บทที่ 6 หลิวเช่อ: ศัตรูมาได้ ฮั่วชวี่ปิ้งก็ไปได้!
บทที่ 6 หลิวเช่อ: ศัตรูมาได้ ฮั่วชวี่ปิ้งก็ไปได้!
รัชศกอู่เต๋อ ราชวงศ์ถัง
ในเวลานี้ บรรยากาศภายในจวนฉินอ๋องเป็นไปอย่างอึมครึม
“เตี้ยนเซี่ย เตี้ยนเซี่ย จะมัวลังเลต่อไปไม่ได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ!”
“ที่พวกกระหม่อมติดตามเตี้ยนเซี่ย ก็เพื่อความเจริญรุ่งเรืองนะพ่ะย่ะค่ะ!”
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เตี้ยนเซี่ย... บุกเถอะพ่ะย่ะค่ะ บุกเลย!”
ช่วงเวลานี้คือช่วงก่อนเกิดเหตุการณ์ที่ประตูเสวียนอู่ หลี่เอ้อยังคงรู้สึกลังเลและตัดสินใจไม่ได้
“พี่น้องต้องมาเข่นฆ่ากันเอง ข้ารู้สึกว่ามัน... อีกอย่างจวนฉินอ๋องของเราก็มีกำลังพลเพียงแค่แปดร้อยนาย... กำลังรบมันแตกต่างกันเกินไป!”
“เตี้ยนเซี่ย... หากองค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์ พวกพี่น้องที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเตี้ยนเซี่ยมา ก็คงถูกล้างบางจนหมดสิ้นภายในชั่วข้ามคืน ใครจะไปทนยอมรับได้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”
“แปดร้อยก็แปดร้อยสิพ่ะย่ะค่ะ แปดร้อยนายก็ต้องชิงลงมือก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ!”
อวี้ฉือจิ้งเต๋อ: “เตี้ยนเซี่ย... พระองค์ทรงถือเกาทัณฑ์ กระหม่อมถือทวน ในใต้หล้านี้ใครจะต้านทานเราได้! เตี้ยนเซี่ย ลงมือเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เตี้ยนเซี่ย ลงมือเถิด... พระองค์ต่างหากที่เป็นโอรสสวรรค์ผู้จะนำพาความสงบสุขมาให้อย่างแท้จริง!”
“พระองค์คือโอรสสวรรค์!”
[ประวัติศาสตร์ไม่มีคำว่าวีรบุรุษ มีเพียงแต่ผู้ชนะเท่านั้น!]
หลี่เอ้อที่ยังคงมีความลังเลอยู่นั้น มองดูกลุ่มผู้ติดตามที่คุกเข่าอยู่รอบกาย และได้ยินเสียงที่ดังลงมาจากม่านแสง
ประวัติศาสตร์ไม่มีคำว่าวีรบุรุษ มีเพียงแต่ผู้ชนะเท่านั้น... ผู้ชนะเท่านั้น!
“ดี! ลงมือ! เพื่อพวกพี่น้อง วันนี้ข้ายินดีถือเกาทัณฑ์เพื่อต่อสู้แย่งชิงอนาคตมาให้พวกเจ้า!”
และแล้วมหาเวทีที่ประตูเสวียนอู่ก็ได้เปิดฉากขึ้น...
...
รัชศกหงอู่ ราชวงศ์หมิง
หลังจากที่เถ้าแก่จูดูข้อมูลที่ฉายบนม่านแสงจบ เขาก็ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังตำหนักของหม่าฮองเฮา
“น้องหญิง... น้องหญิง ข้าจะบอกอะไรให้ วันนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น เจ้าต้องนึกไม่ถึงแน่ๆ!”
ตัวยังไม่ทันมาถึง หม่าฮองเฮาที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงก็ได้ยินเสียงอันดังกังวานของเถ้าแก่จูมาก่อนแล้ว
นางจึงบอกให้นางกำนัลที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายพยุงให้ลุกขึ้นนั่งพิงเตียง
ทันทีที่เถ้าแก่จูเดินเข้ามาเห็นหม่าฮองเฮานั่งพิงเตียงอยู่ เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“น้องหญิง... ลุกขึ้นมาทำไม รีบ รีบนอนพักผ่อนเถอะ!”
