บทที่ 1220 บรรยากาศมาถึงขั้นนี้แล้ว เดี๋ยวจุดพลุฉลองให้ทุกคนสนุกกันหน่อย!

(สวัสดีปีใหม่)

ตูม.

กรวยพิษโลหิตทั้งสองเล่ม พุ่งชนเข้าด้วยกันในพริบตา มิติรอบๆ ราวกับบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ อากาศคล้ายกับถูกสูบออกไปจนแห้งเหือด

กรวยพิษโลหิตที่พุ่งชนกันทั้งสองเล่ม ระเบิดแตกละเอียดเสียงดังสนั่น คลื่นอากาศประหลาดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นระลอกๆ ก่อตัวเป็นรูปวงกลม แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง

ที่ใดที่คลื่นอากาศพัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าล้วนแหลกละเอียด

พรวด พรวด พรวด——

แมงมุมปีศาจนับไม่ถ้วน ถูกกลิ่นอายสายนี้บดขยี้ กลายเป็นเถ้าธุลีไปโดยตรง แม้แต่ซากศพก็ยังหาไม่เจอ

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหารแมงมุมปีศาจ......"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหาร......"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์......"

ข้างหูซูม่อ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แมงมุมปีศาจที่ต้องมารับเคราะห์กรรมโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่เหล่านั้น กลายเป็นแต้มบุญจำนวนนับไม่ถ้วน

"แบบนี้ก็นับว่าฉันเป็นคนฆ่าด้วยเหรอ?"

ซูม่อทั้งตกใจทั้งดีใจ ในใจรู้สึกฟินสุดๆ ด้านหลังก็มีเสียงแสบแก้วหูดังขึ้นมาอีก

แต่ซูม่อกลับหมดอารมณ์แล้ว ตวัดดาบเหิงเตาไปหนึ่งที ไอสังหารอันพลุ่งพล่านก็ม้วนตลบไม่หยุด

........................

"นี่......"

เสวียนจูมองไปยังจุดที่คลื่นอากาศระเบิดม้วนตลบ หางตากระตุกยิกๆ ไม่หยุด

ไอ้หมอนี่ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?

กรวยพิษโลหิต ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังถูกเขาใช้วิธีการประหลาดทำลายทิ้งไปถึงสองเล่ม

เขา......

คือขอบเขตถอนดาวขั้นที่สี่จริงๆ งั้นเหรอ?

เสวียนจูเริ่มสงสัยในชีวิตแล้ว ขอบเขตถอนดาวขั้นที่สี่บ้านไหนกัน ที่จะสามารถรับมือกับขอบเขตถอนดาวขั้นที่ห้าได้อย่างชิลๆ ขนาดนี้?

ความคิดของเสวียนจูแล่นวับราวกับสายฟ้า ยังไม่ทันดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

"แย่แล้ว."

เสวียนจูยกนิ้วขึ้น แผดเสียงคำรามลั่น: "กลับมา."

วูบ!

กรวยพิษโลหิตที่อยู่ไกลลิบเล่มหนึ่ง หยุดชะงักกลางอากาศในพริบตา ทั่วทั้งเล่มระเบิดแสงสีแดงสีเขียวออกมา แล้วพุ่งทะยานย้อนกลับไปในทิศทางตรงกันข้าม

"หนีรอดหรือไง?"

ซูม่อแค่นหัวเราะ ดาบเหิงเตาม้วนตลบ

"เพลงดาบแผดเผาปีศาจ!"

ซูม่อตะโกนลั่น ปราณดาบโลหิตนับสิบสายสาดซัดออกมา

ปราณดาบเปลวเพลิงที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กลายเป็นปราณดาบโค้งครึ่งวงกลมขนาดมหึมา บดขยี้เข้าใส่กรวยเล่มที่สามอย่างดุดันหาใดเปรียบ

แครก แครก แครก——

เสียงแตกหักแสบแก้วหูดังขึ้น กรวยพิษโลหิตเล่มที่สามถูกปราณดาบเปลวเพลิงบดจนละเอียดราวกับเศษใบชา

"ยังเหลืออีกสองเล่ม."

แววตาซูม่อสว่างวาบ มองไปที่ไกลๆ สะบัดแขน: "ออกมา."

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ——

กระแสไฟฟ้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นสายๆ พวยพุ่งออกมาตามท่อนแขนของซูม่อ หลังจากเสียงดังแกรกๆ ต่อเนื่องกัน กระแสไฟฟ้าที่สว่างเต็มฟ้าก็รวมตัวกันกลายเป็นโซ่ที่ส่องประกายสายฟ้าเส้นหนึ่ง

เคร้ง คร้าง——

โซ่ทัณฑ์สวรรค์ที่มุดออกมาจากในร่างซูม่อ ราวกับงูพิษที่แฝงไปด้วยพลังสายฟ้า ม้วนพุ่งเข้าใส่กรวยพิษโลหิตเล่มหนึ่งด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ

กรวยพิษโลหิตเล่มนั้น ถูกม้วนรัดไว้ในพริบตา แสงสายฟ้าบนโซ่ทัณฑ์สวรรค์สาดประกายออกมาไม่หยุด ทำการบำบัดด้วยไฟฟ้าให้กรวยพิษโลหิตตั้งแต่บนลงล่าง จากในจรดนอกไปหนึ่งรอบ

"นี่มัน......"

เสวียนจูเห็นโซ่ทัณฑ์สวรรค์ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นแววตาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

"ทัณฑ์...... ทัณฑ์สวรรค์?"

"นี่มันพลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ เขา...... เขาจะ...... ควบคุมทัณฑ์สวรรค์ได้อย่างไร?"

