049-051

ตอนที่ 049 

049 เพื่อนสนิท

หลังจากตอบข้อความของทั้งสามคนเสร็จแล้ว โทรศัพท์ของอันหยานก็สั่นอีกครั้ง

อันหยานยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนว่าทั้งสามคนได้ส่งอั่งเปา มาให้เธอเพื่อสั่งซื้อสินค้า ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเธอหวังดี แต่อันหยานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกรงใจ

อย่างไรก็ตาม เธอคิดไว้แล้วว่าหลังจากทำภารกิจครั้งนี้เสร็จ จะส่งสบู่บำรุงผิวกลิ่นกุหลาบไปให้พวกเธอเป็นของขวัญ

อาจารย์เกา และหวังชุนเสีย สั่งสบู่แบบแพคคู่ ส่วนฟางเชี่ยนเลือกชุดเซทครอบครัวที่ใหญ่ที่สุด

อันหยานรู้ดีว่าฐานะทางการเงินของแต่ละคนเป็นอย่างไร เห็นว่าการเลือกของพวกเธออยู่ในขอบเขตที่พวกเธอสามารถรับได้ เธอจึงกดรับอั่งเปานั้น

ฟางเชี่ยน: เฮ้ย เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่? ด้วยนิสัยของเธอจะลาออกจากงานง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง? บอกมาตรง ๆ เลยนะ!

อันหยาน: บริษัทใช้อำนาจในทางที่ผิด พอฉันไม่ยอมก็ขู่จะไล่ฉันออก ฉันเลยจัดการชิงลาออกก่อนซะเลย แลเวก็คิดว่าตัวเองคงไม่เหมาะกับงานประจำอยู่แล้ว เลยตัดสินใจทำอะไรเองดีกว่าน่ะ

เธอก็รู้ว่าฉันชอบลองผสมสมุนไพรเล่น ตอนนี้ฉันมีสูตรทำผลิตภัณฑ์ดูแลผิวอยู่ เลยอยากลองทำขายเองน่ะ แค่นี้ก็พอเลี้ยงตัวเองได้แล้ว แบบนี้ชีวิตมันง่ายกว่าเยอะ

ฟางเชี่ยน: ให้ตายเถอะ! พวกเลวนั่น!! เธอทำถูกแล้ว งานแบบนั้นลาออกไปได้ก็ดี ฉันสนับสนุนเต็มที่ การเริ่มต้นธุรกิจส่วนตัวก็ดีเหมือนกัน รอให้เธอรวยก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะมาเกาะเธอบ้าง ฮ่า ๆ

อันหยาน: ได้เลย สองขานี้ให้เกาะหมดเลย

อันหยานถือโทรศัพท์หัวเราะเบา ๆ ขณะคุยเล่นกับฟางเชี่ยน

เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้เจอเพื่อนที่จริงใจและเปิดเผยแบบนี้ เหมือนอย่างเหลียงหมิ่นที่ร่าเริงและน่ารัก เป็นเหมือนเด็กสาวที่เต็มไปด้วยพลัง ในขณะที่ฟางเชี่ยนมีความเด็ดขาดและมั่นใจ เป็นคนที่ดูเหมือนพี่สาวที่คอยปกป้องน้องๆ

บางครั้งเธอก็สงสัยในตัวเอง ทั้งที่เธอเป็นคนเงียบไม่ชอบเข้าสังคมหรือไปงานเลี้ยง หากเป็นเพื่อนสนิทก็อาจจะพูดมากขึ้น แต่กับคนแปลกหน้าเธอกลับพูดน้อยมาก

ชีวิตเธอมักจะยุ่งอยู่กับงาน หรือไม่ก็คิดหาวิธีหาเงินใช้ชีวิต งานอดิเรกและความชอบของเธอจึงต่างจากสาว ๆ ทั่วไป

เธอรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนที่ดูน่าเบื่อและเรียบง่าย แต่เพื่อนที่เธอเจอกลับมีนิสัยที่สดใสร่าเริงและเต็มไปด้วยพลังชีวิตทั้งนั้น

บางทีนี่อาจจะเป็นพรหมลิขิต ที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนิสัยหรือสภาพภายนอก

แต่เพราะมีเพื่อนแบบนี้นี่แหละ ถึงช่วยเติมเต็มความสุขและสีสันให้กับชีวิตที่เคร่งเครียดและเงียบเหงาของเธอ

หลังจากคุยเล่นกับฟางเชี่ยนได้สักพัก อันหยานก็เก็บโทรศัพท์และเข้านอน ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้ทำงานประจำแล้ว แต่พฤติกรรมการใช้ชีวิตแบบเดิมที่เข้านอนแต่หัวค่ำยังติดตัว

การนอนเร็วตื่นเช้าก็ไม่เลว และเธอก็ไม่มีนิสัยนอนดึกเล่นโทรศัพท์อยู่แล้ว

แต่สิ่งที่อันหยานไม่รู้คือ ในขณะที่เธอกำลังหลับ มีคนบางกลุ่มที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับโพสต์ใน WeChat ของเธอ

[กลุ่ม WeChat: เยาวชนมากความสามารถจากคณะเภสัชศาสตร์]

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: มีใครแอด WeChat ของภาคเราบ้างไหม?