พูดจบเขาก็รีบวิ่งเข้าไปประคองให้หม่าฮองเฮาเอนตัวพิงที่อกของเขา
“ฉงปา... แค่กๆ... ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น!”
“น้องหญิง ข้าจะบอกให้ฟัง ท้องฟ้ามันปริแตกออกน่ะสิ แถมยังมีม่านแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาด้วย... บนนั้นมีภาพแปลกๆ ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนฉายให้ดูด้วยนะ!”
“น้องหญิง เจ้าพักผ่อนรักษาตัวให้สบายใจเถอะ บนม่านแสงนั่นจะต้องมีวิธีรักษาเจ้ากับหลานใหญ่ของเราอย่างแน่นอน!”
...
เถ้าแก่จูทำตัวเหมือนเด็กแก่ๆ คอยเล่าเรื่องความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หม่าฮองเฮาฟัง พยายามปลอบประโลมจิตใจของนางอย่างเต็มที่ ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่หาดูได้ยากยิ่ง
ในเวลานี้ จักรพรรดิหงอู่จูหยวนจางผู้แสนเย็นชาและไร้ความปรานีได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงจูฉงปาที่มีสายตาจดจ่ออยู่แต่กับภรรยาเท่านั้น
จูฉงปาที่เป็นของหม่าซิ่วอิงเพียงผู้เดียว ชายผู้คอยปรนนิบัติภรรยาในฐานะสามี
...
ราชวงศ์ต้าฮั่น!
เมื่อเห็นภาพที่ฉายอยู่บนม่านแสง หลิวปังก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกรด้วยความตื่นเต้น
เขาแหงนหน้าหัวเราะลั่นราวกับอันธพาล!
“ฮ่าๆๆ...”
“เซียวเหอ เจ้าดูสิ นี่คือบทเพลงวายุสลาตันของบิดา... ฮ่าๆ บทเพลงวายุสลาตันของบิดาผู้นี้!”
“แม้แต่สวรรค์ยังชื่นชมในความสามารถเชิงกวีของบิดาเลย”
พูดจบเขาก็ไม่รอให้เซียวเหอตอบกลับ เอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง หันหลังให้ทุกคน แล้วเริ่มแสดงท่าทางวางมาด
“วายุพัดโหมกระหน่ำ หมู่เมฆาล่องลอยปลิวว่อน”
“บารมีแผ่ไพศาลทั่วแดนดิน คืนถิ่นมาตุภูมิ จะหาผู้กล้าที่ใดเล่า มาเฝ้ารักษาการณ์ทั้งสี่ทิศ!”
“เด็กๆ รินสุรามา พวกเรามาดื่มฉลองด้วยกัน!”
...
...
[นี่มันคืออะไร? นี่มันคือความอัปยศของชาติ ความอัปยศของชาติ!]
[ในอีกหลายสิบปีต่อจากนี้ ต้าฮั่นของเราจะทำศึกหรือจะปรองดอง ก็จงบอกกับเจิ้นมาให้ชัดเจน]
[เจิ้นได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดศึกกับพวกซงหนู สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่ปีหรือสองปี แต่มันคือสิบปี ยี่สิบปี หรืออาจจะนานกว่านั้น!]
[การทำศึกในครั้งนี้ เจิ้นต้องการจะบอกให้ชาวโลกและพวกซงหนูได้รับรู้ว่า นับจากนี้เป็นต้นไป สถานการณ์การรุกและการรับได้เปลี่ยนไปแล้ว ศัตรูมาได้ ข้าก็ไปได้เช่นกัน!]
...
