บทที่ 2: วันนี้ สมาคมผู้มีพลังพิเศษกับหลี่เสี่ยว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป!

ในตอนแรกที่สัตว์ประหลาดลงมา ทั้งโลกมีเพียงหลี่เสี่ยวคนเดียวที่เป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ดังนั้นสมาคมผู้มีพลังพิเศษจึงสามารถให้สิทธิพิเศษทุกอย่างแก่หลี่เสี่ยวได้

ตอนนี้ ภัยคุกคามจากคลื่นสัตว์ประหลาดไม่ได้เร่งด่วนเหมือนตอนแรกอีกต่อไป

สมาคมก็ได้สร้างผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ของตัวเองขึ้นมาแล้ว

ดังนั้น เขาผู้เป็นผู้ใช้พลังพิเศษที่ไม่ได้อยู่ในแกนหลักของสมาคมอย่างสมบูรณ์ ถึงเวลาที่จะถูกเตะออกจากเกมแล้วหรือ

หรือว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่เขาถูกส่งขึ้นแท่นพิพากษาในวันนี้?

หลี่เสี่ยวหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชา

"ฮ่ะๆ ไม่ต้องหรอก สถานะสมาชิกสมาคม รวมถึงสวัสดิการของผู้มีพลังพิเศษ ให้คนอื่นไปเถอะ"

สวัสดิการของผู้มีพลังพิเศษที่ว่า จะเทียบได้กับอันตรายที่เขาเคยเผชิญสักเท่าไหร่?

แต่ตอนนี้ หลี่เสี่ยวก็ไม่อยากคิดมากอีกแล้ว

เขายกมือขึ้นสั่นเบาๆ

"แกร๊ก" เสียงดังขึ้น

โซ่ที่ล็อคประตูกรงเหล็กตรงหน้าหลี่เสี่ยวหลุดออกทันที

แม้ว่ากรงเหล็กนี้จะทำจากโลหะที่ระงับพลังพิเศษ

แต่เมื่อเผชิญกับผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS การจะปิดกั้นพลังพิเศษอย่างสมบูรณ์ก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย

การสัมผัสในระยะเวลาสั้นๆ จะสามารถยับยั้งพลังพิเศษได้เพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยพลังระดับ SSS ของหลี่เสี่ยว การจะฝ่าออกมาโดยใช้กำลังไม่ใช่เรื่องยาก

เขาเดินออกจากแท่นพิพากษา ตั้งใจจะบินจากไป

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาดังขึ้น

"ใครอนุญาตให้เจ้าไป! แค่เจ้าลาออกจากสมาคมผู้มีพลังพิเศษ เจ้าคิดว่าเรื่องครั้งนี้จะจบแค่นี้หรือ"

ทันทีที่เสียงดังขึ้น พลังพิเศษสีเหลืองที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้นรอบตัวหลี่เสี่ยวอย่างกะทันหัน พร้อมด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว

พลังพิเศษระดับนี้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับ SS

แต่ในวินาถัดมา ก่อนที่หลี่เสี่ยวจะทันได้ลงมือ

"หยุด!"

เสียงโกรธเคืองของหญิงสาวดังขึ้น

ข้างกายหลี่เสี่ยว ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูอายุราวยี่สิบกว่าปี รูปร่างอ้อนแอ้น ใบหน้างดงามยิ่งนัก โดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอมองพลังพิเศษสีเหลืองอ่อนที่ปรากฏข้างกายหลี่เสี่ยว ดวงตาฉายแววโกรธเล็กน้อย

ในชั่วขณะต่อมา หญิงสาวโบกมือ พลังพิเศษสีฟ้าอ่อนราวกับน้ำทะเลก็ปรากฏขึ้น

ความแข็งแกร่งของพลังพิเศษนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าพลังสีเหลืองนั้นเลย

พลังพิเศษสีฟ้าอ่อนปะทะกับพลังสีเหลือง การปะทะของพลังทั้งสองก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นบนท้องฟ้า จนแทบหูอื้อ