ร่ำรวยทุกคืนวัน: ทำไมเหรอ?

จากนั้นองค์จักรพรรดิก็ไม่เข้าราชสำนักอีกต่อไป: ฉันแอดแล้ว เธอจะพูดถึงโพสต์ของอันหยานใช่ไหม?

พรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน: โพสต์อะไร? เข้าเรื่องมาเลยได้ไหม

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ฉันรู้! ฉันเห็นแล้ว โคตรทึ่งอ่ะ!

เฮยจ้าย: ฉันแค่มาดูเฉย ๆ (มอง.jpg)

เจียง: เอาล่ะ พวกเธอหยุดอ้อมค้อมได้แล้ว

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: อันหยานเริ่มทำธุรกิจแล้ว โพสต์ในไทม์ไลน์บอกว่าเปิดโรงงานเล็ก ๆ ที่บ้านขายผลิตภัณฑ์ดูแลผิวแบบแฮนด์เมด เฮอะ! ฉันไม่ได้จะว่าอะไรนะ แต่การตั้งบ้านตัวเองเป็นโรงงานผลิตแบบนี้ มันเรียกว่าธุรกิจได้ด้วยเหรอ?

(จบตอน)

……………………………………………………………………………………………………………………………

บทที่ 050 

050 กลุ่มแชทของชั้นเรียน

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ตลกเกินไปแล้ว! ทำไมดูเหมือนโรงงานเถื่อนเลยล่ะ? อันหยานเรียนเภสัชใช่ไหม? ฉันนึกว่าเธอเรียนสาขาเทคโนโลยีการผลิตยาซะอีก แบบนี้ของที่เธอทำจะใช้ได้จริงเหรอ? ขอตั้งข้อสงสัยอย่างแรง.

เจียง: +1

เดินทางรอบโลก: เอ่อ... แบบนี้ก็ดูจะเกินไปหน่อยนะ ฉันว่าผลิตภัณฑ์ที่ใช้กับผิวหน้า ต้องระมัดระวังให้มาก ไม่ใช่อะไรที่บอกว่าดีแล้วก็ใช้ได้เลย

ร่ำรวยทุกคืนวัน: ฉันคิดว่าถ้าอันหยานกล้าทำแบบนี้ เธอคงมั่นใจในตัวเองแล้วแหละ

พรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน: ใช่เลย ฉันว่าด้วยนิสัยของอันหยานเอง เธอไม่น่าจะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้านะ

เฮยจ้าย: ฉันเคยได้ยินมาว่าครอบครัวของอันหยานทำงานในโรงงานผลิตยามาสามรุ่นแล้ว อาจจะมีอะไรสืบทอดกันมาก็ได้นะ

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: เฮอะ! พวกผู้ชายเนี่ยนะ เวลาเจอผู้หญิงสวย ๆ ก็ไม่กล้าวิจารณญาณกันเลยสินะ!

หน้าจอมือถือของจางเจียซินสว่างขึ้น เธออ่านข้อความในกลุ่มด้วยสีหน้าเย็นชา เห็นว่ามีหลายคนพูดเข้าข้างอันหยาน เธอก็รู้สึกโมโห

"อันหยานน่ะเป็นนังตัวดี! หน้าด้าน!"

จางเจียซินกัดฟันด้วยความไม่พอใจ "ผู้ชายพวกนี้ตาบอดกันหมดแล้วรึไง? อันหยานมีอะไรดีกัน? ก็แค่เสแสร้งทำตัวสูงส่ง แสร้งทำตัวน่าสงสาร เบื้องหลังไม่รู้ไปอ่อยผู้ชายอีท่าไหน ถึงได้มีแต่คนพูดเข้าข้างเธอ!"

ถ้าไม่ใช่เพราะอันหยาน เธอก็คงไม่พลาดดีลสำคัญกับคุณเฉิน เดือนนี้จะทำยอดถึงเป้าหมายหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

ยิ่งคิดยิ่งเดือด เธอกดพิมพ์ข้อความลงในมือถืออย่างรวดเร็ว

[กลุ่ม WeChat: เยาวชนมากความสามารถจากคณะเภสัชศาสตร์]

ความฝันที่สวยงาม: เอ๊ะ? นี่พวกเธอกำลังพูดถึงอันหยานเหรอ?

