บทที่ 725 เกมเทพเจ้า: ตัวต่อกับฉัน 111

บทที่ 725 เกมเทพเจ้า: ตัวต่อกับฉัน 111

——[รีโนเวท]!

ภายใต้ผลของสกิล วัสดุในตู้จัดแสดงเปล่งประกายแสงหลากสีสัน

เธอเริ่มจากการลองนำวัสดุสองชนิดมาประกอบเข้าด้วยกัน รอสักพัก เมื่อพวกมันประกอบกันเสร็จ เธอก็แกะพวกมันออก พยายามจะคืนสภาพให้กลับเป็นวัสดุสองชนิดเหมือนเดิม

แต่น่าเสียดายที่ไอเทมที่หลอมรวมกันแล้ว หากใช้สกิลแยกออกจากกัน ก็จะได้เพียงขยะสองชิ้นเท่านั้น

วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล

อวี๋สวินเกอขีดฆ่าแผนการแรกทิ้ง

เธอเอื้อมมือไปสลับตำแหน่งตัวต่อสีแปลกๆ สองชิ้นบนตัว จากนั้นก็หยิบ [เกมแห่งความโง่เขลา] ออกมา

เปิดลูกโม่ ในช่องใส่กระสุนหกช่อง มีห้าช่องที่ว่างเปล่า มีเพียงช่องเดียวที่มีกระสุนสีทองส่องแสงเจิดจ้าบรรจุอยู่ ตอนที่ขยับปืนไปมา เธอยังรู้สึกได้ว่ากระสุนนัดนี้กำลัง "ไหลเวียน" อยู่

ล็อกลูกโม่ให้เข้าที่ หมุนมัน เอาปากกระบอกปืนจ่อที่หัวตัวเอง แล้วก็เหนี่ยวไก

ปัง——!!

กระสุนเปล่า ตัวต่อที่เธอสลับตำแหน่งกันถูกเปลี่ยนกลับมา สถานะของเธอย้อนกลับไปเมื่อ 120 วินาทีก่อน

เมื่อแน่ใจแล้วว่า [เกมแห่งความโง่เขลา] สามารถใช้งานได้ อวี๋สวินเกอก็เลือกวัสดุที่เป็นของแข็งมาสามสิบชนิด นำพวกมันมาประกอบเข้าด้วยกัน จากนั้นก็รอให้พวกมันรีโนเวทสำเร็จ

ถ้าหลังจากนี้ไม่สามารถแยกชิ้นส่วนได้ วัสดุล้ำค่าเหล่านี้ก็จะกลายเป็นกองขยะไปเลย นี่ถือเป็นการสิ้นเปลืองอย่างร้ายแรงที่สุด

นี่คือการเสี่ยงดวง

วินาทีที่ [รีโนเวท] สำเร็จ อวี๋สวินเกอก็รีบยัดมันเข้าไปในตู้กาชาปองทันที

เธอถูกเตะออกจากพื้นที่สร้างสรรค์

เมื่อกลับมายังพื้นที่เล่นเกม อย่างแรกเลยเธอก็หยิบไอเทมรูปร่างประหลาดชิ้นนั้นออกมาวางบนพื้น หยิบ [เกมแห่งความโง่เขลา] ออกมา หมุนลูกโม่ เล็งไปที่ไอเทมชิ้นนั้น

ยิง!

ปัง——!

กระสุนเปล่า!

วัสดุทั้งสามสิบชิ้นกระจายออกในพริบตา ร่วงหล่นเต็มพื้น

เมื่อเห็นผลลัพธ์นี้ หัวใจที่แขวนต่องแต่งของอวี๋สวินเกอถึงได้หล่นตุบลงมาอย่างโล่งอก

ไอเทมที่ถูก [รีโนเวท] ประกอบใหม่ได้ย้อนกลับไปสู่สถานะเมื่อ 120 วินาทีก่อนหน้า ไม่ว่าเวลาในพื้นที่สร้างสรรค์จะผ่านไปนานแค่ไหน ภายนอกก็เพิ่งจะผ่านไปเพียง 1 วินาที ปัจจัยที่ไม่แน่นอนที่สุดของแผนการนี้ก็คือ สถานะของไอเทมเหล่านี้เมื่อ 120 วินาทีก่อนหน้าเป็นอย่างไร

แต่ไม่ว่าวัสดุในพื้นที่สร้างสรรค์จะมาจากไหน อย่างน้อยที่สุดเมื่อ 120 วินาทีก่อนหน้า พวกมันล้วนเป็นสิ่งของที่เป็นเอกเทศ

ฉากนี้ดึงดูดสายตาของผู้เล่นและแพ็คเกจกิจกรรมทุกคนในสนาม

หมางหมางที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอไม่กี่ช่องเบิกตาดำขลับเล็กๆ คู่นั้นจนกว้าง "นี่...เธอเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?!"

