บทที่ 112 โอกาสในการก้าวข้ามระดับ SSS!

ในชั่วพริบตา

พลังพิเศษสีฟ้าเข้มที่อีเสวียปล่อยออกมารอบตัวเพื่อป้องกันตัวเองถูกเปลวไฟสีแดงกลืนกินไปเกือบหมด

ภาพนี้ไม่เหมือนการต่อสู้ระหว่างผู้ใช้พลังพิเศษกับราชาสัตว์ประหลาดในระดับเดียวกัน

แต่เหมือนการบดขยี้ข้ามระดับมากกว่า

ความรู้สึกอันตรายยิ่งขึ้นปรากฏในใจของอีเสวีย

ใบหน้าเย็นชาของอีเสวียเปลี่ยนไป ดูไม่ค่อยดีนัก

หมาป่าอสูรเปลวเพลิงตัวนี้ พลังที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไม่ได้ปลอม โดยพื้นฐานแล้วอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ไม่สูงไม่ต่ำกว่า ยากที่จะแยกแพ้ชนะ

แต่ผลลัพธ์คือ ตอนนี้พลังของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงน่ากลัวกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า

ก่อนหน้านี้มันซ่อนพลังไว้? แค่เพื่อล้อเล่นกับฉัน? อีเสวียอดคิดเช่นนี้ไม่ได้

ดวงตาเย็นชาของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงจ้องมองอีเสวียอย่างแน่วแน่

แต่เดิม หากไม่ถึงช่วงสุดท้าย มันก็ไม่อยากใช้วิธีนี้

แต่ที่ต่อสู้กันมานานขนาดนี้

หมาป่าอสูรเปลวเพลิงเข้าใจว่า หากใช้สภาวะปกติต่อไป คงไม่มีโอกาสเอาชนะอีเสวียได้

"ผู้ใช้พลังพิเศษมนุษย์ พลังของเจ้า แข็งแกร่งจริงๆ แต่... ก็ต้องตาย"

มองไปที่อีเสวีย หมาป่าอสูรเปลวเพลิงเผยฟันแหลมคมที่ส่องประกายเย็นเยียบในปาก เสียงเย็นชาดังขึ้น

ในวินาถัดมา เปลวไฟสีแดงที่โจมตีรอบกายอีเสวียก็พองตัวขึ้นอีก เกือบจะกลืนกินพลังพิเศษสีฟ้าเข้มที่เหลืออยู่ไม่มากของอีเสวียจนหมดสิ้น

เมื่อพลังพิเศษเหล่านี้ถูกกลืนกินจนหมด ก็จะถึงคราวของตัวอีเสวียเอง

ไม่ไกลออกไป เฉินเสวียนที่พาผู้ใช้พลังพิเศษกลับเมืองฉีแล้วก็มีสีหน้ากังวล

เฉินเสวียนรีบมองไปยังร่างที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของกำแพงลาดตระเวน

พลังพิเศษที่หมาป่าอสูรเปลวเพลิงปลดปล่อยออกมาในตอนสุดท้ายทำให้พวกเขาไม่ทันตั้งตัว

หากพูดว่ามีใครสามารถเอาชนะหมาป่าอสูรเปลวเพลิงในตอนนี้ได้ บางทีก็อาจจะมีแต่หลี่เสี่ยวเท่านั้น

แต่เมื่อมองไปทางที่หลี่เสี่ยวอยู่ เฉินเสวียนก็ชะงักไป

เขาเห็นว่าหลี่เสี่ยวที่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่เฉินเสวียนมองอยู่เมื่อวินาทีก่อน ในวินาทีถัดมาก็หายไปจากสายตาของทุกคนแล้ว

"ตายซะ กลายเป็นเถ้าถ่านให้สิ้น ผู้ใช้พลังพิเศษมนุษย์"

เผชิญหน้ากับอีเสวียที่ต้านทานจนถึงขีดสุดแล้ว หมาป่าอสูรเปลวเพลิงยกอุ้งเท้าขึ้น ตั้งใจจะโจมตีอีเสวียเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ขณะที่อุ้งเท้าของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงกำลังจะฟาดลงมา กำลังจะบดขยี้อีเสวียให้แหลกลาญ

"หืม?"

