บทที่ 70 โดนรวบตัวยกแก๊ง

บทที่ 70 โดนรวบตัวยกแก๊ง

เซี่ยเทาในฐานะนักศึกษาคณะปฐพี แถมยังมีชื่อเสียงโด่งดัง ถ้าพูดถึงเรื่องความดัง ในหมู่นักศึกษาปีสี่ เขาติดท็อปไฟว์แน่นอน ในบรรดารุ่นพี่หลายพันคนก็มีคนคอยติดตามข่าวคราวของเขาอยู่ไม่น้อย

"อันดับของเซี่ยเทาหายไปแล้วเหรอ?"

"หายไปแบบไร้ร่องรอยเลยเหรอ?"

"หรือว่าเซี่ยเทาจะตายแล้ว?" เพราะงั้น พออันดับของเซี่ยเทาหายไป ก็มีคนสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว เรื่องทำนองนี้ก็มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ

นักศึกษาหลายคนเริ่มเดากันไปต่างๆ นานาว่าเซี่ยเทาตายแล้วหรือเปล่า

"ตายก็ดี! ไอ้สวะแบบนี้สมควรตายตั้งนานแล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ น่าจะเป็นนักรบอิสระสักคนแหละมั้ง"

"จะใครฆ่าก็ช่างเถอะ คนแบบนี้ตายๆ ไปซะก็ดีแล้ว" นักศึกษาหลายคนที่เคยโดนรังแกต่างก็แอบสะใจเงียบๆ

ในตารางคะแนนรวม มีแค่อันดับเท่านั้น ไม่มีคะแนนตัวคูณบอก

เพราะงั้น อย่างพวกฉินหยางกับไป๋เฉินที่เป็นนักศึกษากลุ่มอีลีทอันดับร้อยกว่าๆ อันดับจะร่วงไปบ้าง ก็ไม่มีใครในบรรดารุ่นพี่สังเกตเห็นหรอก

อย่างแรกคือ อันดับในตารางคะแนนรวมมันก็ขยับขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา อย่างที่สองคือ คะแนนตัวคูณของพวกเขาเพิ่งจะลดไปแค่ 0.1 อันดับก็เลยไม่ได้ร่วงน่าเกลียดอะไร

แต่ทว่า

ฟางอวี่ในฐานะที่เป็นนักศึกษาใหม่ที่คะแนนตัวคูณนำโด่งเป็นอันดับหนึ่ง คะแนนตัวคูณของเขาก็เลยเป็นที่จับตามองของนักศึกษาใหม่หลายคน

"คะแนนตัวคูณของฟางอวี่ทำไมร่วงมาเหลือ 1.8 ได้ล่ะ?"

"ร่วงแล้วเหรอ?"

"หรือว่าเขาจะไปมีเรื่องกับนักรบอิสระคนอื่นเข้า? แล้วมีคนตายเหรอ?" นักศึกษาใหม่หลายคนพากันสงสัย แต่ลึกๆ ก็คิดกันไปเองว่าฟางอวี่น่าจะไปมีเรื่องกับนักรบอิสระเข้า

เรื่องแบบนี้ก็เจอบ่อยอยู่แล้ว

ต่อให้มีรุ่นพี่บางคนรู้ข่าว 'คะแนนตัวคูณของฟางอวี่ลดลง' จากพวกเด็กใหม่ในทีม ในช่วงแรกๆ พวกเขาก็คงไม่เอาเรื่อง 'คะแนนตัวคูณของฟางอวี่ร่วง' ไปโยงกับ 'การตายของเซี่ยเทา' ทันทีหรอก

เพราะตามข้อมูลที่เปิดเผยออกมา ระดับความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายมันต่างกันราวฟ้ากับเหว เซี่ยเทาเลเวล 29 เลยนะ ตามหลักการแล้วก็ซัดฟางอวี่เลเวล 20 หมอบได้ในกระบวนท่าเดียวแหละ

...แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครสงสัยฟางอวี่เลยนะ

ณ ป่าแห่งหนึ่งในเขตแดนคนเถื่อน

"เซี่ยเทาตายแล้วเหรอเนี่ย?"

"ตายแล้วเหรอ?"