[รายงานฝ่าบาท กองทัพของฮั่วชวี่ปิ้ง ออกจากด่านไต้จวิ้นไปกว่า 2,000 ลี้ เข้าสู่ทะเลทรายโม่เป่ย ปะทะกับทัพซงหนูและตีแตกพ่าย ตอนนี้กองทัพของเรายังคงไล่ล่าต่อไป...]
[รายงาน! ฮั่วชวี่ปิ้งสะกดรอยตามพวกซงหนูไปจนถึงรังแกนกลางของพวกมัน กำลังจะเหยียบย่ำภูเขาหลางจวีซวีให้ราบเป็นหน้ากลองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!]
[ผู้ใดล่วงละเมิดพระบารมีแห่งต้าฮั่น ต้องถูกสังหารไปทุกภพทุกชาติ!!!]
...
รัชศกเจินกวาน ราชวงศ์ถัง
เมื่อหลี่เอ้อได้ยินน้ำเสียงอันทรงพลังของฮั่นอู่ตี้บนม่านแสง ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่น
เฮ้อ! ฮั่นอู่ตี้ผู้นี้ก็แค่โชคดี มีรากฐานที่บรรพบุรุษปูทางเอาไว้ให้ก็เท่านั้น!
ไม่อย่างนั้นด้วยวิธีการทำศึกแบบหว่านแหไปทั่วสี่ทิศของเขา ต่อให้มีทรัพยากรมากแค่ไหนก็ไม่มีทางรองรับไหวหรอก... ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงบั้นปลายชีวิตยังทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวงอีกด้วย
ถ้าไม่ได้ฮั่วกวงกับฮั่นเซวียนตี้คอยช่วยเหลือล่ะก็...
ยิ่งคิด หลี่เอ้อก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลย พอมองดูคนอื่น แล้วหันกลับมามองตัวเอง มันเอามาเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด!
คนอื่นพอขึ้นครองราชย์ก็มีรากฐานมั่นคง ส่วนเขา... แม่มันเถอะ กว่าจะได้ขึ้นครองราชย์ก็ต้องสร้างเวทีขึ้นมาเอง...
ในตอนนี้ หลี่เอ้อรู้สึกอิจฉาริษยาและเจ็บแค้นฮั่นอู่ตี้เสียเหลือเกิน...
“กวนอินปี้ เจ้าว่า... ในนั้นจะมีคำพูดของเจิ้นบ้างหรือไม่...”
“จิ๋นซีฮ่องเต้ เซี่ยงอวี่ หลิวปัง หลิวเช่อ... ต่อไปจะเป็นเจิ้นไหม?”
“เจิ้นจะสามารถล้างมลทินจากเหตุการณ์นองเลือดที่ประตูเสวียนอู่ได้หรือไม่...”
จ่างซุนฮองเฮามองดูหลี่เอ้อที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางสวมกอดเอวที่แข็งแกร่งของหลี่เอ้อจากด้านหลัง แล้วซบศีรษะลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา
ในฐานะฮองเฮาแห่งราชวงศ์ถัง หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงจันทร์กระจ่างในใจของหลี่เอ้อ... นางรู้ดีกว่าใครว่าผู้ชายของนางต้องพยายามมากแค่ไหน...
“ฝ่าบาท... หม่อมฉันเชื่อว่า ในนั้นจะต้องมีคำพูดของพี่รองอย่างแน่นอนเพคะ...”
“ต้าถังภายใต้การนำของพี่รอง จะต้องก้าวไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอนเพคะ!”
เมื่อหลี่เอ้อได้ยินคำพูดของหญิงคนรักที่อยู่ด้านหลัง เขาก็กุมมือของจ่างซุนฮองเฮาเอาไว้
สายตาอันลึกล้ำทอดมองไปยังม่านแสง เขายืนเหม่อลอยอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแฝงอยู่ในความเงียบงัน!
...
...
ราชวงศ์ต้าฉิน
ในเวลานี้ อิ๋งเจิ้งกำลังขมวดคิ้วแน่น
ต้าฮั่น? นี่คือยุคสมัยใดกัน?
