บทที่ 21 แน่นอนว่าต้องประลองกันด้วยหมัด!

ไป๋เจิ้นห่าวส่งยิ้มไร้เดียงสา ค่อยๆ เดินเข้าไปหาซูหยวนและคนอื่นๆ แล้วพูดต่อ

"ครูโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งที่รับหน้าที่ต้อนรับพวกนายในวันนี้ มีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการ"

"ก็เลยส่งฉันมารับพวกนักเรียนปีสามของโรงเรียนมัธยมที่สองโดยเฉพาะ"

"อ้อ จริงสิ ฉันชื่อไป๋เจิ้นห่าว ค่าพลังปราณโลหิตของฉันคือ 106.6"

ซูหยวนฟังคำพูดของไป๋เจิ้นห่าวแล้วรู้สึกทะแม่งๆ อย่างบอกไม่ถูก

เขาเอาแต่เรียก 'โรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง' กับ 'โรงเรียนมัธยมที่สอง' สลับกันไปมา แม้สีหน้าของเขาจะไม่ได้แสดงอาการรังเกียจออกมาตรงๆ

แต่ซูหยวนสัมผัสได้ว่าไป๋เจิ้นห่าวกำลังซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม ให้ความรู้สึกเหมือนเสือซ่อนเล็บไม่มีผิด

ครูโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งตั้งเยอะแยะไม่ว่างกันหมด ถึงขนาดต้องเจาะจงเรียกให้นักเรียนอย่างนายมารับเนี่ยนะ?

ข้ออ้างเรื่องไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ก็ยิ่งฟังดูไร้สาระเข้าไปใหญ่

แถมประโยคสุดท้าย ที่จงใจอวดอ้างค่าพลังปราณโลหิตของตัวเองนั่นอีก

นี่ไม่ได้กำลังรอดูสีหน้าตกตะลึงของพวกนักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองอย่างพวกเขาอยู่หรอกหรือ?

แต่น่าเสียดาย ที่ไป๋เจิ้นห่าวคงต้องผิดหวังเสียแล้ว

ซูหยวนและอีกแปดคนต่างมีสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก มีเพียงเซี่ยเว่ยหมิงและเซี่ยเจิ้นหยางเท่านั้นที่ยืนอ้าปากค้าง เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงกับค่าพลังปราณโลหิตของไป๋เจิ้นห่าว

ค่าพลังปราณโลหิต 106.6 ถือเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นต้นอย่างแท้จริง

ระดับขั้นของผู้ฝึกยุทธ์แบ่งออกตั้งแต่ระดับที่หนึ่งไปจนถึงระดับที่สิบ

แต่ละระดับยังแบ่งย่อยออกเป็นขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นสูงสุด

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่ง ค่าพลังปราณโลหิตที่เพิ่มขึ้นทุกๆ 40 จุด จะนับเป็นหนึ่งขั้นย่อย

และเมื่อค่าพลังปราณโลหิตแตะหลัก 300 ก็จะถือว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองตามมาตรฐาน

เพียงแต่ไม่รู้ว่าไป๋เจิ้นห่าวผ่านการรับรองจากสมาคมวิถียุทธ์แล้วหรือยังก็เท่านั้น

เมื่อเห็นสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของซูหยวนและอีกแปดคน เดิมทีไป๋เจิ้นห่าวตั้งใจจะพูดอวดอ้างต่อไป

แต่พอได้เห็นสีหน้าตื่นตะลึงของเซี่ยเว่ยหมิงและเซี่ยเจิ้นหยาง เขาก็รู้สึกพึงพอใจอย่างเต็มที่แล้ว

ขอแค่บรรลุเป้าหมาย จำนวนคนจะน้อยไปบ้างก็ไม่ใช่ปัญหา

"พวกเราเข้าใจแล้ว"

"ไป๋เจิ้นห่าว ถ้าอย่างนั้นรบกวนนายช่วยนำทางพวกเราไปที่โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งทีนะ"

