บทที่ 1210 เจ้านายล่อซื้ออีกแล้ว! มนุษย์คนนี้เจ้าเล่ห์นัก!!!
บทที่ 1210 เจ้านายล่อซื้ออีกแล้ว! มนุษย์คนนี้เจ้าเล่ห์นัก!!!
"ใช่ๆๆ...... เจ้านายฉันรักษาคำพูดที่สุด พูดคำไหนคำนั้น"
ชวนเอ๋อร์ตะโกนเสียงดังลั่น
เจียวทมิฬก็เอ่ยสมทบอยู่ข้างๆ: "การได้ทำข้อตกลงกับเจ้านายฉัน ถือว่าแกโชคดีสุดๆ ไปเลยล่ะ"
ปีศาจกระทิงที่ร่อแร่ใกล้ตาย หัวที่ถูกซูม่อเหยียบอยู่ดิ้นรนเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้
"เสวียนจู แกอย่าไปเชื่อมัน มนุษย์คนนี้เจ้าเล่ห์ชะมัด......"
ปัง!
คำพูดของมันยังไม่ทันจบประโยค ซูม่อก็ออกแรงเหยียบอย่างแรง กดหัวของปีศาจกระทิงจมมิดลงไปในพื้นดินโดยตรง
"อู้อี้ๆ......"
ปากของปีศาจกระทิงเต็มไปด้วยดินโคลน คำพูดจุกอยู่ที่คอจนเปล่งออกมาไม่ได้อีก ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ออกว่าหมายถึงอะไร
ในใจปีศาจกระทิงเศร้าสลด ตัวเองอุตส่าห์เลื่อนขั้นเป็นขอบเขต 14 มาได้อย่างยากลำบาก ก็นับว่าเป็นมหาปีศาจที่มีฝีมือน่าสะพรึงกลัวแล้ว
หากเป็นในเวลาปกติ ก็ถือเป็นลูกพี่ใหญ่ที่กวาดล้างไปได้ทั่วสารทิศเหมือนกัน
ภูตผีปีศาจนับไม่ถ้วนพอเห็นตัวเอง ก็ต้องหมอบกราบตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
แต่ตอนนี้น่ะเหรอ?
ตัวเองกลับเหมือนหมาจรจัดตัวหนึ่ง ที่ถูกมนุษย์คนนี้เหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ไอปีศาจทั่วร่างถูกกดทับไว้อย่างเด็ดขาด ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย
"แกนี่พูดมากจริง"
ซูม่อกระทืบปีศาจกระทิงไปสองที ถึงได้เงยหน้าขึ้น มองไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น
"เสวียนจูใช่ไหม? แกพูดต่อสิ ฉันฟังอยู่"
เสวียนจูเงียบไปพักใหญ่ เสียงทุ้มนุ่มถึงได้ดังขึ้นอีกครั้ง: "ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไร?"
"เฮ้ย!"
ชวนเอ๋อร์ไม่รอให้ซูม่อได้พูด ก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วตะโกนลั่น
"เสวียนจู ฟังให้ดี! คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแกคือ......"
ชวนเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ: "ผู้ฝึกตนปราณโลหิตอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรมังกร ผู้เชี่ยวชาญด้านความน่าเชื่อถือแห่งเมืองอวี๋เฉิง เครื่องบดเนื้อภูตผีปีศาจ......"
ชวนเอ๋อร์ร่ายฉายายาวเหยียดออกมาในรวดเดียว ประโยคสุดท้ายยิ่งทรงพลังน่าเกรงขาม
"กุ่ยเจี้ยนโฉว(ผีเห็นผีครวญ) ยังไงล่ะ!"
"ฟังชัดหรือยัง?"
เจียวทมิฬยืนอยู่ด้านหลังซูม่อ สีหน้าอึ้งไปเล็กน้อย ที่แท้เจ้านายมีฉายาเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
เซียวฉู่หนานก็งงเป็นไก่ตาแตก กระซิบถาม: "เจ๊ชิง ที่นี่มีคนเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ?"
