บทที่ 1150 มดเพลิง! ป่าไฟในสายลม!!!

"ได้เลยครับ"

ชวนเอ๋อร์ถือแผนที่ออกจากห้องโดยสาร เทียบกับพิกัดบนนั้น แล้วชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง: "ต้าเฮย ทางนั้น ออกรถ!"

โฮก——

ไอปีศาจประหลาดพวยพุ่งขึ้นมาเป็นระลอกรอบตัวเจียวทมิฬ ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของสมาชิกสำนัก 749 มันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ลากรถม้าสีดำสนิทอันลึกลับพุ่งขึ้นไป และหายลับไปในทะเลหมอกอย่างรวดเร็ว

"โคตรเจ๋ง"

"สมกับเป็นกุ่ยเจี้ยนโฉว(ผีเห็นผีครวญ) ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงซะที"

"เจียวทมิฬตัวนั้น อย่างน้อยก็คงระดับราชันปีศาจสินะ?"

เจ้าหน้าที่สำนัก 749 จ้องมองเจียวทมิฬที่หายลับไป แววตาเต็มไปด้วยความทึ่ง

"ราชันปีศาจ? มองแคบไปแล้ว"

มีคนหัวเราะกล่าวว่า: "ไม่ได้ยินที่เจ๊ชิงบอกเหรอ? เจียวทมิฬตัวนั้น เป็นถึงปีศาจในดินแดนต้องห้าม 'บ่อสั่วหลง' เชียวนะ ฝีมือก้าวข้ามขอบเขตราชันปีศาจไปตั้งนานแล้ว"

"ซี้ด……"

ทุกคนสูดลมหายใจเย็นเฮือก มีคนพูดด้วยความอิจฉา: "คุณซูทำได้ยังไงเนี่ย? ถ้าฉันมีฝีมือเหมือนคุณซูก็ดีสิ ฉันจะไปหามังกรเจียวมาเป็นสัตว์พาหนะสักตัวเหมือนกัน"

"หลี่จิ่วโยว พยายามเข้า! นายทำได้แน่"

ผู้ฝึกตนรูปร่างผอมบางคนนั้นเกาหัวด้วยความเขินอาย: "พวกนายก็อย่าล้อฉันเล่นสิ"

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางที่ซูม่อหายไป แววตาเปล่งประกายเจิดจ้าแปลกประหลาด

เขากำหมัดแน่นเบาๆ

ตัวเอง......

จะมีวันนั้นไหมนะ?

.......................

ทะเลหมอกม้วนตัวตลบอบอวล

ชวนเอ๋อร์ยืนอยู่บนหลังเจียวทมิฬ ท้าทายสายลมอันบ้าคลั่ง ยืนหยัดอย่างมั่นคง! ในมือถือแผนที่ คอยเทียบเคียงพิกัดบนนั้นอย่างละเอียด

"ต้าเฮย ไปทางนั้น" ชวนเอ๋อร์ชี้ไปทางหนึ่ง

"รับทราบ"

เจียวทมิฬตอบรับคำหนึ่ง ร่างกายก็ม้วนตัว ไอปีศาจพวยพุ่ง มุ่งหน้าไปทางทิศนั้นอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปสักพัก ชวนเอ๋อร์เทียบเคียงลักษณะเทือกเขาบนแผนที่ ตาเป็นประกาย: "พื้นที่แถวนี้แหละ ต้าเฮย ลดความเร็วลงหน่อย"

เจียวทมิฬชะงักร่างกาย ลดความเร็วลง

ร่างของชวนเอ๋อร์พุ่งทะยาน กระตุ้นไอผีลอยขึ้นจากหลังเจียวทมิฬ สายตามองทะลุหมู่เมฆ ลงไปยังเทือกเขาที่คดเคี้ยวเบื้องล่าง

กลุ่มก้อนสีแดงฉานดั่งไฟ ปรากฏขึ้นตรงหน้าชวนเอ๋อร์

"ป่าลมไฟ (เฟิงหั่วหลิน)"

"ที่นี่แหละ"

ชวนเอ๋อร์เทียบกับแผนที่ ลักษณะภูเขารอบๆ ก็ตรงกัน กลุ่มก้อนสีแดงฉานดั่งไฟนั้นดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก เมื่อมองลงมาจากเทือกเขา ราวกับแผลเป็นบนหลังมังกร ดูบาดตาบาดใจสุดๆ

ต้องเป็น 'ป่าลมไฟ' ที่ระบุไว้บนแผนที่อย่างแน่นอน

หลังจากชวนเอ๋อร์ตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่ผิดพลาด ก็ขยับแว่นกันแดดด้วยความตื่นเต้น เดินจ้ำอ้าวไปที่หน้าห้องโดยสาร เอ่ยเรียกคนข้างใน: "เจ้านาย พวกเราถึงที่หมายแล้วครับ"

เขาลอบคิดในใจ......