น้ำเสียงของเหลิ่งซินนั้นกังวานใสไพเราะ และเมื่อประกอบกับใบหน้าอันงดงามของเธอแล้ว มันก็ทำเอาไป๋เจิ้นห่าวยืดหลังตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ไม่รบกวนเลยสักนิด"

ไป๋เจิ้นห่าวดีดนิ้วมือขวาดังเป๊าะ และห้าวินาทีต่อมา รถบัสคันใหญ่กับรถยนต์หรูหราโอ่อ่าคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าทันที

"เชิญเลยพวกนาย"

ไป๋เจิ้นห่าวผายมือไปทางรถบัส ก่อนที่ตัวเองจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถยนต์หรูเป็นคนแรก

มุมปากของเซี่ยเว่ยหมิงและเซี่ยเจิ้นหยางกระตุกยิกๆ นี่การเลือกปฏิบัติมันชัดเจนขนาดนี้เลยงั้นหรือ

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังยืนอึ้ง ซูหยวนและคนอื่นๆ ก็ก้าวเท้าเดินตรงไปขึ้นรถบัสเรียบร้อยแล้ว

ตามที่ครูเจียงไห่เซิงเคยบอกไว้ ควรรู้จักถ่อมตัวให้ถูกเวลา แต่บางครั้งก็ต้องรู้จักแสดงออกอย่างโดดเด่น

และเวลานี้แหละคือช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับการถ่อมตัว

ไว้รอให้เข้าไปในโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งก่อนเถอะ ค่อยว่ากันอีกที

และแล้ว รถยนต์หรูที่ขับนำหน้า และรถบัสที่ตามมาติดๆ ก็มุ่งหน้าสู่โรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่หนึ่งไปพร้อมกัน... ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ตลอดทาง นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองทั้งสิบคนบนรถบัสแทบจะไม่มีใครปริปากพูดอะไรกันเลย

ซูหยวนเองก็แค่หันไปคุยกับหลินเจี๋ยและหลี่ซิงอวี่สองสามประโยคเป็นบางครั้งคราวเท่านั้น

"นักเรียนทุกคน ถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งแล้วครับ"

"ลงจากรถได้เลย"

จู่ๆ คนขับรถก็ตะโกนบอกเสียงดัง ก่อนที่รถบัสจะจอดสนิททันที

ซูหยวนและคนอื่นๆ ทยอยลงจากรถบัส โดยมีไป๋เจิ้นห่าวยืนรออยู่ไม่ไกล

"ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่หนึ่ง"

ท่าทีของไป๋เจิ้นห่าวยิ่งดูเย่อหยิ่งจองหองหนักกว่าเดิม เขาเชิดหน้าขึ้นจนแทบจะหงายหลัง พลางปรายตามองเหยียดๆ ไปยังซูหยวนและคนอื่นๆ

ทันทีที่เขาพูดจบ

เหลิ่งซินก็ปรายตามองไป๋เจิ้นห่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงดิ่งผ่านประตูโรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่หนึ่งเข้าไปโดยไม่สนใจไยดี

ฟางเหยียนเดินตามเข้าไปติดๆ ซูหยวนเห็นดังนั้นก็รีบสาวเท้าตามเข้าไปเช่นกัน

บรรยากาศกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ไป๋เจิ้นห่าวรู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที

เขารีบเดินไปขวางหน้าเหลิ่งซิน ยกมือขึ้นห้ามแล้วพูดว่า

"นี่ นักเรียนหญิงคนนี้ เธอยังไม่ได้ลงทะเบียนเลยนะ ห้ามเข้าไปในโรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่หนึ่งโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด"

เหลิ่งซินขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าฉายแววไม่พอใจ

"ครูไม่ยอมมารับเพราะอ้างว่ายุ่ง ลดระดับมาตรฐานการต้อนรับด้วยการให้นั่งรถบัสมา แถมตอนนี้ยังจะมาบังคับให้ลงทะเบียนก่อนเข้าโรงเรียนอีก"

"โรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่หนึ่งนี่ลูกเล่นเยอะเสียจริง หรือว่าพวกนายกลัวว่านักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองอย่างพวกเราจะโดดเด่นเกินหน้าเกินตา เลยตั้งใจจะมากดหัวพวกเราไว้กันแน่?"

