ตอนที่ 1519 เธออ่อนแอเกินไป

ตึก ตึก ตึก

ซูหลินอีซือและลุงจางเดินเข้าไปในเขตเนินสูงของเมืองเต่าทมิฬ นี่เป็นครั้งที่สองที่ทั้งสองคนมาที่นี่

ซูหลินอีซือเงยหน้ามองเรือนยอดไม้ขนาดยักษ์เหนือศีรษะ พลางเอ่ยเสียงเบา

"ไม่รู้ว่าแผนการของมู่เหลียงคืออะไร..."

ลุงจางส่ายหน้า เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า

"องค์หญิง อีกเดี๋ยวก็รู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ห่างจากการพบมู่เหลียงครั้งล่าสุดก็ผ่านไปสองวันแล้ว พรุ่งนี้คือวันที่จะเข้าโจมตีเมืองอีหลี

ที่ทั้งสองมาหามู่เหลียงในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการทราบแผนการโจมตี จะได้ให้ความร่วมมือในการบุกโจมตีพระราชวังได้ถูก

ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก โดยสารลิฟต์ขนส่งขึ้นมายังชั้นแปดของเนินสูง

บริเวณหน้าประตูตำหนัก

ป๋าฟูผายมือเชิญ

"คุณซูหลินอีซือ เชิญตามดิฉันมาเจ้าค่ะ"

"ตกลง"

ซูหลินอีซือรับคำ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในพระราชวัง

สาวใช้ตัวน้อยพาทั้งสองคนไปยังห้องประชุม

ภายในห้องประชุม เจินฮ่วน ฉินยู หยู่เฟ่ยหยาน ซิไป๋ฉี ลี่เยว่ และหยางปิง รวมถึงคนอื่นๆ นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว

เมื่อซูหลินอีซือและลุงจางเดินเข้ามาในห้องประชุม สายตาของหญิงสาวทุกคนก็จับจ้องไปที่พวกเขาทั้งสองพร้อมกัน

"...เอ่อ สวัสดี"

ซูหลินอีซือมีสีหน้าแข็งทื่อ ยกมือขึ้นทักทาย

ลี่เยว่พยักหน้ารับ พลางเอ่ยปาก

"คุณซูหลินอีซือ นั่งลงก่อน"

"ค่ะ"

ซูหลินอีซือลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วนั่งลงบนที่นั่งที่ยังว่างอยู่

หลังจากลุงจางนั่งลงก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ภายในห้องประชุมทั้งหมด ตอนนี้มีเขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว

เขามองไปยังตำแหน่งที่นั่งประธาน ซึ่งเก้าอี้ตรงนั้นยังคงว่างเปล่า

"มู่เหลียงใกล้จะมาแล้ว รอสักครู่"

ลี่เยว่อธิบาย

เจินฮ่วนกอดทวนดวงเดือน นั่งไขว่ห้างพิจารณาซูหลินอีซือด้วยสายตาจับผิด

ซูหลินอีซือทำเป็นไม่สนใจ หลุบตาลงและไม่พูดอะไร

ตึก ตึก ตึก～～～

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้องรับรอง จากนั้นมู่เหลียงก็ก้าวเดินเข้ามา

"รอนานไหม"

เขาเอ่ยถามตามมารยาท

"พวกเราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน"

ฉินยูตอบเสียงเบา

มู่เหลียงพยักหน้าเบาๆ กวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในห้อง แล้วเอ่ยเรียบๆ

"อืม งั้นก็เริ่มการประชุมก่อนออกรบกันเลย"

"ค่ะ"

หญิงสาวทุกคนตอบรับพร้อมกัน

"จำภูมิประเทศของเมืองอีหลีได้แล้วใช่ไหม?"

มู่เหลียงหันไปมองฉินยูและเจินฮ่วน

"จำได้แล้วค่ะ"

ฉินยูลุกขึ้นยืน หยิบแผนที่ที่ถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกันออกมา แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉันไปดูลาดเลาที่เมืองอีหลีด้วยตัวเองมาแล้ว คิดว่าการโจมตีเมืองชั้นในจากเส้นทางนี้ ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพมากที่สุด"

มู่เหลียงช้อนตาขึ้นมองเส้นสีแดงที่ถูกทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ มันคือการขึ้นฝั่งจากท่าเรือ จากนั้นก็ทะลวงผ่านเขตสลัม แล้วมุ่งตรงไปยังเมืองชั้นใน ช่างเรียบง่ายและดุดัน

"..."