จากจุดศูนย์กลางของการระเบิด คลื่นพลังพิเศษอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไป

โชคดีที่ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะตั้งใจหลีกเลี่ยงการขยายขอบเขตผลกระทบ

หลังจากปะทะกันไม่นาน พลังพิเศษทั้งสองก็สลายไป

ในขณะเดียวกัน

ชายร่างกำยำที่มีใบหน้าหยาบกร้านจ้องมองหลี่เสี่ยวและหญิงสาวข้างกายเขาด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาคือซูเฉียง ปัจจุบันเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SS ของสมาคมผู้มีพลังพิเศษ

"อีเสวีย เจ้าหมายความว่าอย่างไร! อย่าบอกนะว่าเจ้าจะปกป้องหลี่เสี่ยว?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตางามของอีเสวียกลับแสดงความโกรธเคืองออกมาเล็กน้อย

"พอได้แล้ว! ถ้าตอนนั้นไม่มีหลี่เสี่ยวขัดขวางสัตว์ประหลาด ให้เวลาผู้ใช้พลังพิเศษคนอื่นๆ ได้เพิ่มพูนพลัง ตอนนี้สมาคมจะสามารถยับยั้งคลื่นสัตว์ประหลาดได้ง่ายๆ อย่างนี้หรือ พวกเจ้าไม่เพียงแต่ไม่รู้คุณหลี่เสี่ยว แต่ยังจะลงโทษเขาอย่างรุนแรงเพราะเรื่องนี้อีก!"

"เจ้าไม่เข้าใจหรอก ประธานฉินบอกแล้วว่า แต่ละเรื่องต้องแยกกันพิจารณา! ถ้าผู้ใช้พลังพิเศษทุกคนมีผลงานแล้วจะทำอะไรก็ได้ แล้วจะพูดถึงการปกป้องเมืองและต่อสู้กับสัตว์ประหลาดได้อย่างไร?" ซูเฉียงกล่าว

"ใช่แล้ว! แต่ละเรื่องต้องแยกกันพิจารณา หลี่เสี่ยวแม้จะมีผลงานไม่น้อยในอดีต! แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เสี่ยว พวกเราก็คงไม่ต้องได้รับความเสียหายมากขนาดนี้"

นอกแท่นพิพากษา ผู้คนมากมายที่ได้ยินคำพูดของซูเฉียงต่างพยักหน้าเห็นด้วย

......

โดยไม่สนใจเสียงตะโกนอย่างดุเดือดของฝูงชนรอบข้าง

หลี่เสี่ยวกลับมองไปที่อีเสวียที่ยืนอยู่ข้างกายเขาในตอนนี้

ตอนที่สัตว์ประหลาดมาถึงครั้งแรกและโจมตีเมือง อีเสวียเป็นหนึ่งในคนธรรมดานับไม่ถ้วนที่หลี่เสี่ยวช่วยเอาไว้

ต่อมาเธอก็ตื่นพลังพิเศษของตัวเอง เข้าร่วมสมาคมผู้มีพลังพิเศษและได้พบกับหลี่เสี่ยว ได้รับคำสอนมากมายจากเขา

ตอนนี้ในสมาคม อีเสวียก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเมล็ดพันธุ์ที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ

เด็กสาวที่เขาเคยช่วยชีวิตและสอนทักษะบางอย่างให้อย่างไม่ใส่ใจในตอนนั้น

กลับกลายเป็นคนเดียวที่เต็มใจพูดแทนเขาในยามที่เขาถูกคนนับพันประณาม

เมื่อรู้สึกถึงสายตาห่วงใยของอีเสวีย หัวใจที่เย็นชาของหลี่เสี่ยวก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

หลี่เสี่ยวยิ้มน้อยๆ เขามองไปที่อีเสวียและพูดว่า

"จริงๆ แล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่งหรอก ถ้าข้าอยากไป ไม่มีใครหยุดข้าได้หรอก"

ด้วยพลังของหลี่เสี่ยว ถ้าเขาไม่ยอมจำนน

แม้จะเพิ่มผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SS อีกสิบคน หรือแม้แต่เรียกผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS ทั้งหมดของสมาคมผู้มีพลังพิเศษออกมา ก็ไม่มีทางที่จะกักขังเขาได้