เสวียนจูตกใจจนพูดไม่ออก รู้สึกเพียงว่าหน้าอกว่างโหวง ความมั่นใจก่อนหน้านี้หายวับไปจนหมดสิ้น

อ้อ~

เมื่อกี้ตัวเองควักหัวใจปีศาจออกมาแล้วนี่นา ก็ย่อมต้องว่างโหวงอยู่แล้ว——

เสวียนจูมองเห็น ในวินาทีที่โซ่ทัณฑ์สวรรค์ม้วนรัดกรวยพิษโลหิตเล่มที่สี่ ไอ้คนที่ชื่อกุ่ยเจี้ยนโฉวนั่น ก็แกว่งแขนอย่างแรง โซ่ทัณฑ์สวรรค์ก็ม้วนเอากรวยพิษโลหิต กลายเป็นแส้ดาวตก

"โดน."

ซูม่อเหวี่ยงโซ่ทัณฑ์สวรรค์ กรวยพิษโลหิตที่อยู่ปลายโซ่ ฟาดเข้าใส่กรวยพิษโลหิตอีกเล่มอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

เสียงระเบิดดังกึกก้อง 'ตูม ตูม' สองครั้ง กรวยพิษโลหิตสองเล่มสุดท้ายแตกละเอียด กลายเป็นไอปีศาจสลายหายไป

"เรียบร้อย."

ซูม่อกระตุกโซ่ทัณฑ์สวรรค์เบาๆ ส่งเสียงดังเคร้งคร้าง โซ่ทัณฑ์สวรรค์หดกลับมาพันเกี่ยวอยู่ข้างกายซูม่อ เปล่งประกายแสงสว่างอย่างโอ้อวดบารมี

"แฮ่!"

มังกรวิญญาณแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ โซ่ทัณฑ์สวรรค์ก็หงอลงทันที ไปหลบอยู่อีกด้านหนึ่งไม่กล้าทำกร่างอีก

ตูม!

ซูม่อขยับความคิด บนร่างก็มีพลังปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวหาใดเปรียบพวยพุ่งออกมา

ดวงตะวันปราณโลหิตห้าดวงลอยโชนขึ้นจากพื้น แขวนลอยอยู่เบื้องหลังร่างจำแลงธรรม ไฟในหินและมุกเลี่ยงน้ำ ก็มุดออกมาจากปราณโลหิตอันพลุ่งพล่าน โคจรอยู่ข้างกายซูม่อ

ดวงตะวันปราณโลหิตสีแดงฉาน สาดส่องผืนปฐพี สาดส่องใบหน้าของเสวียนจู และยิ่งสาดส่องร่างจำแลงธรรมอันใหญ่โตมโหฬารเบื้องหลังของเขาให้สว่างไสว

"นี่...... นี่มันเป็นไปได้ยังไง......" เสวียนจูในเวลานี้สิ้นหวังถึงขีดสุด กุ่ยเจี้ยนโฉวในตอนนี้ บารมีบนร่างเหนือชั้นกว่าตัวเองไปไกลลิบ

เขาไม่ใช่ขอบเขตถอนดาวขั้นที่สี่เลยสักนิด

ครืน ครืน ครืน——

ร่างจำแลงธรรมของซูม่อที่มีดวงตะวันปราณโลหิตและมังกรบาปทั้งสิบแปดตัวโคจรล้อมรอบ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างฉับพลัน คว้าจับร่างจำแลงธรรมของเสวียนจูอย่างป่าเถื่อนและดุดัน

"แย่แล้ว."

เสวียนจูจำไม่ได้แล้ว ว่าวันนี้ตัวเองพูดคำว่า 'แย่แล้ว' ไปกี่ครั้ง เขารีบเดินพลังร่างจำแลงธรรมแมงมุมเพื่อต้านทาน แต่ก็ไร้ประโยชน์ ขาแมงมุมนับไม่ถ้วนถูกตบจนหักสะบั้น

ตูม.

ฝ่ามือของร่างจำแลงธรรมซูม่อ กำรอบดวงดาวดวงหนึ่งบนร่างจำแลงธรรมเสวียนจูได้อย่างแม่นยำและป่าเถื่อน

"แกคิดจะทำอะไร......"

เสวียนจูตาแทบถลน ฝ่ามือร่างจำแลงธรรมของซูม่อออกแรงบิดอย่างแรง เด็ดเอาดวงดาวบนร่างจำแลงธรรมของเสวียนจูลงมา กำไว้ในมือ แล้วชูขึ้นสูงลิ่ว

ที่ไกลออกไป.

ทุกคนจ้องมองฉากนี้อย่างอึ้งๆ ผ่านไปพักใหญ่ถึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง: "ขอบเขตถอนดาว (ถอนดาว/เด็ดดาว) ของที่ปรึกษาซู ที่แท้ก็ใช้วิธี 'เด็ดดาว' แบบนี้นี่เอง!"

เสียงของซูม่อดังแว่วมาแต่ไกล: "บรรยากาศมาถึงขั้นนี้แล้ว เดี๋ยวพี่จุดพลุฉลองให้พวกนายสนุกกันหน่อย!"

ปัง!

สองมือร่างจำแลงธรรมของซูม่อตบเข้าหากันอย่างแรง ดวงดาวแห่งร่างจำแลงธรรมสีแดงเลือดของเสวียนจูที่อยู่ในมือ ระเบิดออกเสียงดังสนั่น

ส่องประกายแสงสีเลือดอันงดงามประหลาดตา ราวกับดอกไม้ไฟ สาดกระเซ็นไปทั่วครึ่งค่อนฟ้า

ขอให้ทุกคนสวัสดีปีใหม่ สมปรารถนาทุกประการ มีเงินมีทองในเร็ววัน ร่ำรวยฉับพลันทันที!!!