ก่อนหน้านี้ตอนที่ไจ้จิ่วสวินเกอกอบโกยผลประโยชน์ แม้ทุกคนจะบ่นอุบอิบในกลุ่มบ้าง แต่ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากมาย เพราะเธอเอาวัสดุไปได้ไม่เยอะ

เข้าไปในพื้นที่สร้างสรรค์แต่ละครั้งสามารถนำวัสดุออกมาได้เพียง 1 ชิ้นเท่านั้น แถมยังต้องทอยลูกเต๋าให้ไปตกช่องว่างที่ไม่มีผู้เล่นคนอื่นอยู่ถึงจะเข้าพื้นที่ได้ โอกาสนี้ไม่ถือว่าต่ำ แต่ก็ไม่สูงแน่นอน

ยกตัวอย่างสวนสนุกเดือน 3 ช่องว่างมี 80 ช่อง แต่มีผู้เล่นถึง 50 คน

ตอนนั้นเพื่อไล่ตามชีฮวาและกู่โส่ว ไจ้จิ่วสวินเกอใช้ตัวต่อจำนวนมากซื้อจำนวนครั้งการทอยลูกเต๋าเพิ่ม ทอยไปตั้ง 262 ครั้ง สุดท้ายก็นำวัสดุออกมาได้แค่หกสิบกว่าชิ้น ซึ่งที่จริงแล้วก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้

เดิมทีค่าตั๋วเข้าเล่นเกมนี้ก็แพงหูฉี่อยู่แล้ว การที่อยู่ในสวนสนุกก็เหมือนเป็นการแจกของสมนาคุณแบบกลายๆ และยังเป็นการหวังให้ผู้เล่นให้ความสำคัญกับความสามารถเฉพาะทางบ้าง อย่าปล่อยให้พรสวรรค์สูญเปล่า

ผลงานที่ผู้เล่นทุกคนสร้างขึ้นในพื้นที่สร้างสรรค์ล้วนสามารถนำออกไปได้ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน การที่ไจ้จิ่วสวินเกอนำวัสดุออกมาหกสิบกว่าชิ้น จึงถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

แต่ตอนนี้ไจ้จิ่วสวินเกอเข้าไปในพื้นที่สร้างสรรค์แค่ครั้งเดียวกลับนำวัสดุออกมาได้ตั้งสามสิบชิ้น!

แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน!!!

กังวลว่าจะมีผู้เล่นเดินเข้ามาหาตลอดเวลา อวี๋สวินเกอจึงรีบยัดวัสดุสามสิบชิ้นบนพื้นเข้าไปในตู้กาชาปองทีละชิ้นด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองว่า "อย่าโวยวายน่า เรื่องที่เทพเจ้าไม่อนุญาตย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว ในเมื่อมันเกิดขึ้นได้ ก็แสดงว่าเทพเจ้าสนับสนุนฉันไง"

หมางหมาง: "...ไม่ใช่สิ...ตกลงว่าใครกันแน่ที่กำลังโวยวาย?! อธิบายแบบนี้ก็ได้เหรอ?!"

มันเปิดกลุ่มใหญ่ดู แล้วก็พบว่าเป็นไปตามคาด กลุ่มระเบิดอีกแล้ว

......

[กลุ่มใหญ่เทพเจ้าปีศาจ]

"ไม่ได้นะ! เล่นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"เกินไปแล้วนะ!"

"เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย?"

"เอ๋? ทำไมถึงใช้คำว่าอีกเนี่ย?"

"[รูปภาพ] [ภาพเคลื่อนไหว] [ภาพเคลื่อนไหว]"

"เธอได้ [เกมแห่งความโง่เขลา] ไปแล้วเหรอ?"

"ยังขาดอีกหนึ่งชิ้น...เดี๋ยวนะ นั่นใช่ประเด็นเหรอ? ดูที่เธอใช้สิ!"

"ยิงกระสุนเปล่าไปสองนัดแล้ว ก็ยิงต่อได้อีกไม่กี่นัดหรอกน่า ไม่น่ามีปัญหาอะไร"

"อืม พอกระสุน 'ความโง่เขลา' หมด ปืนกระบอกนี้ก็ยิงไม่ได้แล้ว"

"น่าจะเปิดใช้งานไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก ก่อนหน้านี้ทิงโจวชิวลู่ก็ยังใช้แทบรากเลือดเลย"

"ไม่ต้องตกใจ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"

"ไม่ต้องตกใจ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"

"ไม่ต้องตกใจ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"

......

ผู้เล่นคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังตบไหล่ไจ้จิ่วสวินเกอเบาๆ แล้วถามว่า: ￥#@...#!!

พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่องเลย อวี๋สวินเกอชี้ไปที่หู แล้วก็โบกมือ

เธอล้วงตัวต่อออกมาโยนขึ้นไปในอากาศ เพื่อแลกลูกเต๋าลูกใหม่ เธอถึงกับขี้เกียจรับไว้ด้วยซ้ำ ใช้เท้าเตะลูกเต๋าไปกลางสนามเกมเพื่อทอยแต้มเดินล่วงหน้าแทน

4 แต้ม

ช่องนั้นมีผู้เล่นอยู่ แต่ไม่เป็นไร ดวลกันเสร็จก็ไปต่อ!