คำพูดของเหลิ่งซินทำเอาซูหยวนถึงกับอุทานในใจ 'แม่เจ้าโว้ย'

เธอเล่นพูดทุกอย่างที่ซูหยวนอยากจะพูดออกมารวดเดียวจนหมดเปลือกเลย

"พวกเรา..."

สีหน้าของไป๋เจิ้นห่าวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก่อนหน้านี้ตอนที่ครูสั่งให้เขามารับ ก็แอบกำชับเรื่องพวกนี้แบบอ้อมๆ มาแล้วเหมือนกัน

แต่ในเมื่อเหลิ่งซินเปิดโปงออกมาแบบนี้ ไป๋เจิ้นห่าวก็ไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด

ก็แหงล่ะ ถิ่นนี้มันถิ่นของโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งนี่นา

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เหลิ่งซินจะระเบิดอารมณ์ออกมาเร็วขนาดนี้

ทั้งๆ ที่ยังมีอุปสรรคสุดโหดรอต้อนรับพวกนี้อยู่อีกเกือบสิบด่านแท้ๆ

น่าเสียดายจริงๆ

ไป๋เจิ้นห่าวถอนหายใจออกมาเบาๆ

"โรงเรียนมัธยมที่สองมีความโดดเด่นอะไรให้โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งต้องไปคอยกดหัวด้วยล่ะ?"

"แค่พวกผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งสองคนอย่างพวกเธอ หรือไอ้พวกที่เหลือที่ค่าพลังปราณโลหิตต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั่นล่ะ?"

"พูดกันตามตรงนะ ฉันว่าการที่โรงเรียนมัธยมที่สองได้โควตาห้องหัวกะทิร่วมตั้งสิบที่นั่งเนี่ย มันโคตรจะสิ้นเปลืองเลย"

"แถมคำว่า 'ร่วมสองโรงเรียน' อะไรนั่น ก็ไม่เห็นจะจำเป็นต้องมีเลยด้วยซ้ำ"

ในที่สุดไป๋เจิ้นห่าวก็เผยธาตุแท้ออกมา เขามองซูหยวนและคนอื่นๆ ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งมักจะดูถูกนักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

นี่มันเป็นปัญหาเรื้อรังที่พบเห็นได้ทั่วไปในเขตเฉียนซาน

"ค่าพลังปราณโลหิตต่ำงั้นเหรอ?"

"นายกำลังพูดถึงฉันอยู่หรือเปล่า?"

จู่ๆ ซูหยวนก็เอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนยกเว้นฟางเหยียนกับเหลิ่งซินต่างก็หันขวับไปมองซูหยวนเป็นตาเดียว

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ค่าพลังปราณโลหิตของฉันน่าจะต่ำที่สุดในกลุ่มพวกเราแล้วล่ะมั้ง"

"ค่าพลังปราณโลหิตแค่ 78.5 เอง"

ทันทีที่ซูหยวนพูดจบ ไป๋เจิ้นห่าวก็กุมท้องหัวเราะร่วนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

"เท่าไหร่นะ?"

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?"

"ค่าพลังปราณโลหิต 78.5 เนี๊ยนะ?"

"พระเจ้าช่วย พวกนายคิดว่าห้องหัวกะทิร่วมสองโรงเรียนนี่มันเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง?"

"ทำไมถึงยังมีไอ้อ่อนที่มีค่าพลังปราณโลหิตแค่ 78.5 หลงเหลืออยู่ในกลุ่มได้เนี่ย?"

