ตอนที่ 1515 ต้องไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เด็ดขาด

เวลา 23 นาฬิกา

ชั้นหกของเนินสูง ภายในลานฝึกของหน่วยรบพิเศษภูติผี เวลานี้ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ลี่เยว่ ลี่ลี่ และหยางปิง ทั้งสามคนสวมชุดเกราะภูติผี ส่วนมิอาสวมชุดเกราะทะยานเงา

เบื้องหน้าของพวกเธอมีหน่วยพิทักษ์เนินสูงสิบสองคนยืนอยู่ ทุกคนล้วนมีอาวุธครบมือ โล่ผ้าคลุมภูตผีทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง

ลี่เยว่ชูแผ่นกระดาษในมือขึ้น พร้อมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ภารกิจในคืนนี้ คือการไปตรวจสอบคนที่มีรายชื่ออยู่ในเมืองอีหลี ต้องไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เด็ดขาด"

"รับทราบ"

หน่วยพิทักษ์เนินสูงตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน

ต้าซูหันศีรษะไปมองเด็กสาวผมเงิน แล้วเอ่ยถาม

"ไปกัยเถอะ"

ลี่เยว่โบกมือ

หยางปิงกระโดดตัวลอยขึ้นไปบนหลังของอสูรเงาได้อย่างง่ายดาย

คนอื่น ๆ ก็ตามขึ้นไป นั่งขัดสมาธิบนหลังของอสูรเงา

"ว้าว เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้นั่งเสี่ยวอ้านออกไปทำภารกิจ"

ลี่ลี่กล่าวอย่างตื่นเต้น

"ทุกคนจับให้แน่น ๆ ล่ะ"

หยางปิงเอ่ยกำชับ

"รับทราบ"

ทุกคนตอบรับพร้อมกัน

ลี่เยว่ตบหัวอสูรเงาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"เสี่ยวอ้าน ออกเดินทางได้"

"โฮก"

อสูรเงาส่งเสียงคำรามต่ำ สะบัดหัวมุดกลับเข้าไปในความมืดจนหายลับไป

วืด

ลี่ลี่เบิกตากว้าง พบว่าตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางความมืดมิด รอบด้านปรากฏภาพเลือนราง ภาพที่เห็นสว่างวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้มองเห็นไม่ชัด

สิบกว่าวินาทีต่อมา ภาพรอบด้านก็เปลี่ยนไป อสูรเงาที่อยู่เบื้องล่างก็หยุดเคลื่อนไหวเช่นกัน

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

อสูรเงากระพือปีกขนาดมหึมา ลอยตัวอยู่เหนือเมืองอีหลีที่ระดับความสูงห้าร้อยเมตร

มันซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความมืดมิดของยามราตรี แม้ว่าจะมีคนบนพื้นดินแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็ไม่อาจมองเห็นตัวมันได้

"ลงไปเถอะ"

ลี่เยว่เอ่ยเสียงเบา

ร่างของอสูรเงากะพริบวาบแล้วหายไปอีกครั้ง เมื่อปรากฏตัวขึ้นมาใหม่ ก็เข้ามาอยู่ภายในเมืองชั้นในของเมืองอีหลีแล้ว

ที่นี่คือภายในลานกว้างขนาดใหญ่ รอบด้านมืดสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยการเคลื่อนไหวของผู้คน

อสูรเงายืนนิ่ง ลี่เยว่มองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนนอกแล้ว จึงกระโดดลงมาจากหลังของอสูรเงา

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

หยางปิง ต้าซู และคนอื่น ๆ ก็ร่อนลงสู่พื้นเช่นกัน ก่อนจะกระจายตัวออกไปอย่างระแวดระวัง

ลี่เยว่ลูบใต้คางของอสูรเงาเบา ๆ แล้วกระซิบว่า

"เสี่ยวอ้าน กลับไปก่อนนะ"

อสูรเงาพยักหน้าอย่างรู้ความ ร่างกายกลืนหายเข้าไปในความมืดจนไร้ร่องรอย

"เริ่มปฏิบัติการได้"

ดวงตาคู่สวยของลี่เยว่ทอประกายวาบ

คนอื่น ๆ ไม่เอ่ยคำใด ทว่าใช้โล่ผ้าคลุมภูตผีปกปิดร่างกาย แล้วเร้นกายหายไปในความมืด

หยางปิง ลี่ลี่ มิอา และลี่เยว่แยกย้ายกันปฏิบัติหน้าที่ แต่ละคนจะพาหน่วยพิทักษ์เนินสูงไปสามนาย ส่วนต้าซูจะคอยติดตามลี่เยว่

"เราจะไปที่อยู่ของดยุคโม่ซางก่อนเหรอ?"

ต้าซูกระซิบถาม

"ใช่แล้ว"

ลี่เยว่พยักหน้าช้า ๆ

ในรายชื่อส่วนที่เธอได้รับมอบหมายนั้น มีชื่อของดยุคโม่ซางอยู่ด้วย

ต้าซูกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"งั้นก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้วล่ะ"

ดยุคโม่ซาง จอมเวทธาตุลมระดับแปด มีพลังจิตและพลังวิญญาณแข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือในระดับเดียวกัน

"แน่นอนอยู่แล้ว"

ลี่เยว่ตอบกลับอย่างจริงจัง

เธอชูมือขึ้นโบก

"ไปกันเถอะ"

"อืม"

ต้าซูดึงโล่ผ้าคลุมภูตผีที่อยู่ด้านหลังมาปกคลุมร่างกาย ก่อนจะเข้าสู่สถานะล่องหน

เพื่อให้ภารกิจในครั้งนี้ราบรื่น เด็กสาวผมเงินจึงให้เธอยืมโล่ผ้าคลุมภูตผีมาหนึ่งผืน

ทั้งสองคนพาหน่วยพิทักษ์เนินสูงสามนายออกจากลานกว้าง มุ่งหน้าไปยังจวนของดยุคท่ามกลางความมืดมิด

เมืองอีหลีในยามนี้เงียบสงบมาก ผู้คนส่วนใหญ่เข้าสู่ห้วงนิทรากันหมดแล้ว เหล่าอัศวินและองครักษ์ที่เข้าเวรก็พากันสัปหงก

พวกลี่เยว่มาถึงจวนดยุคโม่ซาง พวกเธอกระโดดข้ามกำแพงจวนในจุดที่ไร้ผู้คนเข้าไปด้านในได้อย่างง่ายดาย

ทุกคนอยู่ในสถานะล่องหนกันหมดแล้ว เพียงแค่ก้าวเดินให้แผ่วเบา ไม่ทำให้เกิดเสียงดังโครมคราม ก็ปลอดภัยแล้ว

ทั้งห้าคนทำงานกันอย่างรู้ใจ แยกย้ายกันไปค้นหาว่าดยุคโม่ซางพักอยู่ที่ไหน

ลี่เยว่ยังคงรักษาสถานะล่องหน เดินลัดเลาะผ่านทางเดินเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า จนมาถึงเรือนไม้ที่อยู่ลึกเข้าไปในจวนดยุค

เธอหยุดฝีเท้าลง ภายในเรือนไม้มืดสนิทไร้แสงสว่าง และไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ ภายในห้อง

บริเวณหน้าประตูเรือนไม้ มีองครักษ์ยืนเฝ้ายามอยู่สองคน เวลานี้พวกเขากำลังยืนพิงเสาสัปหงกอยู่

ลี่เยว่ก้าวเดินให้เบาลง หยิบขวดผลึกออกมาขวดหนึ่ง เปิดฝาออกแล้วสะบัดเบา ๆ ละอองเกสรมายาก็ลอยออกมาจากขวด และถูกองครักษ์สูดดมเข้าไปในร่างกายตามจังหวะการหายใจ

ผ่านไปไม่กี่นาที เธอก็ยื่นมือไปผลักหัวขององครักษ์ดู เมื่อพบว่าพวกเขาสลบเหมือดไปแล้ว เธอจึงเปิดใช้งานเครื่องเก็บเสียงอย่างเบาใจ จากนั้นก็ผลักประตูห้องเปิดออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง

เมื่อเดินเข้าไปในเรือนไม้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือความมืดมิด พอจะมองเห็นข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องชั้นล่างได้เลือนราง

ชั้นล่างมีห้องอยู่สามห้อง และมีทางเดินหนึ่งสาย สุดทางเดินคือบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปยังชั้นสอง

ลี่เยว่หยุดฝีเท้าลง ใช้พลังผู้ตื่น ห้องที่อยู่ตรงหน้าก็กลายเป็นโปร่งใสทันที ทำให้มองเห็นสถานการณ์ภายในห้องได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ไม่ได้อยู่ที่นี่"

เธอพึมพำกับตัวเองอย่างไร้เสียง ก่อนจะหันหลังเดินไปยังอีกห้องหนึ่ง

ไม่ว่าดวงตาคู่สวยสีเงินวาววามจะกวาดผ่านไปทางไหน ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลายเป็นโปร่งใส

เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ ก็ไม่พบคนต้องการตามหาอยู่ที่ชั้นล่างเลย

ดังนั้นเธอจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ระหว่างนั้นก็เปิดเครื่องเก็บเสียงเอาไว้ตลอดเวลา เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบันไดไม้จึงไม่เล็ดลอดออกไป

ลี่เยว่ขึ้นมาถึงชั้นสอง ซึ่งยังคงมีห้องอยู่สี่ห้อง เธอเดินหาไปทีละห้อง จนในที่สุดก็พบเป้าหมายอยู่ในห้องที่อยู่มุมสุด

เธอยืนอยู่หน้าประตูห้อง จ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้ด้านใน

บนพื้นมีเสื้อผ้าตกกระจุยกระจายอยู่เต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนเพิ่งจะผ่านสมรภูมิรักกันมาก่อนที่จะเข้านอน

ลี่เยว่เคยเห็นหน้าดยุคโม่ซางมาก่อน จึงรู้ว่าตัวเองหาคนไม่ผิดแน่

เธอไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปในห้อง แต่หยิบขวดผลึกออกมาสองขวด เปิดฝาออกแล้วโยนเข้าไปในห้องผ่านทางหน้าต่างเบา ๆ

ด้วยความช่วยเหลือของเครื่องเก็บเสียง ขวดผลึกที่ตกกระทบพื้นจึงไม่เกิดเสียงดังใด ๆ

ละอองเกสรมายาลอยออกมาจากขวด ไม่นานกลิ่นหอมของดอกไม้ก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว อบอวลไปทั่วทั้งห้อง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ลี่เยว่ก็ยังคงไม่เข้าไปในห้อง แต่ปิดเครื่องเก็บเสียง ก่อนจะยื่นมือไปเคาะหูฟังที่สวมอยู่บนศีรษะเบา ๆ

นี่คือเครื่องส่งเสียงที่จาลั่วเป็นคนประดิษฐ์ขึ้น มันสามารถส่งเสียงหากันได้แบบทันที แต่มีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง

"ลี่เยว่ หาเจอแล้วเหรอ?"

เสียงของต้าซูดังออกมาจากเครื่องส่งเสียง

ลี่เยว่กดเสียงต่ำลงแล้วตอบกลับไป

"อืม อยู่ที่เรือนไม้ทางทิศเหนือ องครักษ์หน้าประตูถูกฉันรมยาสลบไปแล้ว ขึ้นมาหาฉันที่ชั้นสองได้เลย"

"ตกลง"

ต้าซูรับคำ

ผ่านไปไม่นาน เด็กสาวผมขาวและหน่วยพิทักษ์เนินสูงก็ตามหาจนเจอ

พวกเธอปรากฏร่างออกมาให้เห็น ก่อนจะสบตากันครู่หนึ่ง

"เข้าไปกันเถอะ"

ลี่เยว่พยักหน้า

"อืม"

ต้าซูยื่นมือออกไป ผลักประตูห้องเบา ๆ ก็พบว่าประตูไม่ได้ล็อค

ด้วยความช่วยเหลือของเครื่องเก็บเสียง เวลาเปิดประตูจึงไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาเช่นเคย

พวกเธอเดินเข้าไปในห้อง มุ่งหน้าไปยังเตียงนอนอย่างระแวดระวัง ดยุคโม่ซางยังคงนอนหลับสนิทโดยโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขน

เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ลี่เยว่จึงหยิบละอองเกสรมายาออกมาอีกสองขวด แล้วเทรดไปที่จมูกและปากของทั้งสองคนที่อยู่บนเตียงรวดเดียวจนหมด

ก่อนที่พวกเธอจะมาที่นี่ ล้วนได้กินยาต้านกันมาก่อนแล้ว จึงไม่ถูกละอองเกสรมายาทำให้สลบไปด้วย

"น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะ"

ลี่เยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เริ่มกันเลย"

ต้าซูพยักหน้า นัยน์ตาสีขาวบริสุทธิ์ทอประกายเย็นเยียบ