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: เจียเจีย ในที่สุดเธอก็มา ใช่เลย พวกเรากำลังคุยกันเรื่องที่อันหยานเปิดโรงงานเล็ก ๆน่ะ

เจียง: จริงสิ ฉันจำได้ว่าอันหยานกับเจียเจียได้ไปฝึกงานที่บริษัทเดียวกันนี่นา

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ใช่เลย ฉันอิจฉามากตอนนั้นที่พวกเธอได้ไปฝึกงานที่ไทคังยา

จากนั้นองค์จักรพรรดิก็ไม่เข้าราชสำนักอีกเลย: @ความฝันที่สวยงาม แล้วอันหยานทำไมไม่ฝึกงานต่อ แต่กลับไปเปิดธุรกิจแทนล่ะ?

พรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน: ฉันก็สงสัยเหมือนกัน

ความฝันที่สวยงาม: อะไรนะ? นี่พวกเธอยังไม่รู้เหรอ? ฉันนึกว่าทุกคนรู้กันหมดแล้วซะอีก

ร่ำรวยทุกคืนวัน: @ความฝันที่สวยงาม รู้เรื่องอะไรเหรอ?

นักเล่นเกมอินเทอร์เน็ต: โผล่มาดู jpg.

ปลาหัวโต: เกิดอะไรขึ้น? ทำไมดูเหมือนมีความลับที่พูดไม่ได้? อยากรู้อยากเห็น jpg.

คนเก่ง: ลูกพี่มาแล้ว~

เฮยจ้าย: จุดบุหรี่ jpg. พอมีเรื่องเม้า ทุกคนก็โผล่มาเลยนะ

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: โอ๊ย! หยุดพิมพ์รัวๆได้แล้ว ฟังเจียเจียพูดเถอะ!

ความฝันที่สวยงาม: เขิน jpg. ถ้าพวกเธอไม่รู้ งั้นฉันไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวจะหาว่าฉันนินทาเพื่อน

เจียง: อย่าเลย เจียเจีย! ถ้าเธอรู้ คนในบริษัทก็คงรู้กันหมดแล้ว จะเป็นความลับอะไรได้อีกล่ะ? เดี๋ยวทุกคนก็รู้เองอยู่ดี

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ใช่แล้ว มีอะไรที่พูดไม่ได้เหรอ? หรือว่าอันหยานทำอะไรไม่ดีจนพูดไม่ได้?

นักเล่นเกมอินเทอร์เน็ต: เรื่องลาออกของอันหยานมีความลับอะไรอีกเหรอ?

ปลาหัวโต: @ความฝันที่สวยงาม พูดมาเถอะ อันหยานก็ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ มีอะไรต้องกังวล?

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: เจียเจียพูดมาเถอะ ถ้าอันหยานทำผิดจริง ทำไมต้องปกปิดให้เธอด้วย?

ร่ำรวยทุกคืนวัน: ตกใจ jpg. ไม่จริงน่า? เกิดอะไรขึ้นกับเทพธิดาของฉัน?

พรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน: @ความฝันที่สวยงาม พูดมาเถอะ เชื่อหรือไม่เชื่อ มันก็เป็นเรื่องของพวกเรานะ

(จบตอน)

……………………………………………………………………………………………………………………………

บทที่ 051 

051 กลุ่มแชท 

ความฝันที่สวยงาม: เอ่อ จริง ๆ แล้วอันหยานถูกบริษัทไล่ออกน่ะ ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเรื่องสาเหตุหรอกนะ แต่ในบริษัทมีอยู่สองข่าว ไม่รู้ว่าอันไหนเรื่องจริง

ปลาหัวโต: เร็ว ๆ พูดมาเลย!

ความฝันที่สวยงาม: ข่าวแรกบอกว่าเธอไปทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทไม่พอใจ ผู้จัดการเลยตั้งใจจะหักโบนัสแล้วให้เธอไปขอโทษ แต่เธอไม่ยอม สุดท้ายเลยถูกไล่ออก

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: นิสัยเธอน่าจะไม่ค่อยน่ารักน่ะสิ ปกติก็ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูดกับใครอยู่แล้ว ทำตัวเหมือนสูงส่งตลอดเวลา

พรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน: พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ทุกคนมีนิสัยต่างกัน เธอจะไปคาดหวังให้ทุกคนพูดเก่งยิ้มเก่งได้ยังไง

เจียง: เอาล่ะ ฟังเจียเจียพูดข่าวที่สองก่อน

ความฝันที่สวยงาม: มีเพื่อนร่วมงานบอกว่า ข้อมูลลับบางส่วนของยาทดลองหลุดออกไป เป็นของกลุ่มที่อันหยานรับผิดชอบ แต่จะใช่ฝีมืออันหยานหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้ เพราะเราอยู่คนละแผนก

นักเล่นเกมอินเทอร์เน็ต: ฮึ่ม ข้อมูลนี้ดูไม่ธรรมดาเลยนะ!

