บทที่ 331 ทหารรักษาการณ์แห่งสตอร์มวินด์

อาเซรอธ, ดินแดนเวสต์ฟอล เวย์นขี่หลัง กรงเล็บมรณะ โรบิน  เดินทางอย่างช้า ๆ ผ่านผืนดินรกร้างในเวสต์ฟอล

เมื่อเปรียบเทียบกับภาพที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน ดินแดนแห่งนี้ดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ตลอดเส้นทางมีเพียงเศษซากโครงกระดูกที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางแจ้ง และไร่นา รวมถึงกระท่อมชาวนาที่ถูกทิ้งร้าง

ดูเหมือนว่าในช่วงเวลานี้ เหล่าขุนนางในสตอร์มวินด์ไม่เพียงแต่ไม่ปรับปรุงสภาพแวดล้อมของพื้นที่นี้ แต่กลับทำให้ชีวิตของประชาชนที่นี่ลำบากมากขึ้น

เวย์นถอนหายใจเล็กน้อยเพียงเพื่อแสดงความเห็นเท่านั้น เขาไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจนัก เขาเคยเห็นครอบครัวที่แตกสลายจากสงครามมามากเกินพอ เมื่อเทียบกับผู้คนในดินแดนเหนือของโลกจอมเวทย์ มนุษย์ในอาเซรอธกลับมีชีวิตที่ดีกว่าในภาพรวม

บางทีอาจเป็นเพราะมนุษย์ในอาเซรอธมีต้นกำเนิดจากสิ่งสร้างของไททัน แม้ว่าจะเป็นเวอร์ชันที่ลดทอนความแข็งแกร่งลงแต่ก็ยังมีคุณสมบัติที่โดดเด่นกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป

ในบรรดาหลายเผ่าพันธุ์ในอาเซรอธ มนุษย์ถือได้ว่าเป็นเผ่าที่ "ถูกเลือก" แต่น่าเสียดายที่โลกอาเซรอธนั้นอันตรายเกินไป โดยเฉพาะในช่วงหลายทศวรรษต่อจากนี้ ที่มักจะเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่อยู่เสมอ แม้ว่าทุกเผ่าพันธุ์จะร่วมมือกันแก้ไขปัญหา แต่ผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ต่างต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างมาก

เวย์นมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว ขณะเดียวกันก็คิดถึงแผนการเดินทางในครั้งนี้

เป้าหมายสำคัญที่สุดของเขาคือการหาผู้เชี่ยวชาญด้านแสงศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถช่วยจัดการพลังจากนรกในร่างของเขาได้

นอกจากนี้ เขายังต้องการไปที่ ดาลารัน อาณาจักรเวทมนตร์ของมนุษย์ ที่ซึ่งการค้าขายไอเท็มเวทมนตร์เฟื่องฟูที่สุด เพื่อซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์ชั้นเยี่ยมมาช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับกลุ่มนักล่าปีศาจ

โชคดีที่เวย์นมี วิเวียน คอยช่วยจัดหาเงินสกุลท้องถิ่นมาให้เขาใช้จ่ายได้ตลอดเวลา

และด้วยลักษณะทางกายภาพที่ไม่แตกต่างจากมนุษย์ในอาเซรอธมากนัก หากเขาใช้ความระมัดระวัง ก็ไม่น่าจะมีใครสงสัยในตัวเขา

อาเซรอธเป็นโลกที่กว้างใหญ่ การเดินทางจากเวสต์ฟอลไปยังดาลารันในอีสเทิร์นคิงดอม หากใช้วิธีการเดินทางทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นทางเรือหรือทางบก อาจต้องใช้เวลานานหลายเดือน และยังไม่แน่ว่าจะหาคนที่ยินยอมเดินทางไปที่นั่นด้วยได้

เวย์นไม่มีเวลามากพอที่จะเสียไปกับการเดินทางแบบนี้

ทางเลือกที่ดีที่สุดที่เขาคิดได้ คือการใช้ เวทมนตร์ประตูมิติ  ของจอมเวทย์ ซึ่งสามารถพาผู้คนไปยังที่ห่างไกลได้ในพริบตา

