บทที่ 10 - คนสวย คุณเหมาะกับคนที่ดีกว่านะ

บทที่ 10 - คนสวย คุณเหมาะกับคนที่ดีกว่านะ

สาวผมลอนเปิดฉากได้ไม่สวยนัก คำถามแรกนอกจากจะถูกหวังซวี่แก้เกมได้อย่างชาญฉลาดแล้ว เธอยังโดนอีกฝ่ายหยอกล้อกลับมาเบาๆ อีกด้วย

นั่นทำให้เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ และทำปากยื่นอย่างแง่งอน

ดังนั้น คนสวยที่กำลังอัดอั้นตันใจจึงเตรียมจะทุ่มสุดตัวแล้วปล่อยไม้เด็ดออกมา

เธออยากจะรู้ว่าผู้ชายเหม็นโฉ่ตรงหน้าคนนี้จะรับมืออย่างไร

"เชอะ"

หญิงสาวแค่นเสียงเย็นชา เธอเชิดหน้าและยืดอกขึ้น ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาสะเทือนเลื่อนลั่นออกมาว่า

"อาจารย์หวังซวี่ ฉันชอบคุณค่ะ"

"ฉันกล้าสารภาพรัก คุณกล้าตกลงไหมล่ะคะ"

ฉันกล้าสารภาพรัก คุณกล้าตกลงไหมล่ะคะ

หลังจากพูดจบ มุมปากของหญิงสาวก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

ความจริงแล้ว นี่เป็นลูกไม้ที่เธอมักจะใช้หยอกล้อพวกเด็กหนุ่มอยู่เป็นประจำ

ถ้าอีกฝ่ายกล้าตอบรับ เธอจะรีบสวนกลับทันทีว่า แค่พูดเล่นนี่ยังเก็บไปคิดจริงจังอีกเหรอ คางคกอยากกินเนื้อหงส์หรือไง ฝันไปเถอะยะ

แต่ถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธ เธอจะบอกว่า ผู้ชายทื่อๆ อย่างนายก็สมควรโสดไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ

สรุปก็คือ ไม่ว่าหวังซวี่จะตอบอย่างไร เธอก็มีวิธีรับมือเตรียมไว้หมดแล้ว

ตอนนี้หญิงสาวมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

และในตอนนั้นเอง เมื่อหญิงสาวสารภาพรักกับหวังซวี่อย่างเปิดเผยต่อหน้าคนจำนวนมาก บรรยากาศทั้งงานก็ร้อนระอุขึ้นมาทันที

สิ่งที่วัยรุ่นยุคนี้ชอบดูมากที่สุดก็คือเรื่องราวความรักมุ้งมิ้งของหนุ่มสาวนี่แหละ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หญิงสาวตรงหน้านี้ก็หน้าตาสะสวยน่ามอง ส่วนอาจารย์หวังซวี่เองก็หล่อเหลาเอาการ

นี่จึงยิ่งกระตุ้นความอยากจับคู่จิ้นของเหล่าผู้ชมให้พลุ่งพล่านมากขึ้นไปอีก

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงพร้อมใจกันส่งเสียงโห่ร้องเชียร์อย่างไม่ลังเลว่า

"ฮิ้ว คบกันเลย คบกันเลย"

"อาจารย์หวังซวี่ น้องเขาสารภาพรักแล้วนะ คุณยังจะรออะไรอยู่อีกล่ะ รีบจัดเลยสิ"

"ป้อนอาหารหมาให้กินแบบไม่ทันตั้งตัวเลยเหรอ ฉันเป็นคนโสดมาดูทอล์กโชว์แค่นี้ก็ไม่ได้หรือไง พวกนายมันทำเกินไปแล้วนะ"

"คิกคิกคิก ผู้หญิงคนนี้ดุดันดีจัง ฉันชอบ อาจารย์หวังซวี่ คราวนี้ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าคุณจะรับมือยังไง"

"ฉันแอบมองสาวคนนี้มาตั้งนานแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะไปสารภาพรักกับอาจารย์หวังซวี่ ฮือฮือฮือ วัยเยาว์ของฉันจบสิ้นลงแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า สนุกจังโว้ย ฉันล่ะชอบดูฉากอะไรแบบนี้จริงๆ หัวเราะจนตัวงอแทบจะไปชนสาวสวยข้างๆ แล้วเนี่ย"

"อาจารย์หวังซวี่ไม่ต้องตกใจไป เรื่องแบบนี้ฉันก็เคยเจอมาเหมือนกัน ความจริงแล้วมันเป็นเรื่องปกติมาก ทำใจให้สบายเข้าไว้ ยังไงซะใครๆ ก็เคยเป็นหนุ่มหล่อกันทั้งนั้นแหละ"

"พี่ชาย นายพูดแบบนี้มันอวดอ้างเกินจริงไปหน่อยนะ ดูจากหน้านายแล้ว ฉันรู้สึกว่าตอนหนุ่มๆ นายไม่ได้หล่อหรอก แต่น่าจะหน้าเหมือนจ้าวเปิ่นซานมากกว่านะ"