"คะแนนตัวคูณของฟางอวี่ ก็ลดลง 0.1 ในเวลาเดียวกันเลย" ฝานซิงซึ่งเป็นนักศึกษาใหม่เหมือนกัน มองหน้าเพื่อนร่วมทีมสองคนที่เพิ่งรอดตายมาหวุดหวิด ต่างคนต่างทำหน้าไม่ถูก

พวกเขาเพิ่งจะฝังศพ 'กู้หมิง' เสร็จ

ในฐานะทีมเดียวกัน พอห่างกันเกินระยะ ถึงจะใช้กำไลสื่อสารติดต่อกันโดยตรงไม่ได้ แต่ก็มีจุดนัดพบที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

นี่เป็นวิธีที่ทีมนักรบหลายทีมชอบใช้กัน เผื่อเวลาโดนฝูงสัตว์ร้ายตีแตกพ่าย จะได้กลับมารวมตัวกันใหม่ได้

การบุกรังหมาป่าวายุของทีมเหมันต์ลี้ลับในครั้งนี้

เพราะฝานซิงอ่อนแอที่สุด ก็เลยถูกเซี่ยเทาสั่งให้ไปอยู่รอบนอกสุด เพราะงั้น ตอนที่ฝูงหมาป่าวายุแห่กันมาราวกับคลื่นยักษ์ เขาก็เลยหนีรอดมาได้อย่างราบรื่นเป็นคนแรก

"ฟู่เหวิน, เส้าอี้ฮุย" ฝานซิงกัดฟันพูด "เมื่อกี้พวกนายบอกว่าหัวหน้าชิ่งหนีไปคนเดียวนี่นา... แล้วทำไมถึงตายได้ล่ะ?"

ฝานซิงรู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาตรงหน้า

ต้องเข้าใจนะว่า ถึงเซี่ยเทาจะทำตัวกร่างและบ้าอำนาจ แต่กับเขาก็ถือว่าทำดีด้วยในระดับหนึ่ง

ฟู่เหวินกับเส้าอี้ฮุยสบตากัน ในใจก็รู้สึกสะใจ แต่ก็แอบเสียวสันหลังวาบเหมือนกัน... ถึงพวกเขาจะด่าเซี่ยเทา แต่พวกเขาก็กลัวเซี่ยเทาเหมือนกันแหละ

ไม่งั้น พวกเขาคงไม่ยอมฝืนทนเก็บความแค้นไว้ในใจ แล้วกลับมาที่จุดนัดพบนี้หรอก

ใครจะไปคิดล่ะ

รอตั้งนานไม่เห็นเซี่ยเทากลับมา ดันได้ข่าวว่าเซี่ยเทาตายซะงั้น

"ฝานซิง เมื่อกี้นายบอกว่า คะแนนตัวคูณของฟางอวี่ก็ลดลง 0.1 เหมือนกันเหรอ?" จู่ๆ ฟู่เหวินก็โพล่งขึ้นมา "เวลาลดตรงกันเป๊ะเลยปะ?"

"อันนี้ก็ไม่รู้ว่ะ ฉันก็ไม่ได้เฝ้าหน้าจอจัดอันดับตลอดเวลาซะหน่อย" ฝานซิงส่ายหน้า แล้วจู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เบิกตากว้าง "พวกนายสงสัยว่า ฟางอวี่เป็นคนฆ่าหัวหน้าเหรอ? แต่ฟางอวี่เพิ่งจะเลเวล 20เองนะเว้ย!"

"20 บ้าบออะไรล่ะ!" เส้าอี้ฮุยตวาด

"ฝานซิง"

"เมื่อกี้นายก็สงสัยไม่ใช่เหรอว่า หลังจากหัวหน้าหนีไปแล้ว พวกเราหนีรอดมาได้ยังไง?" ฟู่เหวินพูดเสียงต่ำ "พวกเราไปเจอทีมของฟางอวี่กับไป๋เฉินเข้า สุดท้าย ก็เป็นฟางอวี่คนเดียวนี่แหละที่ต้านฝูงหมาป่าไว้ แถมยังฆ่าจ่าฝูงหมาป่าเลเวล 30 กับหมาป่าระดับหัวหน้าเรียบวุธ จนฝูงหมาป่ากลัวจนหนีเตลิดไป"

"เขาคนเดียวเนี่ยนะ?" ฝานซิงอึ้งไปเลย แทบไม่อยากจะเชื่อ

ในใจเขา ฝีมือฟางอวี่ก็คงพอๆ กับเขานั่นแหละ จะไปเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไง... ฝีมือระดับนั้น ต่อให้เป็นเซี่ยเทาก็คงทำไม่ได้หรอกมั้ง

"เป็นแค่นักศึกษาปีสี่ใหม่ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา พวกเราก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าเขาจะเก่งขนาดนี้" ฟู่เหวินส่ายหน้าและถอนหายใจ "แต่มันคือเรื่องจริง"