"แต่มันก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยก็หาตัวคนรั้งท้ายเจอแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

จากนั้นไป๋เจิ้นห่าวก็ปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น

"ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ พวกนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งที่ได้โควตาห้องหัวกะทิร่วมสองโรงเรียนน่ะ"

"สิบคนในนั้นเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งที่ได้รับการรับรองจากสมาคมวิถียุทธ์อย่างเป็นทางการแล้ว"

"ส่วนอีกสิบคนที่เหลือ ก็มีค่าพลังปราณโลหิตเฉลี่ยอยู่ที่ 105"

"แล้วพวกนายจะเอาอะไรมาสู้กับพวกเราล่ะ?"

หลังจากพูดประโยคสุดท้ายจบ สายตาที่ไป๋เจิ้นห่าวมองมาก็เหมือนกำลังมองดูฝูงมดปลวก ชวนให้รู้สึกอยากจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าสักทีสองที

"แน่นอนว่าต้องสู้กันด้วยหมัดสิ!"

จู่ๆ ซูหยวนก็ขยับตัว!

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด เพียงแค่ก้าวเท้าพริบตาเดียว เขาก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าไป๋เจิ้นห่าวแล้ว

เสียงปะทะดังสนั่น หมัดที่อาบไปด้วยพลังสายฟ้าของซูหยวน ซัดร่างไป๋เจิ้นห่าวจนปลิวละลิ่วกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร

โชคดีที่ไป๋เจิ้นห่าวไหวตัวทัน รีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันไว้ได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้น หมัดนี้คงทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว!

หลังจากซูหยวนปล่อยหมัดนี้ออกไป จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องสนุกๆ ขึ้นมาได้

นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง ก็เปิดฉากอัดนักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งซะแล้ว

เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกครูโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง

แก่นแท้ของวิถียุทธ์มันก็อยู่ที่คำว่า 'ประลอง' นี่แหละ

เมื่อกี้นี้แกเป็นคนพูดเรื่องการแข่งขันเองไม่ใช่หรือไง ไป๋เจิ้นห่าว?

งั้นก็เอาไปเลย ฉันจะบอกแกให้รู้ซึ้งด้วยการกระทำนี่แหละ

ทางด้านไป๋เจิ้นห่าว หลังจากกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบเมตร เขาก็เซถลาล้มลงไปกองกับพื้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด

เขาลูบแขนที่ปวดหนึบเบาๆ แล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่มืดครึ้ม

คนอื่นๆ รวมไปถึงหลินเจี๋ยและหลี่ซิงอวี่ต่างก็ยืนอึ้งตาค้าง

ใครจะไปคิดล่ะว่าจู่ๆ ซูหยวนจะพุ่งเข้าไปโจมตีโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนี้?

หรือว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของซูหยวน มันก็แค่บทเกริ่นนำก่อนจะลงไม้ลงมือกันแน่?

นัยน์ตาของฟางเหยียนและเหลิ่งซินฉายแววประหลาดใจ อานุภาพจากหมัดเมื่อกี้นี้มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงพละกำลังอันหนักหน่วงจากหมัดของซูหยวนเมื่อครู่นี้

"ดีมาก"

"ค่าพลังปราณโลหิตแค่ไม่ถึงแปดสิบแท้ๆ แต่กลับสามารถซัดฉันให้กระเด็นถอยหลังได้"

นอกจากความมืดทะมึนแล้ว ก็ไม่มีอารมณ์อื่นใดแสดงออกมาบนใบหน้าของไป๋เจิ้นห่าวอีกเลย

ทว่าในความเป็นจริง ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงและปั่นป่วนอย่างหนัก

นี่มันเรื่องตลกระดับชาติอะไรกันเนี่ย? ช่องว่างของค่าพลังปราณโลหิตห่างกันตั้งขนาดนั้น แต่เขากลับแทบจะรับมือกับหมัดของหมอนี่ไม่ไหวเนี่ยนะ?