เขาถึงกับพูดไม่ออก แผนการที่คิดมาตั้งสองวัน มีแค่นี้เนี่ยนะ?

"ไม่มีแผนการที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ?"

มู่เหลียงมองฉินยู

"นี่แหละคือแผนการที่ดีที่สุด!"

ฉินยูทำหน้าขรึม

"..."

คิ้วของมู่เหลียงกระตุกยิกๆ

เขาหันไปมองเจินฮ่วนด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

เจินฮ่วนลุกขึ้นยืน เชิดคางขึ้นอย่างภูมิใจ

"ท่านมู่เหลียง แผนการของฉันก็ง่ายมากค่ะ นำกองทัพเรือไปเฝ้าที่ท่าเรือ ยึดเรือของพวกขุนนางเหล่านั้นมาให้หมด เพื่อตัดโอกาสไม่ให้พวกมันหลบหนีทางทะเลได้"

"...เอาเถอะ"

มู่เหลียงหัวเราะขื่นในใจ นึกสงสัยว่าตัวเองควรจะเขียนตำราพิชัยสงครามซุนวูออกมาให้อ่านดีไหม

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวๆ ยกมือขึ้นใช้ผลึกสร้างแบบจำลองภูมิประเทศของเมืองอีหลีออกมา โดยเน้นตำแหน่งของพระราชวังในเมืองชั้นในเป็นพิเศษ

หญิงสาวทุกคนต่างก็ตื่นตัวขึ้นมา จ้องมองมู่เหลียงตาไม่กะพริบ

"ทำตามแผนการที่ฉันวางไว้"

มู่เหลียงใช้ผลึกสร้างไม้เรียวเล็กๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง แล้วชี้ไปที่ถนนสายหลักของแบบจำลองเมืองอีหลี

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เริ่มบุกโจมตีตอนรุ่งสาง พร้อมกับโปรยหนังสือพิมพ์เพื่อควบคุมกระแสสังคม จัดการคนที่มีรายชื่ออยู่ในบัญชีดำก่อน เรื่องนี้ให้ลี่เยว่เป็นคนจัดการ..."

ซูหลินอีซืออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบไป

มู่เหลียงปรายตามองเธอ แล้วเอ่ยเรียบๆ

"วางใจเถอะ ฉันจะไม่ฆ่าคนพวกนั้น พอจับตัวมาได้แล้ว เธอค่อยจัดการเอาเองก็แล้วกัน"

อย่างมากก็แค่ซ้อมให้พิการ

"ตกลง"

ซูหลินอีซือสูดลมหายใจเข้าลึก

เจินฮ่วนถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ทำไมถึงต้องเริ่มบุกโจมตีตอนรุ่งสางด้วยล่ะ?"

มู่เหลียงอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เพราะช่วงรุ่งสางเป็นช่วงเวลาที่คนเราเหนื่อยล้ามากที่สุด การโจมตีในเวลานั้น จะทำให้ได้ผลลัพธ์แบบจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว"

รุ่งสาง มักจะเป็นช่วงเวลาที่ทหารยามง่วงนอนและสัปหงก และเป็นช่วงที่พวกขุนนางกำลังหลับสนิทเช่นกัน

"อย่างนี้นี่เอง"

เจินฮ่วนร้องอ๋อ

มู่เหลียงมองฉินยูแล้วถาม

"ฉินยู กษัตริย์แห่งหลานหลูโปยกให้เธอจัดการ มีความมั่นใจไหม?"

"แน่นอน"

นัยน์ตาของฉินยูทอประกายเย็นเยียบ

คราวก่อนบนท้องฟ้า ถ้าไม่ใช่เพราะมู่เหลียงปรากฏตัวขึ้นมา เธอคงจะอัดกษัตริย์แห่งหลานหลูโปจนหมอบไปแล้ว

"ไม่ได้นะ"

ซูหลินอีซือร้องเสียงหลง

มู่เหลียงขมวดคิ้วถาม

"ทำไมล่ะ?"

ซูหลินอีซือเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉันจะจัดการหลัวมี่ถ่านเอง"

มู่เหลียงถามด้วยสายตาเรียบเฉย

"ด้วยความแข็งแกร่งของเธอ จะไปจัดการกับหลัวมี่ถ่าน ล้อเล่นอยู่หรือเปล่า?"

"ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะขอปลิดชีพเขาด้วยมือของฉันเอง"

ซูหลินอีซือกัดฟันกรอด

"เลิกพูดไร้สารละเถอะ หลัวมี่ถ่านเป็นถึงยอดฝีมือระดับเก้า เขาตบเธอทีเดียวก็ตายแล้ว"

มู่เหลียงส่ายหน้าช้าๆ

"ฉันเป็นนักเวทธาตุมืด เขาเข้าใกล้ฉันไม่ได้หรอก"

ซูหลินอีซือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

มู่เหลียงหรี่ตาลง เอ่ยเรียบๆ

"แน่ใจเหรอ?"

"แน่ใจ"

ซูหลินอีซือเอ่ยย้ำทีละคำ

มู่เหลียงสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หยางปิง ประลองกับเธอสักตั้งสิ"

"รับทราบ"

หยางปิงลุกขึ้นยืน

ซูหลินอีซือขมวดคิ้วเล็กน้อย มวลสารมืดรอบกายพลุ่งพล่าน เธอร่ายเวทมนตร์ธาตุมืด ทำให้ภายในห้องประชุมตกอยู่ในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

พวกมู่เหลียงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ข้างหูมีเสียงแหวกอากาศดังขึ้น

ซูหลินอีซือค่อยๆ ถอยหลัง แผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง พลางเก็บซ่อนกลิ่นอายของตัวเองไว้

ทว่า วินาทีต่อมา มืออันเย็นเฉียบข้างหนึ่งก็บีบคอเธอเอาไว้

"จับได้แล้ว"

เสียงเย็นชาของหยางปิงดังขึ้น

"เป็นไปได้ยังไง!"

ซูหลินอีซือเบิกตากว้าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เสียงราบเรียบของมู่เหลียงดังขึ้นท่ามกลางความมืด

"ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอมั่นใจในเวทมนตร์ธาตุมืดมากเกินไป ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่แท้จริง ช่องว่างของระดับพลังจะทำให้เธอต้องสิ้นหวัง"

วินาทีต่อมา ความมืดมิดก็จางหายไป แสงสว่างกลับมาปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง

หญิงสาวทุกคนสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง

หยางปิงลดมือลง หันหลังเดินกลับไปนั่งที่

ซูหลินอีซือหน้าซีดเผือด เงียบงันไป

มู่เหลียงมองเข้าไปในดวงตาของเธอ แล้วเอ่ยทีละคำ

"เธออ่อนแอเกินไป"

ซูหลินอีซืออ้าปากค้าง พูดไม่ออกโต้แย้งไม่ได้

มู่เหลียงเอ่ยขึ้นมา

"ทำตามแผนการที่วางไว้ หลัวมี่ถ่านให้ฉินยูเป็นคนจัดการ จะเหลือลมหายใจไว้ให้เขา แล้วท้ายที่สุดเธอค่อยเป็นคนจัดการ"

"ฉันเข้าใจแล้ว"

ซูหลินอีซือเอ่ยอย่างหมดกำลังใจ

"องค์หญิง..."

ลุงจางมีสีหน้าเป็นกังวล

"ฉันไม่เป็นไร"

ซูหลินอีซือส่ายหน้า แล้วกลับไปนั่งที่เดิม

มู่เหลียงดึงสายตากลับมา แล้วปรับเปลี่ยนแผนการต่อไป

สองชั่วโมงต่อมา

มู่เหลียงหันไปมองซูหลินอีซือ เป็นการถามครั้งสุดท้าย

"เธอมีความคิดเห็นอะไรจะเสนออีกไหม?"

"อย่าฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างส่งเดชก็พอ"

ซูหลินอีซือเอ่ยเสียงเบา

"ฉันรู้ขอบเขตดี"

มู่เหลียงพยักหน้า

เขาลุกขึ้นยืน เป็นเชิงบอกว่า

"เอาล่ะ ทุกคนกลับไปเตรียมตัวได้แล้ว รุ่งสางออกเดินทางตรงเวลา"

"ค่ะ"

พวกฉินยูลุกขึ้นยืน

มู่เหลียงมองซูหลินอีซือเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไป

คนที่ไร้ความสามารถ ไม่ควรทำตัวทะเยอทะยานจนเกินตัว ความแข็งแกร่งต่างหากคือสัจธรรมที่แท้จริง