บทที่ 8 ความพ่ายแพ้! และการอัปเกรดโบนัส!

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"สะใจชะมัด!"

"ไม่คิดเลยว่าฝีมือของนายจะร้ายกาจขนาดนี้ ซูหยวน!"

"นายทำเอาฉันเซอร์ไพรส์สุดๆ ไปเลย!"

หลินเจี๋ยที่ร่างกายยังสั่นเทิ้มเล็กน้อย กำหอกยาวในมือแน่นแล้วยันตัวลุกขึ้น นัยน์ตาของเขาค่อยๆ ทอประกายเจิดจ้าด้วยความกระหายในการต่อสู้

"ฝีมือของนายเหนือกว่าหลี่ซิงอวี่และอีกสองคนนั้นไปแล้ว"

"ดูเหมือนว่านายจะเป็นคนที่ซ่อนคมไว้ลึกที่สุดในห้องสามสินะ"

"ไม่เสียแรงเลยที่ชวนนายมาที่ห้องฝึกซ้อม วันนี้ฉัน หลินเจี๋ย โชคดีจริงๆ ที่ได้เห็นฝีมือที่แท้จริงของนาย"

"เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันก็จะให้นายได้สัมผัสฝีมือที่แท้จริงของฉันเหมือนกัน!"

หลินเจี๋ยจ้องมองด้วยสายตาจริงจังสุดขีด มือที่กำหอกยาวค่อยๆ คลายออกเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อม

ซูหยวนเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเมื่อเห็นดังนั้น ไม่รู้ทำไม ระหว่างที่ประลองกับหลินเจี๋ย เขากลับรู้สึกว่าการต่อสู้มันลื่นไหลขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา กระบวนท่าของหลินเจี๋ยดูเต็มไปด้วยช่องโหว่ในสายตาของเขา

หรือนี่จะเป็นอีกหนึ่งความสามารถที่ได้รับจากการชำระล้างของพลังทลายเปลือก?

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ออกจะโกงเกินไปหน่อยแล้ว

ซูหยวนมีค่าพลังปราณโลหิตเท่าไหร่กัน? 72.3

เขาต่ำกว่าหลินเจี๋ยถึงยี่สิบกว่าจุด ตามหลักการแล้ว ไม่ว่าซูหยวนจะงัดไม้ไหนออกมา ก็ไม่น่าจะใช่คู่ต่อสู้ของหลินเจี๋ยได้เลย

แต่ตอนนี้ ซูหยวนกลับเป็นฝ่ายกดดันหลินเจี๋ย

การขยายพลังที่ได้รับจากหัวใจเทพยุทธ์นั้นช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

"มาแล้ว วิชาหอกสะกดขุนเขาของพี่หลิน"

"กระบวนท่านี้เป็นท่าไม้ตายของโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียน ว่ากันว่าตอนที่เจ้าสำนักหลินใช้วิชาหอกนี้ เขาสามารถงัดภูเขาลูกย่อมๆ ลอยขึ้นไปในอากาศได้เลยนะ"

"ในฐานะทายาทของโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียน พี่หลินก็คงได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเจ้าสำนักหลินมาแบบเต็มๆ"

จากนั้น เฉิงฉือกับฉินหมิงก็สบตากัน ก่อนที่เฉิงฉือจะพูดต่อ "พี่หลินทุ่มสุดตัวตลอดเวลาที่ใช้กระบวนท่านี้"

นัยน์ตาของฉินหมิงฉายแววกังวลเล็กน้อย "ไม่รู้ว่าซูหยวนจะรับมือไหวไหม"

"ซูหยวน จับตาดูให้ดี!"

หลินเจี๋ยคำรามลั่น สองเท้าหยัดยืนอย่างมั่นคง มือขวากระชับหอกยาวแน่นในพริบตา ปลายหอกแหวกอากาศด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

ในขณะเดียวกัน ปราณสีเหลืองเอิร์ธโทนอันหนักหน่วงก็แผ่ซ่านออกมาจากปลายหอก

เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่ยากจะต้านทาน ซูหยวนก็ขมวดคิ้วแน่น

"กระบวนท่านี้..."

"ด้วยพละกำลังของฉันตอนนี้ คงรับมือตรงๆ ไม่ได้"

"หอกยาวนี่มีอานุภาพมหาศาลมาก แต่..."

ซูหยวนจ้องมองหอกยาวที่พุ่งเข้ามาใกล้ และแผนรับมือก็แล่นเข้ามาในหัวทันที รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างแทบจะสังเกตไม่เห็น

"ช้าเกินไป!"