เจ๊ชิงหลุดขำพรืด เซียวฉู่หนานนี่นะ บางทีก็มีมุกตลกร้ายอยู่เหมือนกันแฮะ
"คุณกุ่ยเจี้ยนโฉว"
เสวียนจูเอ่ยอย่างช้าๆ: "เป้าหมายของคุณคือผม ทำไมต้องไปสร้างความลำบากให้ปีศาจตนอื่นๆ ในเขาหลงจี๋ด้วย พวกมันล้วนบริสุทธิ์นะ"
มุมปากซูม่อกระตุกวูบ
ไอ้เจ้านี่เอาความมั่นใจมาจากไหน ที่บอกว่า 'เป้าหมายของฉันคือมัน' คืออะไร?
เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า
เป้าหมายของบิดา คือปีศาจทุกตนในเขาหลงจี๋ลูกนี้ ซึ่งรวมถึง...... แต่ไม่ได้จำกัดแค่แกหรอกนะ
ซูม่อหัวเราะเบาๆ ขี้เกียจอธิบาย
ถ้าไม่ใช่เพราะคาดหวังว่าฝีมือของเจ้านี่ จะสามารถขยับขึ้นไปได้อีกสักหน่อย ให้ถุงแต้มบุญพองโตขึ้นอีกนิดล่ะก็ ซูม่อก็ขี้เกียจจะพูดพร่ำทำเพลงกับมันแล้ว
เสวียนจูเอ่ยต่อ: "จะว่าไปแล้ว ผมต้องขอบคุณคุณด้วยซ้ำ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณใช้ปราณโลหิตสังหารผีกรรไกรที่ถ้ำหัวขาด จนทำให้ยอดเขาหมึกที่ทับร่างผมอยู่คลายตัวลงไปส่วนหนึ่ง ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องถูกสะกดอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน"
"เพียงแต่...... ดันทำให้ปีศาจกระทิงต้องมาเดือดร้อนด้วย ถ้ารู้แต่แรก ผมก็ไม่ควรไปขอให้คุณช่วย"
"อู้อี้ๆ......"
ปีศาจกระทิงดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้าซูม่อ ยังคงพูดไม่ออก เสียงอู้อี้ฟังไม่ชัด แต่ซูม่อก็พอเดาออกว่า คงจะประมาณ 'ไม่ใช่นะ ข้าไม่เสียใจ' อะไรเทือกนั้นแหละ
แววตาของซูม่อเข้มขึ้นเล็กน้อย เป็นอย่างที่ตัวเองเดาไว้ไม่มีผิด
"เพราะงั้น...... ตอนอยู่ที่ถ้ำกรรไกร แกก็รู้ตัวแล้วงั้นสิ?" ซูม่อเอ่ยปากยิ้มๆ
"เปล่า!"
เสวียนจูทอดถอนใจยาว กล่าวว่า: "ตอนนั้น ผมแค่รู้สึกว่ามันเป็นโอกาส โอกาสที่จะได้ดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการสะกด"
"ผมสัมผัสได้ว่า คุณแข็งแกร่งมาก แต่คิดไม่ถึง...... คิดไม่ถึงว่าคุณจะแข็งแกร่งขนาดนี้"
สำหรับจุดนี้ ซูม่อก็ไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด เอ่ยปากยิ้มๆ
"เอาแบบนี้แล้วกัน ด้วยฝีมือของแกในตอนนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอก"
"เว้นเสียแต่ว่าแกจะแข็งแกร่งขึ้นได้มากกว่านี้"
ชวนเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างเจียวทมิฬ เอ่ยเสียงกระซิบ: "เจ้านายกำลังล่อซื้ออีกแล้ว"
มุกนี้ชวนเอ๋อร์เห็นมาหลายรอบแล้ว! ถ้าปีศาจพวกนั้นสามารถเลื่อนขั้นหน้างานได้ เจ้านายล่ะดีใจยิ่งกว่าบรรพบุรุษพวกมันซะอีก
เจียวทมิฬยกนิ้วโป้งให้
ไม่เข้าใจหรอกแต่รู้สึกว่าเจ๋งโคตร
ซี่ ซี่ ซี่——
เสียงประหลาดดังขึ้น ลานกว้างที่เคยมียอดเขาตั้งอยู่ก่อนหน้านี้ ในเวลานี้กลับยุบตัวและละลายลงไปอย่างรวดเร็วราวกับหิมะ