"ฉันเดาว่า ช่วงนี้เขาคงจะทะลวงระดับครั้งใหญ่มาแน่ๆ" เส้าอี้ฮุยเสริม

ฝานซิงกลั้นหายใจ

ในฐานะเด็กจบจากวิทยาลัยอาชีวะ เวลาเจอหน้าเด็กใหม่คนอื่นๆ เขาก็มักจะวางท่าหยิ่งๆ มองมาจากที่สูงมาตลอด เพราะมั่นใจว่าเด็กใหม่รุ่นนี้ไม่มีใครตามเขาเก่งกว่าเขาแน่... แต่ฝีมือของฟางอวี่ตอนนี้ เหนือกว่าเขาไปแบบไม่เห็นฝุ่นแล้ว

"คราวก่อน หัวหน้าก็ไปปล้นของดีพวกฟางอวี่มา"

"คราวนี้ หัวหน้าก็เกือบจะทำเอาพวกฟางอวี่ตายยกทีมอีก" เส้าอี้ฮุยพูดเสียงต่ำ "แถมหัวหน้าก็หายหัวไปตั้งนาน ฉันสงสัยว่าหัวหน้าน่าจะย้อนกลับไปเอาหยกดารานั่นแหละ... เผลอๆ อาจจะไปเจอกันเข้า แล้วมีเรื่องกัน หัวหน้าคงไม่รู้ว่าฟางอวี่เก่งขนาดนี้ ก็เลยโดนลอบฆ่าตายไป"

"เป็นไปได้" ฟู่เหวินเห็นด้วย

คนนึงวิ่งหนีฝูงหมาป่าหัวซุกหัวซุน อีกคนสู้จนฝูงหมาป่าแตกกระเจิง... ลึกๆ แล้ว พวกเขาคิดว่าฟางอวี่เก่งกว่าเซี่ยเทาซะอีก

"ไม่น่าใช่นะ"

"ถ้าฟางอวี่เป็นคนฆ่าหัวหน้าจริงๆ ทำไมคะแนนตัวคูณถึงลดแค่ 0.1 ล่ะ?" ฝานซิงส่ายหน้า "ต่อให้ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน อย่างน้อยก็ต้องลดสัก 0.3 สิ"

"หึ!"

ฟู่เหวินแค่นยิ้ม "ฝานซิง นายอยู่ทีมเรามาตั้งนาน ยังจะโลกสวยอยู่อีกเหรอ? ในเขตแดนคนเถื่อน มันมีวิธีเลี่ยงความรับผิดชอบตั้งเยอะแยะไป อย่างเช่น ตอนแรกก็แค่อัดให้ปางตาย แล้วปล่อยให้สัตว์ร้ายมาลงมือแทน... หรือไม่ก็รวมหัวกันในทีมเพื่อหารความรับผิดชอบไง"

ฝานซิงเงียบไปเลย

เขานึกถึงตอนที่ทีมไปดักปล้นทีมอื่นก่อนหน้านี้ เวลาจะเชือดไก่ให้ลิงดู เซี่ยเทาไม่เคยลงมือเองเลย แต่จะสั่งให้เขาหรือไม่ก็ลูกทีมคนอื่นทำแทน... จุดประสงค์ก็เพื่อหาคนรับจบเวลามีนักรบตายขึ้นมา จะได้ลดความผิดให้ตัวเองไง

วิธีแบบนี้ เซี่ยเทารู้ แล้วนักรบคนอื่นจะไม่รู้เชียวเหรอ?

"สรุปก็คือ"

"หัวหน้าตายแล้ว ฟางอวี่ก็มีทั้งฝีมือ แล้วก็แรงจูงใจในการฆ่า แถมเวลาคะแนนตัวคูณลดก็ยังเป๊ะอีก... หมอนี่แหละผู้ต้องสงสัยเบอร์หนึ่ง" ฟู่เหวินพูดเสียงต่ำ "พอกลับไป พวกเราต้องโดนเรียกไปซักไซ้แน่ๆ"

"หวังว่าตระกูลเซี่ยจะไม่มาลงที่เรานะ" เส้าอี้ฮุยกัดฟัน

อยู่ทีมเดียวกันนี่นา

ด้วยนิสัยของเซี่ยเทา ตอนที่คุยโม้โอ้อวด ก็คงเล่าเรื่องภูมิหลังครอบครัวตัวเองให้ฟังไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว พวกเขารู้ดีว่าอิทธิพลของ 'ตระกูลเซี่ย' มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะไปต่อกรด้วยได้เลย

"รีบกลับฐานทัพอวกาศกันเถอะ"

"ส่งข้อสันนิษฐานของพวกเราไปให้ตระกูลเซี่ยโดยด่วนเลย บางทีตระกูลเซี่ยอาจจะไม่เอาผิดพวกเราก็ได้" ฟู่เหวินเสนอ "พวกนายว่าไง?"

