บทที่ 12 เก็บเกี่ยวใต้แสงจันทร์

บทที่ 12 เก็บเกี่ยวใต้แสงจันทร์

ผู้ครอบครอง เซียวฝาน พลังยุทธ ผู้ฝึกยุทธสี่ดาว พละกำลัง สองร้อยแปดสิบเอ็ด เพิ่มขึ้นห้าสิบหก

ปราการ สองร้อยห้าสิบเก้า เพิ่มขึ้นสี่สิบเจ็ด ปราณโลหิต สองร้อยยี่สิบเก้า เพิ่มขึ้นยี่สิบสี่

ว่องไว สี่ร้อยยี่สิบก เพิ่มขึ้นสามสิบสาม จิต สามสิบแปด เพิ่มขึ้นหก ปราณ แปด เพิ่มขึ้นหนึ่ง ประสบการณ์เลื่อนระดับ สามพันเจ็ดร้อย

เพิ่มขึ้นอีกร้อยกว่าจุด ซึ่งในจำนวนนั้นมียี่สิบจุดที่เป็นรางวัลจากการเอาชนะฮั่นนั่ว

มันมิอาจเทียบได้กับรางวัลที่ได้รับจากการเอาชนะจิ้งจอกโลหิตสายรุ้งเลย แต่ถึงอย่างไรก็ถือว่าได้กำไรมาแล้ว

เซียวฝานพึมพำกับตนเองเงียบๆ จากนั้นก็โอบกอดเย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์และค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา

เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนของเซียวฝานอย่างระมัดระวังด้วยความเกรงว่าจะรบกวนการนอนของเขา

แต่เมื่อนางขยับตัว เซียวฝานก็ลืมตาขึ้น

"เช้าแล้วหรือ"

เมื่อมองดูความหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าที่แม้จะดูงัวเงียแต่ก็มิอาจปิดบังได้ ใบหน้าของหญิงสาวก็ปรากฏรอยแดงระเรื่อ

"เช้า เช้าแล้วเจ้าค่ะ"

"หืม"

เมื่อมองดูท่าทางของหญิงสาวในยามนี้ นิ้วชี้ของเซียวฝานก็ขยับไปมา

"ไม่เอานะเจ้าคะ" หญิงสาวกระโดดลุกออกจากเตียงราวกับลูกแมวตัวน้อยและรีบอธิบาย

"วันนี้ข้าต้องไปร่วมการประลองจัดอันดับสำนักประจำเดือน ซึ่งเกี่ยวข้องกับเวลาในการเข้าใช้เขตหวงห้ามเพื่อการฝึกฝน"

"ท่านรอข้ากลับมาก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ"

น้ำเสียงอันมีเสน่ห์ทำให้เซียวฝานรู้สึกกระสับกระส่ายยิ่งขึ้น ทว่าเขาสะกดกลั้นแรงกระตุ้นในใจแล้วเอ่ยถามออกมา

"ข้าสามารถเข้าร่วมการประลองจัดอันดับสำนักนี้ได้หรือไม่"

"ผู้ที่เป็นศิษย์สำนักในทุกคนล้วนสามารถเข้าร่วมได้เจ้าค่ะ ท่านอยากไปดูด้วยหรือเจ้าคะ"

เย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์ยังมิรู้ว่าพลังที่แท้จริงของเซียวฝานนั้นมิได้ด้อยไปกว่านางเลย นางเพียงคิดว่าเขาเพิ่งเข้ามาจึงอยากไปชมเท่านั้น

"ใช่แล้วล่ะ" เซียวฝานพยักหน้าโดยไม่อธิบายอันใด

"เช่นนั้นก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถิด ระหว่างทางข้าจะอธิบายกฎกติกาให้ท่านฟังเองเจ้าค่ะ"

เย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์เองก็ตั้งตารอคอยการต่อสู้ครั้งแรกหลังจากที่เซียวฝานเข้าสู่สำนักใน นางจึงกล่าวอย่างมีความสุข

ทั้งสองรีบจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วและใช้โอสถอิ่มทิพย์แทนอาหารเช้า จากนั้นจึงเดินมุ่งหน้าไปยังลานประลองประจำเดือน

ระหว่างทางที่ได้ฟังคำอธิบายของเย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์ เซียวฝานจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเมื่อวานนี้ลานฝึกยุทธถึงไม่ค่อยพบศิษย์มากนัก

ศิษย์สำนักในส่วนใหญ่มักจะลงเขาไปทำภารกิจเพื่อหาแต้มคุณูปการให้สำนัก มีเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่อยู่ในสำนัก

