะ"

ซูหลินอีซือยิ้มหวานราวกับดอกไม้บาน

มู่เหลียงพูดติดตลกขึ้นมาว่า

"ฉันว่าพื้นที่เขตพระราชวังนี่ก็ไม่เลวนะ"

"ได้เลยค่ะ ถ้าท่านมู่เหลียงเปลี่ยนพระราชวังให้เป็นย่านการค้า ฉันก็จะได้อยู่ที่นี่ต่อไปด้วย"

ดวงตาสวยของซูหลินอีซือเป็นประกาย

เธอคิดว่า ย่านการค้าที่เมืองเต่าทมิฬสร้างขึ้นจะต้องสะอาดสะอ้านมากแน่ๆ แถมยังบังคับใช้กฎหมายของเมืองเต่าทมิฬอีก แบบนี้มันไม่ดีกว่าพระราชวังในตอนนี้หรอกหรือ?