"ตกลง"

"ไปกันเถอะ" ทั้งสามคนรีบมุ่งหน้ากลับฐานทัพอวกาศ

พวกเขาเคลื่อนที่กันเร็วมาก บวกกับจุดนัดพบอยู่ไม่ไกลจากฐานทัพอวกาศเท่าไหร่ ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ทั้งสามคนก็เข้าสู่เขตปลอดภัยแล้ว

แต่ทว่า

ยานบินที่ฟู่เหวินเรียกไว้ยังมาไม่ถึง ผ่านไปแค่ห้านาที

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

มียานบินหลายลำบินเข้ามาใกล้พวกเขาทั้งสามอย่างรวดเร็ว แล้วก็ค่อยๆ ลดระดับลง ยังไม่ทันที่ยานบินจะจอดสนิท ฟุ่บ! ฟุ่บ! ก็มีร่างสองร่างกระโดดลงมาจากกลางอากาศ

และเดินตรงเข้ามาหาฟู่เหวิน, เส้าอี้ฮุย, ฝานซิง ทั้งสามคน

"อาจารย์เฉา" ฟู่เหวินกับเส้าอี้ฮุยจำหนึ่งในสองคนนั้นได้ หน้าซีดเผือด ส่วนอีกคนแผ่รังสีอำมหิตรุนแรง ถึงจะยิ้มแย้มแต่แววตาดุดัน

ต้องเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งแน่ๆ

"พวกนายสามคน ไม่ต้องบอกชื่อหรอก ฉันรู้หมดแล้ว"

"ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันเฉาเจี๋ย เป็น 'อาจารย์ผู้สอน' นักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง ได้รับคำสั่งจากมหาวิทยาลัยให้มารอพวกนายที่ชายขอบเขตปลอดภัย" อาจารย์เฉารูปร่างสูงใหญ่ แววตาเย็นชา "ตอนนี้ มีสองเรื่องที่พวกนายต้องให้ความร่วมมือในการสอบสวน เรื่องแรก การตายของเซี่ยเทา เรื่องใหญ่มาก พวกนายอยู่ทีมเดียวกับเขา ต้องให้ความร่วมมือด้วย"

ฟู่เหวิน, เส้าอี้ฮุย, ฝานซิง ยืนฟังเงียบๆ พวกเขาเดาไว้อยู่แล้ว

"เรื่องที่สอง"

"ช่วงการฝึกปฏิบัติจริงครั้งนี้ มีนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเราร้องเรียนพร้อมระบุชื่อชี้ตัวว่า ทีมเหมันต์ลี้ลับแย่งชิงของล้ำค่าไปเกิน 10 คน" อาจารย์เฉาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นอกจากนี้ ยังมีนักรบอิสระกว่า 20 คน มาร้องเรียนว่าโดนนักศึกษามหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่างปล้นชิงและทำร้ายร่างกาย จากการสืบสวนเบื้องต้น ทีมเหมันต์ลี้ลับตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง... พวกนายเป็นสมาชิกทีมเหมันต์ลี้ลับ ต้องกลับไปรับการสอบสวน"

หน้าของทั้งสามคนซีดเป็นไก่ต้ม

พวกเขามัวแต่กังวลเรื่องตระกูลเซี่ย ไม่คิดเลยว่าเรื่องทำร้ายร่างกายกับปล้นของก่อนหน้านี้ มหาวิทยาลัยจะเข้ามาสืบสวนด้วย... ต้องเข้าใจนะว่า ตามที่เซี่ยเทาเคยบอกไว้ ขอแค่ไม่ฆ่าคน มหาวิทยาลัยก็ไม่เข้ามายุ่งหรอก

"อาจารย์เฉา ก่อนหน้านี้เซี่ยเทาเป็นคน..." ฟู่เหวินร้อนรนอธิบาย

"ขอเตือนไว้ก่อนนะ"