ทันใดนั้น ซูหยวนก็ขยับตัว เปลี่ยนทิศทางในแบบที่หลินเจี๋ยคาดไม่ถึง

ในสายตาของหลินเจี๋ย ร่างของซูหยวนหายวับไปในชั่วพริบตา หอกยาวของเขาพุ่งทะลวงไปข้างหน้าอย่างไร้เป้าหมาย

แต่เฉิงฉือกับฉินหมิงที่อยู่ด้านข้างกลับเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจน

ซูหยวนโค้งตัวไปข้างหน้าด้วยองศาที่แปลกประหลาด ปลายหอกเฉียดฉิวข้ามหัวเขาไปพร้อมกับเสียงลมตัดอากาศดังก้อง

วินาทีต่อมา หมัดอสนีบาตคำรามก็พุ่งสวนขึ้นไปกระแทกเข้าที่ด้ามหอกอย่างจัง

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกมหาศาลที่ส่งผ่านมายังฝ่ามือ ใบหน้าของหลินเจี๋ยก็แข็งทื่อ แขนขวาทั้งแขนชาหนึบ ก่อนที่หอกยาวจะหลุดลอยออกจากมือไป

แต่นั่นยังไม่จบ เงาหมัดขนาดมหึมาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในสายตาของหลินเจี๋ย ทำเอาม่านตาของเขาหดเกร็งอย่างรุนแรง

เฉิงฉือกับฉินหมิงไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง การเคลื่อนไหวของซูหยวนรวดเร็วเกินไป แม้แต่สำหรับหลินเจี๋ยเองก็เถอะ

สายลมกรรโชกแรงพุ่งเข้าปะทะใบหน้าของหลินเจี๋ย เขาหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ยอมรับชะตากรรมแห่งความพ่ายแพ้

ทว่า หมัดของซูหยวนกลับหยุดชะงักลงห่างจากใบหน้าของหลินเจี๋ยเพียงสิบเซนติเมตร

"ขอบคุณที่ชี้แนะ"

สิ้นคำพูด ซูหยวนก็รั้งหมัดกลับมา

"อึก"

หลินเจี๋ยเหงื่อแตกพลั่ก ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

เฉิงฉือกับฉินหมิงพูดไม่ออก ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ภาพตรงหน้ามันสร้างความตื่นตะลึงให้พวกเขามากเกินไปจริงๆ

พวกเขาตั้งสติไม่ได้ด้วยซ้ำแม้ว่าซูหยวนจะรั้งหมัดกลับมาแล้วก็ตาม

นี่มันเหมือนฟ้าถล่มลงมากลางห้องสองเลยชัดๆ

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นแค่การประลองยุทธ์ แต่ทั้งสองคนก็ดูออก

ทั้งซูหยวนและหลินเจี๋ยต่างก็จริงจังกับศึกครั้งนี้มาก

ต่างฝ่ายต่างงัดไม้ตายออกมาสู้กันอย่างเต็มที่ แถมหลินเจี๋ยยังใช้วิชาหอกสะกดขุนเขาอีกด้วย

แล้วผลลัพธ์ล่ะ? วิชาหอกสะกดขุนเขายังไม่ทันได้เฉียดแม้แต่เงาของซูหยวน ก็ถูกเขาซัดกลับจนพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า

"วิชาหอกสะกดขุนเขา... ถูกมองออกทะลุปรุโปร่งเลยงั้นเหรอ?"

หลินเจี๋ยค่อยๆ ได้สติกลับมา เขาจ้องมองซูหยวนที่อยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าเหม่อลอย

ในการประลองครั้งนี้ ทุกกระบวนท่าและการเคลื่อนไหวของเขาล้วนอยู่ในความคาดหมายของซูหยวนทั้งสิ้น

หลินเจี๋ยเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือ หลินเจิ้นเหยียน พ่อของเขานั่นเอง

ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าทุกอย่างถูกควบคุมไว้หมด พละกำลังที่มีอยู่ไม่สามารถนำมาใช้ได้อย่างเต็มที่

การต่อสู้กับซูหยวนให้ความรู้สึกแบบนั้นเป๊ะๆ

แม้แต่หมัดเดียวของเขาที่พอจะสูสีกับพลังของซูหยวน ก็ยังถูกอีกฝ่ายบดขยี้จนแหลกเหลว

"ซูหยวน ฉันแพ้แล้ว"

หลินเจี๋ยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น

ตรงกันข้ามกับซูหยวน ที่นอกจากจะหอบหายใจแรงขึ้นเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีอาการผิดปกติอื่นใดเลย

เฉิงฉือกับฉินหมิงยังคงเงียบกริบ หากย้อนกลับไปก่อนที่ซูหยวนกับหลินเจี๋ยจะประลองกัน พวกเขาคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าหลินเจี๋ยจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

แถมยังแพ้ให้กับเด็กห้องสามที่มีค่าพลังปราณโลหิตต่ำกว่าเฉิงฉือเสียอีก

วินาทีนี้ ภาพลักษณ์ของซูหยวนขยายใหญ่ขึ้นจนไร้ขีดจำกัดในใจของเฉิงฉือและฉินหมิง

ความคิดสุดโต่งบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขา

หรือว่าการที่ซูหยวนเอาแต่เดินเร็วทุกวันตลอดสองเดือนที่ผ่านมา จะเป็นวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาจริงๆ?