ไม่กี่นาทีต่อมา อวี๋สวินเกอก็เข้าสู่พื้นที่สร้างสรรค์อีกครั้ง

หลังจากใช้เวลาครึ่งชั่วโมงทำกาชาปองเสร็จ อวี๋สวินเกอก็ยังไม่รีบรีโนเวท แต่หยิบ [เกมแห่งความโง่เขลา] ออกมา เล็งไปที่ตัวเองก่อน

ไม่มีเสียงปืนดังขึ้น

เธอได้ยินเพียงเสียงที่อ่อนโยนและน่าเกรงขาม เสียงนั้นบอกว่า: "ทางเลือกที่ทำตามสัญชาตญาณ เป็นตัวกำหนดโชคชะตาของคุณ"

กระสุนที่ชื่อ "ความโง่เขลา" งั้นเหรอ?

เธอพบว่าในหัวของเธอมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา: ทุกครั้งที่เข้าไปในพื้นที่สร้างสรรค์ ฉันสามารถพึ่งพากระสุนเปล่าเพื่อนำวัสดุออกมาเป็นจำนวนมากได้

และความคิดนี้เป็นความคิดที่ผิดพลาด

ในวินาทีนี้การรับรู้สิ่งนี้ชัดเจนมาก

ผิดตรงไหนกันล่ะ...

เธอขมวดคิ้วเหน็บปืนไว้ที่เอว แล้วเริ่มเลือกวัสดุต่อ

ระยะเวลาของ [รีโนเวท] คือสามสิบนาที การไหลเวียนของเวลาในพื้นที่สร้างสรรค์เมื่อเทียบกับภายนอกคือเพียง 1 วินาทีเท่านั้น นั่นก็หมายความว่า สกิลรีโนเวทที่เปิดใช้งานในพื้นที่สร้างสรรค์ครั้งที่แล้วยังคงมีผลอยู่ อวี๋สวินเกอนำวัสดุที่มีค่าที่สุดห้าสิบชิ้นที่ตัวเองคัดสรรมาอย่างดีมารีโนเวทและประกอบใหม่โดยตรง

วินาทีที่วัสดุเหล่านี้ประกอบใหม่สำเร็จ เธอก็เก็บมันเข้าไปในตู้กาชาปอง

ออกจากพื้นที่สร้างสรรค์——นำวัสดุที่ประกอบใหม่ออกมา——หยิบ [เกมแห่งความโง่เขลา] ออกมาเล็งไปที่วัสดุ——แกร๊ก

ยิงพลาด?!

เป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ก่อนหน้านี้เธอยังตั้งใจยิงไปหนึ่งนัดเพื่อความแน่ใจว่า [เกมแห่งความโง่เขลา] ที่ไม่สมบูรณ์สามารถใช้งานได้จริงก่อนจะเริ่มแผนการนี้แท้ๆ

ที่แท้ความผิดพลาดที่ "ความโง่เขลา" พูดถึงก็คือสถานการณ์ในตอนนี้นี่เอง

ข้อมูลของ [เกมแห่งความโง่เขลา] แล่นผ่านเข้ามาในหัวของอวี๋สวินเกออย่างรวดเร็ว

[เกมแห่งความโง่เขลา • ไม่สมบูรณ์] (8/9): "ความโง่เขลาไม่ใช่บาป" ช่องใส่กระสุนหกช่องตรงกับกระสุนหกนัด หมุนลูกโม่ตามใจชอบ เล็งไปที่สมองของคุณแล้วเหนี่ยวไก กระสุนที่ชื่อ "ความโง่เขลา" จะพรากความคิดที่ผิดพลาดไปหนึ่งสาย; กระสุนเปล่าสามารถทำให้สถานะของเป้าหมายย้อนกลับไปเมื่อ 120 วินาทีก่อนหน้า; ทุกครั้งที่ผู้ถือครองยิงปืนใส่เป้าหมายอื่น นัดต่อไปจะต้องเล็งไปที่ตัวเอง; ทุกครั้งที่ผู้เล่นที่ถือครองเกมแห่งความโง่เขลา ทำการตัดสินใจที่ขัดต่อสัญชาตญาณ กระสุน "ความโง่เขลา" ที่ถูกใช้ไปจะถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง...

ในเสี้ยววินาทีเธอก็สรุปความเป็นไปได้ที่ใหญ่ที่สุดออกมาได้ว่า การที่ยิงปืนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับกระสุน "ความโง่เขลา" ที่ถูกใช้ไป...

ข้อมูลที่ขาดหายไปเพราะขาดเศษชิ้นส่วนชิ้นสุดท้าย น่าจะเป็นข้อจำกัดนี้นี่แหละ

แต่ในขณะที่กำลังวิเคราะห์และหาข้อสรุปอยู่นั้น อวี๋สวินเกอก็ทำเรื่องสามอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว: เปิดใช้งานหนูน้อยเสาอากาศ——หยิบ [ความใฝ่ฝันของแมว] ออกมา——ใช้ [คู่มือการสิ้นเปลือง]

โลกถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว