บทที่ 12 การเจรจาซื้อโรงงาน

บทที่ 12 การเจรจาซื้อโรงงาน

ดวงตาของซูโร่วเบิกกว้าง ดูเหมือนที่เธอคิดไว้ก่อนหน้าจะถูกต้อง หญิงสาวสวยคนนี้สมองมีปัญหาจริงๆ โชคดีที่เธอยังมีจุดเด่นของตัวเองอยู่

"นี่ ทำไมสีหน้าของคุณถึงดูเวทนาฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ? สมองฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรสักหน่อย!" เสี่ยวเจียจื่อยังคงเถียงข้างๆ คูๆ... ไม่สิ ต้องเรียกว่าอธิบาย

เฉินอวี่และซูโร่วทำเป็นหูทวนลม ปล่อยให้เธอจ้อไปเรื่อยๆ

ความจริงแล้วเสี่ยวเจียจื่อเพิ่งถูกสร้างขึ้นมา เธอต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง

เมื่อใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์ไปสักพัก เธอจะกลายเป็นเหมือนคนโลกนี้ทุกประการและพัฒนาอารมณ์ความรู้สึกได้เหมือนมนุษย์

แต่ตอนนี้เธอยังทำไม่ได้ การพูดจาจึงยังดูติดๆ ขัดๆ อยู่บ้าง

เฉินอวี่ขับรถตามเส้นทางที่ซูโร่วส่งมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง จนเข้าสู่เขตชานเมืองที่ไกลที่สุดของเมืองเจียงเฉิง

เขาต้องขับรถผ่านถนนลูกรังที่ขรุขระอยู่พักหนึ่งจึงหยุดลงหน้าโรงงานขนาดมหึมา

เมื่อก้าวลงจากรถ เฉินอวี่สัมผัสได้ถึงความทรุดโทรมของโรงงานแห่งนี้ แม้พื้นที่กว้างขวางจริงๆ ก็ตาม

"โอ้โห กว้างใหญ่จริงๆ ด้วย แต่ไกลและโทรมไปหน่อยนะเนี่ย!" เฉินอวี่บ่น

"เอ่อ คุณเฉินคะ ฉันไม่รู้ว่ามันไกลขนาดนี้ ถ้าคุณคิดว่าทำเลไม่ดี เราไปบอกประธานอู๋แล้วกลับกันเถอะค่ะ"

"ไม่เป็นไร ฉันว่าที่นี่ดี แม้จะไกล แต่ตราบใดที่ผลิตภัณฑ์เราดัง เดี๋ยวบริเวณนี้ก็กลายเป็นนิคมอุตสาหกรรมได้เองนั่นแล่ะ"

ซูโร่มองเฉินอวี่ด้วยสายตาชื่นชม ราวกับทุกอย่างที่เขาพูดจะกลายเป็นความจริงในไม่ช้า

"ไปกันเถอะ เข้าไปคุยกับประธานอู๋คนนั้นกัน"

"ค่ะ!"

เฉินอวี่พาหญิงสาวสองคนเดินเข้าไปในโรงงานที่ทรุดโทรม

ข้างในดูเงียบเหงามาก มีไม้กวาดและเศษขยะทิ้งไว้เกลื่อนพื้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ทำความสะอาดมานานแล้ว

ขณะที่เฉินอวี่กำลังหาห้องทำงานของประธานอู๋

จู่ๆ ชายอ้วนคนหนึ่งบนระเบียงตึกทรุดโทรมก็ตะโกนลงมา "เฮ้ย ทางนี้!"

ซูโร่มองตามไปก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

"คุณเฉินคะ นั่นประธานอู๋ค่ะ ขึ้นไปกันเถอะ"

เฉินอวี่ขึ้นไปที่ห้องทำงานของประธานอู๋ ประธานอู๋พาคนทั้งสามเข้าไปในห้อง

เขามองซ้ายมองขวาอย่างมีพิรุธไปทางประตูโรงงานก่อนจะรีบปิดประตูห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

เฉินอวี่เผยสีหน้าประหลาดใจ

ประธานอู๋นั่งลงบนเก้าอี้เจ้านายที่ทรุดโทรมไม่แพ้กัน

เขามองสำรวจเฉินอวี่และเสี่ยวเจียจื่อที่ยืนอยู่ข้างหลัง ใบหน้าของเขาเผยความตกใจแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มพูดว่า

"ฮะๆ คุณเฉินใช่ไหมครับ? เสี่ยวซูบอกว่าคุณอยากซื้อโรงงานใช่ไหม? ถ้าเสนอราคามาถูกใจ เราเซ็นสัญญาได้ทันทีครับ"

เฉินอวี่หรี่ตามองประธานอู๋ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายดูวิตกกังวล และคอยชำเลืองมองไปทางประตูหน้าต่าง ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรบุกเข้ามา

เฉินอวี่เผยสีหน้าแปลกใจ นี่ตรงกับความต้องการของเขาพอดี

โรงงานเทสลาเนื้อที่แค่ 860,000 ตารางเมตร ที่นี่ยังใหญ่กว่าครึ่งหนึ่งของเทสลา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพื้นที่เปิดโล่งอีก 300,000 ตารางเมตร ถ้าใช้สอยเต็มที่ก็เปิดโรงงานซูเปอร์แฟคตอรี่ได้เลย

และโรงงานผลิตแบตเตอรี่ดิวทีเรียมออนในระยะแรกนั้น ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ขนาดนั้นเลย

"ประธานอู๋ โรงงานคุณอยู่ไกลแถมยังโทรมขนาดนี้ บอกราคามาตรงๆ เลยดีกว่า"

ตาของประธานอู๋เป็นประกาย รีบเข้าเรื่องราคาแบบนี้ แสดงว่ามีลุ้น

"คุณเฉินครับ พูดตามตรงโรงงานผมโทรมจริงแต่พื้นที่ใหญ่มาก แม้จะอยู่สุดเขตเจียงเฉิงแต่ก็ยังอยู่ในเจียงเฉิงนะ ราคาเดียวเลย... 30 ล้านครับ"

เฉินอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องหน้าอ้วนๆ ของประธานอู๋ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปหาความจริง

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ประธานอู๋เริ่มรู้สึกประหม่าจากการถูกจ้อง

"คุณเฉิน ไม่พอใจราคานี้เหรอครับ?"

"หึ ประธานอู๋ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ตลาดเลย ฉันให้โอกาสคุณอีกครั้ง บอกราคามาใหม่"

ประธานอู๋ไอออกมาอย่างประหม่า ไม่เคยเจอลูกค้าที่มีพลังกดดันขนาดนี้

ในขณะนั้น เฉินอวี่เชื่อมต่อกับ AI ในหัว

'AI ตรวจสอบข้อมูลโรงงานที่ฉันยืนอยู่ตอนนี้ให้หน่อย ว่ามีอะไรผิดปกติไหม'

[รับทราบครับกัปตัน ผมจะเชื่อมต่อเน็ตและตรวจสอบทันทีครับ]

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เสียง AI ก็ดังขึ้นในหัวเฉินอวี่

[กัปตัน ผมเจอข้อมูลทั้งหมดแล้ว โรงงานเนื้อที่รวม 830,000 ตารางเมตร สิทธิการครอบครองเหลืออีก 11 ปี ราคาที่ดินแถวนั้นเฉลี่ยไร่ละประมาณ 6,000 หยวน รวมพื้นที่ทั้งหมดราคาที่ดินจริงๆ แค่ 7.5 ล้าน ส่วนสิ่งปลูกสร้างพวกนี้ทรุดโทรมมากต้องปรับปรุงใหม่]

[ผมวิเคราะห์ให้แล้ว ราคาโรงงานจริงๆ อยู่ระหว่าง 10-15 ล้านครับ]

[อีกอย่าง ผมตรวจสอบพบว่าประธานอู๋คนนี้ติดค้างค่าแรงชาวบ้านแถวนี้ 3 ล้านหยวน ถ้าเราไม่จัดการเรื่องนี้ เราจะโดนชาวบ้านมารังควานภายหลัง]

มุมปากของเฉินอวี่กระตุก ประธานอู๋คนนี้กล้าโก่งราคาขึ้นไปสองเท่า คิดว่าเขาเป็นหมูในอู๋หรือไง!

สิทธิครอบครองก็เหลือแค่ 11 ปี ยิ่งทำให้ราคามันต้องลดลงไปอีก

ถ้าหมดสัญญา จะต้องเสียเงินอย่างน้อยหลายล้านเพื่อต่อสิทธิการครอบครอง

ประธานอู๋เห็นเฉินอวี่ไม่พูดอะไรก็เริ่มนั่งไม่ติด

"คุณเฉิน งั้นผมลดให้ 3 ล้าน เหลือ 27 ล้านเป็นไงครับ?"

เฉินอวี่ยิ้มเยาะ

"ประธานอู๋ ดูท่าคุณจะไม่จริงใจนะ งั้นฉันพูดตรงๆ ที่ดินแถวนี้ราคาไม่ถึง 7 ล้านหรอก แถมโรงงานยังทรุดโทรม ฉันยังต้องมารีโนเวทอีก ที่สำคัญที่สุดคือสิทธิครอบครองเหลือแค่ 11 ปี คุณกล้าเรียก 30 ล้าน สงสัยจะฝันกลางวันอยู่นะ"

เหงื่อของประธานอู๋เริ่มไหลซึมออกมา เขาประหลาดใจมากว่าทำไมเฉินอวี่ถึงรู้ข้อมูลเยอะขนาดนี้

"อีกอย่าง ประธานอู๋ ฉันรู้ว่าคุณค้างค่าแรงชาวบ้านแถวนี้ 3 ล้าน ถ้าพวกเขาบุกมาเรื่อยๆ โรงงานคุณก็ไร้ค่า!"

ประธานอู๋ตากว้างขึ้นทันที เฉินอวี่รู้แม้กระทั่งเรื่องนี้!

เห็นสีหน้าของประธานอู๋ ซูโร่วก็พอเดาได้ว่ามีอะไรผิดปกติ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

แต่เธอเพิ่งบอกเฉินอวี่เรื่องนี้วันนี้ เขาไปสืบมาจากไหนเร็วขนาดนี้?

ซูโร่วไม่รู้หรอกว่าเฉินอวี่มี AI คอยช่วยแฮกอินเทอร์เน็ตอยู่

ประธานอู๋สิ้นท่า สีหน้าหม่นลงทันที

"งั้นคุณเฉินตั้งราคามาเลยครับ ถ้าเหมาะผมขาย!"

"โอเค ราคาเดียว 13 ล้าน ฉันให้ราคาตลาดสูงสุดแล้ว คิดดูให้ดี"

ขณะที่ประธานอู๋กำลังชั่งใจ ทันใดนั้นเสียงโห่ร้องโวยวายก็ดังมาจากหน้าโรงงาน

ประธานอู๋มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวาดกลัว!

ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ถือไม้ กวาด และแม้แต่มีดพร้าพากันบุกเข้ามาในเขตโรงงาน!