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ต้องเป็นเธอแน่ ๆ ไม่งั้นเธอจะลาออกทำไม? ทุกคนก็รู้สถานการณ์ครอบครัวของเธอ เธอให้ความสำคัญกับงานมาก แล้วจู่ ๆ จะลาออกเองได้ยังไง?

เจียง: ใช่เลย บริษัทที่มหาวิทยาลัยจัดให้ฝึกงาน ยังไงก็ควรอยู่ให้ครบช่วงฝึกงานสิ

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: ฉันมีทฤษฎีที่บ้าบิ่นนิดหน่อย เธออาจจะเอาข้อมูลลับของบริษัทไปทำงานตัวเอง เปิดโรงงานผลิตเครื่องสำอาง ถ้าไม่อย่างนั้น ทำไมเธอถึงตัดสินใจเปิดธุรกิจส่วนตัวแบบกะทันหันล่ะ?

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: โอ้ พระเจ้า! ไม่ใช่จริง ๆ ใช่ไหม?

ร่ำรวยทุกคืนวัน: พวกเธอนี่พูดกันเกินไปแล้ว คิดว่าบริษัทใหญ่ ๆ เขาจะโง่ขนาดนั้นเหรอ? ถ้ามีการเปิดเผยข้อมูลลับจริง ๆ อันหยานจะยังอยู่ดีได้หรือไง?

เฮยจ้าย: @ร่ำรวยทุกคืนวัน พูดถูกแล้ว ไม่ว่ายัง การลาออกของอันหยานก็เป็นเรื่องของเธอเอง ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องมานั่งพูดกันไหม?

จากนั้นองค์จักรพรรดิก็ไม่เข้าราชสำนักอีกg]p: @ความฝันที่สวยงาม เธอก็บอกว่าเป็นแค่ข่าวลือในบริษัท แปลว่าไม่มีหลักฐานชัดเจนใช่ไหม?

ความฝันที่สวยงาม: ฉันไม่ได้พูดไปเรื่อยนะ อันหยานถูกไล่ออกจริง ๆ แล้วก็ขัดใจหัวหน้าหลายคนด้วย ส่วนสาเหตุที่แท้จริง ฉันก็แค่เล่าสิ่งที่ได้ยินมาเท่านั้น

คนเก่ง: ง่วง jpg. ไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องทำงาน

เจียง: พวกผู้ชายพวกนี้!!

เฮยจ้าย: ไปแล้ว ๆ~

อ๊า ๆ ๆ งงงวย: ฉันเริ่มสงสัยจริง ๆ แล้วว่าอันหยานทำเครื่องสำอางออกมาได้ยังไง ของที่เธอทำมันจะดีจริงgsiv?

หนึ่งกะรัตแห่งโรแมนติก: ง่ายนิดเดียว ซื้อมาใช้ลองดูสิ ถ้าดีจริง มันก็ต้องผ่านการทดสอบเองแหละ

ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองหลวงเฉิงตู

จางเจียซินนั่งมองข้อความในกลุ่มด้วยสายตาเย็นชา แม้สิ่งที่เธอต้องการจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็น่าจะสร้างผลกระทบได้บ้าง

ในกลุ่มมีคนตั้งสามสิบกว่าคน ทุกคนคงเห็นข้อความพวกนี้ ถึงจะมีบางคนพูดเข้าข้างอันหยานแล้วไงล่ะ? คนอื่นไม่ได้คิดเหมือนกันซะหน่อย

เธอต้องการให้อันหยานเจอปัญหา "ทำเรื่องวุ่นวายไว้ขนาดนั้น แล้วยังจะทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก? คิดจะเริ่มต้นธุรกิจ? ฮึ! มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอก!"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อจางเจียซินมองหน้าจอเห็นชื่อผู้โทร เธอยิ้มเยาะเบา ๆ ก่อนรับสาย

“ม่านม่าน”

“เจียซิน ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ถ้าเธอไม่บอกฉันไว้ก่อน ฉันคงพลาดโอกาสดี ๆ ไปแน่ ๆ เพิ่งพูดในกลุ่มไปเมื่อกี้นี่เอง สะใจมากเลย! ถ้ามีข่าวใหม่ของอันหยานอีก จำไว้ว่าต้องบอกฉันเป็นคนแรกนะ~”

“ได้เลย ไม่มีปัญหา”

จางเจียซินยิ้มเยาะ รู้สึกดีใจก่อนจะวางสาย

"เห็นไหมล่ะ? คนอย่างอันหยานก็ต้องโดนแบบนี้แหละ!"

(จบตอน)