ตกลงว่าสองเดือนที่ผ่านมาซูหยวนทำอะไรกันแน่?

เฉิงฉือกับฉินหมิงนึกอยากจะทะลุมิติย้อนเวลากลับไปเมื่อสองเดือนก่อน แล้วสะกดรอยตามซูหยวนทั้งวันเพื่อดูให้รู้แล้วรู้รอด

แต่จะปฏิเสธความจริงก็ไม่ได้ ซูหยวนล้มหลินเจี๋ยได้แล้วจริงๆ

เรื่องนี้มันออกจะเหลือเชื่อ แต่มันก็คือความจริง

หากคนอื่นในห้องสอง หรือแม้แต่ในห้องสามล่วงรู้เรื่องนี้เข้า โรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่สองคงได้โกลาหลวุ่นวายกันครั้งใหญ่แน่

การเปลี่ยนมือของตำแหน่งท็อปทรีชั้นปีที่สามแห่งโรงเรียนมัธยมเฉียนซานที่สอง ข่าวนี้คงได้ขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เขตเฉียนซานโดยไม่ต้องสงสัย

โชคดีนะที่มีแค่พวกเขาสี่คนอยู่ที่นี่ ข่าวนี้จึงยังไม่แพร่งพรายออกไปในตอนนี้

เฉิงฉือกับฉินหมิงสบตากันเงียบๆ

แววตาของพวกเขาเหมือนกำลังบอกว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต พวกเขาก็จะไม่มีวันปริปากบอกเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด

พวกเขาจะเก็บทุกสิ่งที่เห็นในวันนี้เป็นความลับสุดยอด

"พรืดดด"

จู่ๆ ฉินหมิงก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาหลินเจี๋ยต้องหันไปมอง

"นายหัวเราะอะไร?"

"เปล่า ไม่มีอะไร"

ความลับไม่มีในโลก พอคิดถึงสีหน้าเหวอๆ ของคนอื่นตอนที่รู้ความจริงเรื่องความแข็งแกร่งของซูหยวน ฉินหมิงก็กลั้นหัวเหราะไว้ไม่อยู่

เขาตั้งตารอคอยวันที่ซูหยวนจะเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมาให้ทุกคนได้ประจักษ์

เขาจะไม่ยอมให้แค่เขาและเฉิงฉือต้องช็อกอยู่แค่สองคนหรอก ความรู้สึกแบบนี้มันต้องแบ่งปันให้คนอื่นได้รับรู้ด้วย

ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เฉิงฉือที่อยู่ข้างๆ ก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมาเหมือนกัน

หลินเจี๋ยได้แต่ปรายตามองทั้งสองคนอย่างจนใจ ตกลงว่าสองคนนี้มันขำอะไรกันนักหนา?

หลินเจี๋ยเลิกสนใจสองคนนั้น เขายันตัวลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับซูหยวน

"ซูหยวน วันนี้ฉันแพ้นาย แต่ฉันจะไม่แพ้ตลอดไปหรอกนะ"

"ขอเวลาฝึกซ้อมสักพัก แล้วฉันจะกลับมาท้าประลองกับนายใหม่"

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป โรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนเปิดต้อนรับนายฟรีตลอดกาล นายจะมาเมื่อไหร่ก็ได้"

"โรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนจะไม่เก็บค่าใช้จ่ายใดๆ จากนายทั้งสิ้น"

หลินเจี๋ยเปลี่ยนจากการประลองยุทธ์เป็นการท้าประลองกับซูหยวนไปเสียแล้ว แสดงให้เห็นว่าทัศนคติของเขาเปลี่ยนไปรวดเร็วแค่ไหน

เห็นได้ชัดว่าสถานะของซูหยวนในใจของหลินเจี๋ย ถูกยกระดับขึ้นไปทัดเทียมกับสองคนจากห้องหนึ่งแล้ว

ซูหยวนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกกับสิทธิพิเศษที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แค่ประลองยุทธ์ด้วย ทำไมจู่ๆ ถึงได้ใช้บริการโรงฝึกยุทธ์ฟรีไปซะงั้น?

นี่เขากลายเป็นที่ประทับใจของหัวหน้าห้องหลินไปแล้วงั้นเหรอ?

หารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วหลินเจี๋ยเป็นพวกบ้าการฝึกฝนแบบเข้าเส้น

เขาจะทำตัวแบบนี้กับเพื่อนรุ่นเดียวกันทุกคนที่เขาเอาชนะไม่ได้ในปัจจุบัน

เพียงแต่สองคนจากห้องหนึ่งนั้น ไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษจากโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนก็เท่านั้นเอง