มิฉะนั้น หากไม่มีความสามารถนี้ เขาคงไม่สามารถต้านทานการโจมตีของคลื่นสัตว์ประหลาดได้ในตอนที่มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SSS

แต่ตอนนี้ หลี่เสี่ยวไม่มีความสนใจที่จะอยู่ต่อไปอีกแล้ว

อีเสวียส่ายหน้า ใบหน้างดงามของเธอแสดงความมุ่งมั่นเล็กน้อย

"ตอนที่คลื่นสัตว์ประหลาดโจมตีเมือง ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงตายไปนานแล้ว หากไม่มีคำสอนของท่าน ข้าก็คงไม่มีความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ ในยามเช่นนี้ ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร"

อีเสวียหันไปมองซูเฉียงที่เพิ่งลงมือกับหลี่เสี่ยว

"วันนี้ถ้าพวกท่านจะกักขังหลี่เสี่ยว ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!"

"บ้าไปแล้ว! อีเสวีย! หลีกไปเร็ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของซูเฉียงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ จะยังมีคนออกมาปกป้องหลี่เสี่ยว

และผู้มาเยือนยังเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ SS ที่มีพลังไม่ด้อยไปกว่าตัวเขา อีกทั้งยังเป็นดาวรุ่งที่มีโอกาสสูงที่จะก้าวขึ้นเป็นระดับ SSS

แต่สำหรับคำพูดของซูเฉียง อีเสวียกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน ดวงตางามเย็นชา การกระทำของเธอได้ให้คำตอบแล้ว

"อีเสวีย เจ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับ SSS เจ้าไม่กลัวว่าการกระทำวันนี้จะส่งผลต่อการพัฒนาของเจ้าในสมาคมผู้มีพลังพิเศษในอนาคตหรือ"

ซูเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม!

"ข้าไม่สนใจการพัฒนาในสมาคมในอนาคต ข้ารู้แค่ว่า ตอนที่คลื่นสัตว์ประหลาดมา หลี่เสี่ยวเป็นคนช่วยข้าไว้ และก็เพราะคำสอนของหลี่เสี่ยว ข้าถึงได้มีความสำเร็จอย่างทุกวันนี้"

อีเสวียพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้างดงามของเธอแสดงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจโต้แย้งได้

การปรากฏตัวของอีเสวียทำให้บรรยากาศในสถานที่นั้นตึงเครียดขึ้น

บนแท่นพิพากษา สีหน้าของฉินหวันเสี่ยวดูไม่สู้ดีนัก

แต่ในวินาทีถัดมา ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง ฉินหวันเสี่ยวมองไปที่อาคารสำนักงานใหญ่สมาคมผู้มีพลังพิเศษ

จากนั้น สีหน้าของฉินหวันเสี่ยวก็กลับมาสงบอีกครั้ง เขามองไปที่หลี่เสี่ยว

"หลี่เสี่ยว ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการลาออกจากสมาคมผู้มีพลังพิเศษ?"

"แน่ใจ!" หลี่เสี่ยวพยักหน้าอย่างเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏ

"ดีละ! ด้วยความที่เจ้าเคยทำคุณประโยชน์ไม่น้อยให้กับสมาคมผู้มีพลังพิเศษในอดีต เรื่องวันนี้ ให้จบแค่นี้"

"แต่......"

"วันนี้ ไม่ใช่เจ้าหลี่เสี่ยวที่สมัครใจลาออกจากสมาคมผู้มีพลังพิเศษ แต่เป็นสมาคมผู้มีพลังพิเศษของเราที่เตะเจ้าออกจากรายชื่อ"

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้อ้างชื่อสมาคมผู้มีพลังพิเศษในการกระทำใดๆ อีก และยิ่งไม่อนุญาตให้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวใดๆ"

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป สมาคมผู้มีพลังพิเศษกับหลี่เสี่ยว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป!"

(จบบทที่ 2)