การประลองประจำเดือนนี้ แม้จะดึงดูดศิษย์จำนวนมาก แต่มือดีที่ออกไปทำภารกิจก็มักจะไม่ค่อยมาร่วม

ในการประลองแต่ละครั้ง จำนวนศิษย์ที่สามารถเข้าร่วมได้ก็มีเพียงราวห้าสิบคนเท่านั้น วิธีการประลองนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก

หลังจากจับสลากในรอบแรก จะเป็นการประลองแบบพบกันหมดจนกระทั่งตัดสินผู้ชนะสามอันดับแรก

ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งสามารถเข้าไปเก็บตัวฝึกฝนในเขตหวงห้ามได้สามวัน อันดับสองได้สองวัน และอันดับสามได้หนึ่งวัน

เมื่อเซียวฝานตามเย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์มาถึงลานประลอง ลานฝึกยุทธอันกว้างใหญ่คราคร่ำไปด้วยผู้คนมากกว่าเดิมมากนัก

ทว่าเขากลับมิเห็นฟองสถานะเลยแม้แต่ฟองเดียว

"เมื่อวานข้าเพิ่งเก็บเกี่ยวไปรอบหนึ่ง ตอนนี้ก็สามารถเก็บเกี่ยวได้อีกรอบผ่านการต่อสู้ ควรจะพอใจได้แล้ว"

"เจ้ากล้ามาเข้าร่วมการประลองประจำเดือนด้วยหรือ" เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นดังมาจากด้านข้าง

"อยากโดนอัดอีกหรืออย่างไร" เซียวฝานกำหมัดแน่นและมองไปที่ฮั่นนั่วซึ่งกลับมาเป็นปกติแล้ว

สำหรับเซียวฝานในยามนี้ มันก็เป็นเพียงขยะที่ไร้ประโยชน์ หากมิใช่เพราะมีผู้คนอยู่รอบข้าง เขาก็มิรังเกียจที่จะสังหารมันเสีย

ฮั่นนั่วโกรธจัดเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวฝาน ดวงตาของมันราวกับงูพิษ มันจ้องมองเซียวฝานอย่างดุร้าย

"ไอ้สุนัขหน้าเหม็น เรื่องเมื่อวานนี้ข้ายังมิได้คิดบัญชีกับ..."

เพียะ

เสียงตบหน้าอันดังกังวานขัดจังหวะคำพูดของฮั่นนั่วทันที ทำให้มันแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา

"เจ้า เจ้ากล้าตบข้าหรือ" ศิษย์สำนักในหลายคนรอบๆ ก็มองเซียวฝานด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

เซียวฝานพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ "เจ้าด่าข้าได้ แต่ข้าตบเจ้ามิได้หรือ ตรรกะวิบัติอันใดกัน"

"เจ้า ข้า ข้าจะสังหารเจ้า" ฮั่นนั่วถูกกระตุ้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง และชักกระบี่ยาวออกจากเอวแทงตรงไปยังเซียวฝาน

"ระวัง" เย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์ตกใจมาก นางระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แต่นางมิเคยคาดคิดเลยว่าเซียวฝานจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน

นางกำลังมีความรัก นางเพียงรู้สึกว่าคนรักของนางทำสิ่งใดก็ย่อมถูกต้องเสมอ ผู้ใดกล้าทำร้ายเขาถือเป็นศัตรูกับนางเช่นกัน

นางชักกระบี่ยาวออกมาแทงสวนฮั่นนั่วทันที

เดิมทีเซียวฝานตั้งใจจะลงมือเอง แต่เมื่อเห็นท่าทีของเย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์ เขาก็ยังคงน้อมรับความรักที่นางมีให้เงียบๆ

เคร้ง กระบี่ยาวในมือของฮั่นนั่วถูกเย่ว์อวิ๋นเอ๋อร์ปัดกระเด็นหลุดมือไปโดยตรง

กระบี่ของนางหยุดลงก็ต่อเมื่อแทงทะลุคอของฮั่นนั่วไปแล้ว เลือดหยดลงมาจากปลายกระบี่

ผู้จัดการสำนักในหลายคนรีบพุ่งเข้ามา และหนึ่งในนั้นเตะตรงไปที่หน้าอกของฮั่นนั่วเพื่อกันนางสังหารมันทิ้ง

ตู้ม กร๊อบ ได้ยินเสียงกระดูกแตกหัก ฮั่นนั่วกรีดร้องและลอยกระเด็นถอยหลังไป