เขากล้าการันตีได้เลยว่าก่อนหน้านี้ไม่มีราชวงศ์ที่ชื่อต้าฮั่นมาก่อน!
หรือว่าต้าฉินของเจิ้นจะล่มสลายไปแล้วจริงๆ...
ต้าฉินอันยิ่งใหญ่ของเจิ้น จู่ๆ ก็หายไปแบบนี้เลยงั้นหรือ?
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อระงับความโกรธที่ปะทุขึ้นมาในใจ ตอนนี้อิ๋งเจิ้งมีอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายมาก เนื่องจากเขารับประทานยาอายุวัฒนะติดต่อกันมาเป็นเวลานาน
บรรดาขุนนางในท้องพระโรงมองดูสีหน้าที่มืดครึ้มของจิ๋นซีฮ่องเต้ ไม่มีใครกล้าก้าวออกไปพูดอะไรสักคำ เพราะกลัวว่าหากไม่ระวังอาจจะทำให้เขาโกรธขึ้นมาได้
...
ยุคฮั่นอู่ตี้ ราชวงศ์ต้าฮั่น!
หลิวเช่อนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร มองดูคำพูดอันทรงพลังของตัวเองบนม่านแสงด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ท้ายที่สุดแล้ว การที่คำพูดของเขาได้รับการยอมรับจากสวรรค์ ก็เท่ากับเป็นการบอกเป็นนัยว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นถูกต้องแล้ว
บรรดาขุนนางเองก็มีสีหน้าตื่นเต้นยินดีเช่นกัน!
หลิวเช่อโบกมืออย่างสง่างามแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทุกท่าน พวกท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ ได้ยินแล้วใช่หรือไม่?”
“ทุกสิ่งที่เจิ้นทำ สวรรค์ล้วนมองเห็น... และชวี่ปิ้งเองก็สมแล้วที่เป็นขุนพลหนุ่มที่เจิ้นชื่นชมมากที่สุด!”
“ศัตรูมาได้ ข้าก็ไปได้... นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจิ้นจะสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนให้สำเร็จ!”
“เจิ้นจะกวาดล้างพวกซงหนูให้สิ้นซาก... ให้สิ้นซากไปเลย”
บรรดาขุนนางเบื้องล่างต่างมองหน้ากัน ฮ่องเต้ของพวกเขากำลังจะผลาญเงินอีกแล้ว!
องค์รัชทายาทหลิวจวี้มองดูหลิวเช่อที่กำลังตื่นเต้น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากขึ้นว่า “เสด็จพ่อ... ช่วงนี้เพิ่งจะทำศึกสงครามผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ต้าฮั่นในตอนนี้ต้องการการฟื้นฟูเยียวยา ไม่ควรจะก่อสงครามที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ราษฎรและสิ้นเปลืองทรัพยากรอีกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ...”
เมื่อหลิวเช่อได้ยินคำพูดของหลิวจวี้ เขาก็โกรธจัดจนแทบคลั่ง เขาแค่นเสียงเย็นชา หันไปจ้องมองหลิวจวี้แล้วพูดว่า “สร้างความเดือดร้อนให้ราษฎรและสิ้นเปลืองทรัพยากรงั้นรึ? หึ... เจ้าช่างเป็นรัชทายาทที่ดีของเจิ้นเสียจริงนะ!”
“หากไม่บุกเบิกดินแดนและทำศึกสงคราม ใต้หล้าก็คงไม่มีวันสงบสุข และเพื่อที่จะทำเรื่องพวกนี้ให้สำเร็จ การสร้างความเดือดร้อนให้ราษฎรหรือสิ้นเปลืองทรัพยากรมันจะนับเป็นอะไรได้?”
“เจ้ามีฐานันดรศักดิ์เป็นถึงรัชทายาทแห่งต้าฮั่น เป็นโอรสองค์โตของเจิ้น เหตุผลพวกนี้เจ้าควรจะเข้าใจ และจำเป็นต้องเข้าใจด้วย!”
...