ความจริงแล้วเจ้านายจะให้ 'เจ๊ชิง' นำทางก็ได้ แต่เจ้านายกลับไม่ทำแบบนั้น กลับให้ตัวเองหาพิกัดตามแผนที่ นี่แสดงว่ากำลังทดสอบฉัน กำลังไว้ใจฉันนี่นา

เรื่องเล็กๆ แค่นี้ จะทำให้พังไม่ได้เด็ดขาด

"ถึงแล้วเหรอ?"

ภายในห้องโดยสาร

ซูม่อกับเซียวฉู่หนานกำลังคุยกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงของชวนเอ๋อร์: "ความเร็วของต้าเฮยนี่ใช้ได้เลย ไปเถอะ พวกเราออกไปดูหน่อยสิ ว่ามีปีศาจหน้าไหนโชคดีบ้าง"

พวกซูม่อทั้งสามคน เดินออกมาจากห้องโดยสาร

มองผ่านทะเลหมอก ซูม่อก็เห็นกลุ่มก้อนสีแดงฉานนั้น สะดุดตามากจริงๆ

"ที่ปรึกษาซู ดูนั่นสิคะ......"

เจ๊ชิงชี้มือไปยัง 'สีแดงฉาน' ใต้หมู่เมฆ กล่าวว่า: "ยอดเขาลูกนั้น ก็คือป่าลมไฟที่ระบุไว้ในแผนที่ค่ะ"

ชวนเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ โชคดีนะ ที่หาไม่ผิดที่!

เจ๊ชิงกล่าวต่อ: "ในดินแดนแห่งนี้ มีกลิ่นอายของเปลวเพลิงอันแปลกประหลาดแฝงอยู่ กัดกินแทรกซึมไปทั่วต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบ"

"พวกเรายืนอยู่ไกล ก็เลยเห็นแค่ป่าผืนนั้นเป็นสีแดงฉาน"

"แต่ถ้าเข้าไปใกล้ๆ"

"ก็จะเห็นว่า...... บนต้นไม้ใบหญ้าพวกนั้น มีเปลวเพลิงที่แทบจะมองไม่เห็นลุกไหม้อยู่"

"พอลมภูเขาพัดมา"

"เปลวเพลิงบนต้นไม้ใบหญ้า ก็จะม้วนตัวดั่งมังกร กลายเป็นพายุเฮอริเคนแห่งเปลวเพลิง พัดกระจายออกไปรอบทิศทาง"

"ดังนั้น......"

"สถานที่แห่งนี้ ถึงได้ถูกเรียกว่าป่าลมไฟไงคะ"

ซูม่อพยักหน้า เขามองเห็นแล้วว่าสีของเทือกเขารอบๆ ป่าลมไฟ ปรากฏเป็นสีน้ำตาลดำอันแปลกประหลาด

ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง

สถานที่เหล่านั้น น่าจะเป็นป่าไม้ที่ถูกพายุเพลิงของป่าลมไฟกวาดล้างและเผาทำลาย

ฟู่——

ลมกรรโชกแรง พัดมาอย่างฉับพลัน

ทะเลหมอกตรงหน้าพวกซูม่อ พลันกระจายตัวออกอย่างรวดเร็ว ป่าลมไฟเบื้องล่างเมื่อเจอกับลมแรง จู่ๆ ก็ลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เปลวไฟเป็นกลุ่มๆ ผุดขึ้นมาจากป่าสีแดงฉาน ชั่วพริบตา——

ป่าลมไฟ

ก็กลายเป็นทะเลเพลิง

ต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นเบียดเสียดยัดเยียด ลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงอันร้อนแรง คลื่นความร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทว่าต้นไม้ใบหญ้าเหล่านั้น

กลับไม่ถูกเผาทำลาย ซ้ำยังเติบโตงอกงามยิ่งขึ้นไปอีก เปลวเพลิงสำหรับพวกมันแล้ว ดูเหมือนจะเป็นสารอาหารเสียมากกว่า

"น่าสนใจดีนี่"

ซูม่อหรี่ตาลง มองดูทะเลเพลิงที่ม้วนตัวตลบอบอวล กระตุ้นมหาเวทชิงวิญญาณ ภาพรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลง สีสันเริ่มจางหายไป

ป่าลมไฟที่กลายเป็นทะเลเพลิง ปรากฏเป็นสีเทาหม่นในสายตาของซูม่อ

ท่ามกลางสีเทาหม่นนั้น มีจุดแสงสว่างเบียดเสียดยัดเยียดกัน ขยับยุกยิกไปมาไม่หยุด

ไอปีศาจ

จุดแสงสว่างที่เบียดเสียดกันเหล่านั้น ที่แท้ก็คือภูตผีปีศาจแต่ละตน ถึงแม้พลังจะไม่ได้แข็งแกร่งมาก แต่จำนวนก็เยอะกว่าที่ซูม่อจินตนาการไว้มากนัก

มุมปากของซูม่อโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม มาถูกที่จริงๆ แฮะ มีภูตผีปีศาจเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?