ชั่วพริบตา พื้นที่ตรงนั้นก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมยักษ์ใต้ดิน
หากมองลงมาจากด้านบนในตอนนี้ ก็จะเห็นได้ว่าหลุมยักษ์แห่งนี้ลึกจนมองไม่เห็นก้นหลุม ราวกับเบ้าตาที่ถูกควักลูกตาออกไป
ไอปีศาจสีเขียวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นระลอกๆ พวยพุ่งออกมาจากหลุมยักษ์ พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นเมฆ แสงเงินแสงทองที่สาดส่องเต็มฟ้า ล้วนถูกย้อมไปด้วยสีเขียวประหลาดตา
หมอกปีศาจเหม็นคาวที่แฝงไปด้วยกลิ่นแอปริคอทขมจางๆ แผ่ขยายออกไปรอบทิศทางอย่างเงียบเชียบ
ที่ใดที่หมอกปีศาจเหล่านี้พัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าก็เหี่ยวเฉาเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกสูบเอาพลังชีวิตออกไปในพริบตา กลายเป็นร่อแร่ใกล้ตาย
ป่าไม้เป็นบริเวณกว้างโดยมีหลุมยักษ์เป็นศูนย์กลาง ล้วนกลายเป็นสีเหลืองเหี่ยวเฉา
เจ๊ชิงฟุดฟิดจมูก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย: "ที่ปรึกษาซู ระวังพิษปีศาจ......"
คำพูดของเธอเพิ่งจะหลุดออกจากปาก ก็เห็นซูม่อสะบัดมือเบาๆ พลังปราณโลหิตที่ทั้งร้อนระอุและดุร้าย ราวกับมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่ง ปัดเป่าหมอกปีศาจรอบๆ จนสลายไปในพริบตา
เจ๊ชิงอึ้งไป นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า พลังปราณโลหิตที่ที่ปรึกษาซูบำเพ็ญนั้น เป็นถึงระดับดวงตะวันฉายแสงกลางนภา เป็นดาวข่มของพิษปีศาจและหมอกผีทุกชนิดบนโลกใบนี้
เสวียนจูเป็นถึงจักรพรรดิปีศาจสามดาว เทียบได้กับผู้ฝึกตนขอบเขตถอนดาวขั้นที่สาม พิษปีศาจที่ปล่อยออกมาย่อมน่าสะพรึงกลัว
แต่ทว่า......
ใครบ้างล่ะที่ไม่ใช่ขอบเขตถอนดาว?
ที่ปรึกษาซู เกรงว่าคงต้านทานพิษได้ทุกชนิดไปตั้งนานแล้ว
ซูม่อยืนอยู่ตรงนั้น แววตายิ่งทวีความตื่นเต้น กลิ่นอายที่เจ้านี่ปล่อยออกมา นับวันยิ่งเหมือนกับหางจิ้งจอกที่ตัวเองขุดขึ้นมาเข้าไปทุกที
เสวียนจูดูเหมือนจะไม่ใส่ใจที่หมอกปีศาจของตัวเองถูกซูม่อปัดเป่าทิ้ง เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"คุณกุ่ยเจี้ยนโฉว กลับมาพูดเรื่องข้อตกลงกันต่อเถอะ!"
เสวียนจูเอ่ยปาก: "ปล่อยปีศาจกระทิงซะ แล้วคุณ...... ก็ออกไปจากเขาหลงจี๋"
"เพื่อเป็นการตอบแทน ผมรับปากคุณได้ว่า ตั้งแต่นี้ไปจะไม่ก้าวออกจากเขาหลงจี๋อีก และจะไม่เป็นศัตรูกับพวกมนุษย์ด้วย"
เสียงของเสวียนจู ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เสียงคลานสวบสาบที่ดังก้องจนปวดหู ดังขึ้นมาจากหลุมยักษ์
ซูม่อเงยหน้ามองไป
ในหลุมยักษ์อันมืดมิด แมงมุมหน้าตาดุร้ายตัวสีแดงฉานจำนวนนับไม่ถ้วนที่อัดแน่นยั้วเยี้ย พุ่งทะลักออกมาดั่งน้ำพุ