"แล้วไงล่ะ พี่กวนซีก็หน้าเหมือนจ้าวเปิ่นซานไม่ใช่หรือไง นายมีปัญหาเหรอ"

"ไม่กล้าครับ ไม่กล้า"

กลุ่มผู้ชมพากันหัวเราะลั่นและส่งเสียงโห่แซวกันอย่างสนุกสนาน

อารมณ์ของทุกคนถูกปลุกปั่นให้พุ่งพล่านในวินาทีนี้

ตอนนี้ทุกคนต่างก็อยากรู้ใจแทบขาดว่าอาจารย์หวังซวี่ผู้มีฝีปากกล้าจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร

บนเวที หลังจากที่หวังซวี่ได้ยินคำสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวของหญิงสาว เขาก็อึ้งไปเล็กน้อย

ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเช่นกัน

หึหึ นังผู้หญิงร้ายกาจ กล้ามาเล่นไม้นี้กับฉันเหรอ

เธอกล้าเอาลูกไม้ที่ใช้รังแกพวกผู้ชายสายเปย์มาใช้กับฉันงั้นเหรอ

หวังซวี่แค่นเสียงหัวเราะเยาะในใจ

จากนั้นเขาก็เลียริมฝีปากและพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า

"เฮ้อ คนสวยครับ ผมคงต้องขอปฏิเสธความหวังดีของคุณแล้วล่ะครับ คำสารภาพรักของคุณครั้งนี้ผมขอปฏิเสธนะ"

หืม อาจารย์หวังซวี่ปฏิเสธงั้นเหรอ

เมื่อได้ยินคำตอบของหวังซวี่ในตอนแรก

ผู้ชมด้านล่างก็อึ้งไปทันที

ส่วนสาวผมลอนนั้นกลับแอบดีใจ เธออ้าปากเตรียมจะหัวเราะเยาะหวังซวี่ว่าเป็นผู้ชายทื่อๆ ที่ขี้ขลาดตามที่คิดไว้แต่แรก

ทว่าในตอนนั้นเอง เธอกลับเห็นหวังซวี่จับไมโครโฟนขึ้นมาพูดต่อว่า

"คนสวยครับ ความจริงแล้วผมก็ไม่อยากจะปฏิเสธความหวังดีของคุณหรอกนะ"

"แต่มันเป็นเพราะว่า คุณเหมาะกับคนที่ดีกว่านะ ไม่ใช่คนแบบผม"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หวังซวี่ก็อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงและถอนหายใจออกมา

เมื่อผู้ชมได้ยินคำพูดนี้และเห็นท่าทางหดหู่ของเขา ทุกคนก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาทันที

ราวกับว่าพวกเขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของหวังซวี่ในเสี้ยววินาที

หรือว่าอาจารย์หวังซวี่กำลังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่งั้นเหรอ

รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับสาวสวยผมลอนคนนั้นใช่ไหม

ก็เลยไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนี้สินะ

ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนั้น

จากนั้นหลายคนก็พากันถอนหายใจออกมาเบาๆ

อาจารย์หวังซวี่คนนี้จะถ่อมตัวเกินไปแล้วนะ

ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย คนสวยคนนั้นอาจจะแค่ล้อเล่นเฉยๆ ก็ได้

เมื่อทุกคนคิดเช่นนั้น เสียงโห่ร้องเชียร์ก็เบาลงไปถนัดตาในชั่วพริบตา

ส่วนหญิงสาวด้านล่างเวที เมื่อได้ยินคำตอบของหวังซวี่ เธอก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน

แต่หลังจากนั้นมุมปากของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา

เหอะ

พิธีกรคนนี้ เข็นไม่ขึ้นจริงๆ แค่ล้อเล่นแค่นี้ก็รับไม่ได้ซะแล้ว

ช่างเถอะ น่าเบื่อชะมัด

ฉันก็นึกว่าจะเจอคนที่น่าสนใจและไม่เหมือนใครซะอีก ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เอง

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะคิดในใจ เธอเบ้ปากและเตรียมตัวจะนั่งลง

แต่ในตอนนั้นเอง

หวังซวี่ที่กำลังก้มหน้าอยู่บนเวที กลับอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง และพูดด้วยใบหน้าทะเล้นว่า

"ขอโทษด้วยนะครับทุกคน พอดีเมื่อกี้ผมเห็นทรงผมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของคนสวยคนนี้เข้า แล้วผมทนขำไม่ไหวจริงๆ ก็เลยต้องก้มหน้าลงไปน่ะครับ"

"ผมขอพูดต่อจากประโยคที่ค้างไว้เมื่อกี้นะครับ"

"ผมอยากจะบอกว่า"

"คนสวยครับ ด้วยคุณสมบัติของคุณ ความจริงแล้วคุณเหมาะกับคนที่ดีกว่านี้นะ"

"ไม่ใช่คนแบบผม"

"ที่เป็นคนที่ดีที่สุดหรอกครับ"

[จบแล้ว]