เสียงประหลาดใจเบาๆ ดังขึ้น

ในการรับรู้ของมัน หมาป่าอสูรเปลวเพลิงพบว่า ใต้เท้าของมันดูเหมือนจะมีแรงต้านขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าเพื่อต่อต้านมัน

ภายใต้แรงมหาศาลนี้ อุ้งเท้าของมันไม่สามารถลงไปได้แม้แต่น้อย

อุ้งเท้าถูกดึงกลับ หมาป่าอสูรเปลวเพลิงมองลงมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายเปลวไฟสีแดง

มันเห็นว่าตรงหน้าอีเสวียตอนนี้ มีร่างที่ไม่คุ้นตาปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

คนผู้นี้... ไม่ใช่ผู้ที่เพิ่งเข้าสู่ระดับ SSS ที่ไม่ได้ลงมือก่อนหน้านี้

พลังบนร่างของเขาไม่ปรากฏชัด ซ่อนเร้นมาก

แม้แต่แวบแรกที่เห็น หมาป่าอสูรเปลวเพลิงแทบจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดา

เมืองมนุษย์ที่เรียกว่าเมืองฉีนี้

แต่คนธรรมดาจะมีพลังต้านทานอุ้งเท้าเต็มกำลังของมันได้อย่างไร

ยังมีผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS คนที่สามอีกหรือ? ความประหลาดใจวาบผ่านในดวงตาของหมาป่าอสูรเปลวเพลิง

แต่ในวินาทีถัดมา ความมุ่งมั่นฆ่าอันเยือกเย็นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

จะมีผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ของมนุษย์เพิ่มขึ้นอีกคนแล้วอย่างไร

สำหรับมันในตอนนี้ อย่าว่าแต่หนึ่งคน

แม้แต่สามถึงห้าคนที่เป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ของมนุษย์อย่างอีเสวียลงมือพร้อมกัน

ผลลัพธ์สุดท้ายก็จะมีแต่การกลายเป็นกระดูกแห้งภายใต้อุ้งเท้าของมันเท่านั้น

มองไปที่ชายหนุ่มมนุษย์แปลกหน้าที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงดังขึ้นด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย

"เจ้ามนุษย์ กล้าดีนักนะ ข้าเอาชนะผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองพวกเจ้าได้แล้ว เจ้าไม่คิดจะใช้เวลานี้พาคนหนีไปก่อน หรือว่า เจ้ามั่นใจว่า พลังของเจ้าแข็งแกร่งกว่าคนที่ข้าเพิ่งเอาชนะอีก?"

ต่อเสียงเยาะเย้ยของหมาป่าอสูรเปลวเพลิง หลี่เสี่ยวกลับไม่ได้สนใจในทันที

แต่กลับค่อยๆ หันหน้าไป มองไปทางอีเสวีย

"เป็นอย่างไรบ้าง การต่อสู้ครั้งนี้ พอใจหรือไม่"

"ดีมาก หลังจากที่ฉันฟื้นฟูร่างกายใหม่ คงจะได้รับการพัฒนาไม่น้อยเลย"

ใบหน้าซีดเซียวของอีเสวียปรากฏรอยยิ้มหวานเล็กน้อย มองไปที่หลี่เสี่ยวและพูด

ในการต่อสู้กับหมาป่าอสูรเปลวเพลิงก่อนหน้านี้ อีเสวียใช้พลังพิเศษเกือบทั้งหมดในร่างกายไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

ไม่ต่างจากตอนที่อีเสวียฝึกซ้อมกับหลี่เสี่ยวครั้งแรก ระดับการใช้พลังพิเศษของอีเสวีย