อาจารย์เฉาพูดเสียงเย็น "คนข้างๆ ฉันนี่ คือ 'หัวหน้าแผนกจาง' จากแผนกสืบสวนคดีวิชาการต่อสู้ ได้รับคำสั่งให้มาร่วมสืบสวนด้วยเหมือนกัน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คำพูดและการกระทำทุกอย่างของพวกนาย จะถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานแบบเรียลไทม์ ระวังคำพูดไว้หน่อยก็ดีนะ"

ฟู่เหวินหุบปากฉับ ในใจรู้สึกเคว้งคว้าง

เขาไม่คิดเลยว่า ถึงขนาดที่แผนกสืบสวนคดีวิชาการต่อสู้จะลงพื้นที่มาสืบเองเลย

"ดีมาก ทั้งสามคน" หัวหน้าแผนกจางมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า "นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป ห้ามพวกนายสามคนคุยกันอีก แยกย้ายกันขึ้นยานบิน แล้วก็ส่งกำไลสื่อสารมาด้วย... พวกนายล้วนเป็นนักศึกษากลุ่มอีลีทของมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง อนาคตยังอีกยาวไกล ฉันไม่อยากจะทำให้พวกนายลำบากใจหรอกนะ เพราะงั้น ก่อนการสอบสวนจะเสร็จสิ้น ฉันหวังว่าเราจะให้ความร่วมมือกันด้วยดี อย่าทำให้ฉันต้องลำบากใจเลย"

"ฉันก็จะพยายามช่วยพวกนายอย่างเต็มที่เหมือนกัน" หัวหน้าแผนกจางยิ้ม ดูใจดีมีเมตตาสุดๆ

อาจารย์เฉาที่อยู่ข้างๆ ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

เขารู้ดีว่า หัวหน้าแผนกจางที่ดูใจดีคนนี้ ความจริงแล้วเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ... ที่รองศาสตราจารย์ถังเชิญเขามาเป็นพิเศษ จุดประสงค์ก็ชัดเจนอยู่แล้ว

ก็เพื่อจะขุดคุ้ยวีรกรรมของทีมเหมันต์ลี้ลับแบบถอนรากถอนโคนนั่นเอง

...

ในเวลาเดียวกัน

สมาชิกทีมเปลวเพลิงสีชาดทั้งห้าคน ก็ถูกต้อนขึ้นยานบินแยกกัน และกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังฐานทัพอวกาศ

บนยานบินลำหนึ่ง

"นายไม่ต้องห่วง"

"ของดรอป แล้วก็ของล้ำค่าของพวกนาย รวมถึงหยกดาราด้วย มหาวิทยาลัยจะเก็บรักษาไว้ให้อย่างดี" เจียงเวยนั่งอยู่ข้างๆ หลับตาปี๋ น้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย "ส่วนเพื่อนร่วมทีมของนายคนนั้น ก็จะถูกส่งตัวไปรักษาต่อนะ"

"ขอบคุณครับคุณลุงรหัส" ฟางอวี่ตอบ พลางใช้ความคิดอย่างหนัก

ก่อนหน้านี้ไม่นาน

หลังจากพวกเขากลับเข้าเขตปลอดภัยได้ไม่นาน เจียงเวยกับอาจารย์อีกสองท่านก็ขับยานบินมาหลายลำ มาถึงก็ประกาศสั้นๆ ว่า พวกเขาตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นต้นเหตุให้เซี่ยเทาตาย ขอให้ให้ความร่วมมือในการสอบสวน บลาๆๆ

ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาอธิบายใดๆ ก็จับแยกขึ้นยานบินไปซะแล้ว

ฟางอวี่และพวกไป๋เฉินรู้ดีว่าผลที่ตามมามันจะรุนแรงขนาดไหน แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามหาวิทยาลัยจะแอคชั่นไวขนาดนี้ มารอดักถึงเขตปลอดภัยเลย

จนฟางอวี่หาจังหวะบอกหวังม่อ หรือบอกคนที่บ้านไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

โชคดีนะที่คนมารับคือเจียงเวย

"ฟางอวี่ ตอนนี้ ฉันถาม นายตอบนะ" เสียงของเจียงเวยราบเรียบ "การตายของเซี่ยเทา เกี่ยวข้องกับพวกนายหรือเปล่า?"

ฟางอวี่ลังเลอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ไม่กล้าปิดบังคุณลุงรหัสครับ เกี่ยวครับ!"

"นายเป็นคนฆ่าเหรอ?" น้ำเสียงของเจียงเวยเปลี่ยนเป็นเย็นชา ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที สายตาดุดันราวกับใบมีด จ้องมองฟางอวี่ ทำเอาฟางอวี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

—