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้แต่ตอนที่เปลวไฟสีแดงกำลังจะเผาอีเสวียให้เป็นเถ้าถ่าน ในดวงตาของอีเสวียก็ไม่ปรากฏความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เพราะอีเสวียเข้าใจว่า เมื่อมีหลี่เสี่ยวอยู่ เธอจะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

แม้ว่าหลี่เสี่ยวจะปล่อยให้อีเสวียต่อสู้กับหมาป่าอสูรเปลวเพลิงอย่างดุเดือด

แต่ในกรณีที่แย่ที่สุด อีเสวียก็แค่บาดเจ็บ แน่นอนว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต

และเป็นไปตามคาด ในช่วงวิกฤตเมื่อครู่ หลี่เสี่ยวก็ลงมือช่วย

อีกไม่กี่ลมหายใจ อีเสวียก็จะถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน? ไม่มีทาง

นี่เพียงแค่แสดงให้เห็นว่าหลี่เสี่ยวควบคุมสถานการณ์ได้ตลอดเวลา

"ถ้าเช่นนั้น เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ"

หลี่เสี่ยวยิ้มเบาๆ พลังพิเศษอ่อนโยนปรากฏขึ้น พาอีเสวียกลับไปยังกำแพงลาดตระเวนของเมืองฉี

ผู้ใช้พลังพิเศษหญิงหลายคนพยายามจะเข้าไปพยุงอีเสวีย ตรวจสอบสภาพของเธอ

แต่อีเสวียโบกมือปฏิเสธ

ท่าทีเช่นนี้ของหลี่เสี่ยว ทำให้ความโกรธในดวงตาของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงเข้มข้นขึ้น

"มนุษย์ ข้าพูดกับเจ้าเมื่อครู่ เจ้าไม่ได้ยินหรือ"

อุ้งเท้าของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงที่เต็มไปด้วยความโกรธ พร้อมกับเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงมาทางหลี่เสี่ยว

การโจมตีครั้งนี้ ยังน่ากลัวกว่าการโจมตีอีเสวียก่อนหน้านี้หลายส่วน

ท่าทีที่หลี่เสี่ยวเพิกเฉยต่อมันโดยสิ้นเชิง ทำให้หมาป่าอสูรเปลวเพลิงเข้าสู่ความโกรธอย่างสมบูรณ์

หากเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ทั่วไป เกรงว่าเพียงแค่การโจมตีครั้งนี้ ก็จะถูกหมาป่าอสูรเปลวเพลิงบดขยี้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่สำหรับหลี่เสี่ยวในตอนนี้ ดูเหมือนเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับราชาสัตว์ประหลาด แต่กำลังใช้ชีวิตประจำวันของตนเอง

เขาค่อยๆ หันหน้า

มองไปที่อุ้งเท้าสีแดงที่กำลังฟาดลงมาจากด้านบน

หลี่เสี่ยวไม่ได้โต้ตอบในทันที

สายตาของเขาจับจ้องไปที่พลังพิเศษของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงที่ติดอยู่บนอุ้งเท้า

ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของพลังพิเศษนี้ หากจะพูดให้ถึงที่สุด ก็เพียงแค่แข็งแกร่งกว่าราชาสัตว์ประหลาดอย่างเสือขาวประหลาดเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่แตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ หลี่เสี่ยวสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ในพลังพิเศษของหมาป่าอสูรเปลวเพลิง ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่พิเศษอยู่

รู้สึกถึงความพิเศษในนั้น

หลี่เสี่ยวจู่ๆ ก็หลับตาลงเบาๆ

ในตอนนี้ หลี่เสี่ยวสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังพิเศษในร่างกายของเขากำลังกระสับกระส่ายมากขึ้น

ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่สามารถช่วยให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัด ซึ่งก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ไม่ใช่ภาพลวงตา!

บนตัวของหมาป่าอสูรเปลวเพลิงตัวนี้ มีสิ่งที่สามารถช่วยให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดได้จริงๆ

คิดเช่นนี้ ดวงตาของหลี่เสี่ยวก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น

(จบบทที่ 112)