แม้ในเกม เวทมนตร์นี้อาจพบได้ทั่วไปและไม่มีค่าใช้จ่าย แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง เวทย์นี้เป็นของหายาก มีเพียงจอมเวทย์ขั้นสูงหรืออาร์คเมจเท่านั้นที่สามารถร่ายได้ คนเช่นนี้หาได้ยากมาก อาจต้องไปยังสตอร์มวินด์ถึงจะพบได้

ในขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ เวย์นเดินทางต่อไปยัง โกลด์ไชร์  พร้อมพูดคุยกับรานี่ที่กำลังตื่นเต้นกับสิ่งแวดล้อมใหม่ ๆรอบตัว

เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงพลบค่ำ เวย์นเริ่มมองหาสถานที่พักแรม แต่ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นแสงไฟที่ลุกไหม้อยู่ไกล ๆ พร้อมเสียงตะโกนและเสียงดาบกระทบกันดังแว่วมา

เวย์นขมวดคิ้ว ใช้พลังรับรู้ที่ไวต่อสถานการณ์ของเขาเพื่อจับความเคลื่อนไหว และในเวลาไม่นานก็พอเข้าใจสถานการณ์

ที่นั่นเกิดการปล้นสะดม แต่ไม่ใช่การโจมตีแบบฝ่ายเดียว เพราะดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายจะมีพลังต่อสู้ที่สูสีกัน

การต่อสู้นี้ดึงดูดความสนใจของเวย์น ทัศนคติของเขาต่อโจรปล้นสะดมนั้นชัดเจน สำหรับเขา พวกนี้เป็นเพียงมดปลวกที่น่าสนุกในการกำจัด

ด้วยความคิดว่า หากช่วยเหลือฝ่ายที่ถูกโจมตี อาจทำให้การเดินทางของเขาในอาเซรอธราบรื่นขึ้น เวย์นจึงสั่งให้               กรงเล็ มรณะ โรบิน  มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแสงไฟ

กรงเล็บมรณะตอบสนองต่อคำสั่งของเวย์นทันที มันคำรามด้วยความตื่นเต้นและพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วเหนือม้า

ระยะทางหลายพันเมตรถูกย่อเหลือเพียงเวลาไม่กี่นาที กรงเล็บมรณะหยุดลงบริเวณขอบสนามรบ เสียงคำรามและรูปร่างใหญ่โตของมันดึงดูดความสนใจจากทุกคนในสนามรบทันที

เวย์นยืนอยู่บนหลังกรงเล็บมรณะ มองดูทั้งสองฝ่ายจากมุมสูงด้วยท่าทางสง่างาม

การเผชิญหน้าดูเหมือนจะชะงักไปชั่วขณะ หนึ่งในฝ่ายที่เป็นทหารรักษาการณ์ สวมเกราะของสตอร์มวินด์ และมีหนวดเคราสีเข้มหนา ตะโกนขึ้น

“ท่านนักล่า เราคือกองกำลังรักษาการณ์แห่งสตอร์มวินด์ ข้านามว่า กัปตันกันเซ็ต  เราถูกโจมตีโดยพวกโจร ดิฟิอัส กลุ่มโจรชั่วร้าย ขอความกรุณาท่านช่วยกำจัดพวกมัน!”

เวย์นที่กำลังชั่งใจว่าจะช่วยฝ่ายใดอยู่ ได้ยินชื่อสตอร์มวินด์ ก็รีบตัดสินใจทันที  กลุ่มดิฟิอัสแม้อาจมีอิทธิพลในเวสต์ฟอล แต่ไม่มีทางพาเขาไปถึงดาลารันได้

การช่วยเหลือกองกำลังของสตอร์มวินด์อาจเปิดโอกาสให้เขาเข้าถึงผู้มีอิทธิพลในเมือง และนำไปสู่การพบจอมเวทย์หรือผู้ใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ที่เขากำลังตามหา

เมื่อหัวหน้ากลุ่มดิฟิอัสเห็นเช่นนั้น ก็พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงตะโกน

“เพื่อนเอ๋ย เราไม่ได้เป็นโจรอย่างที่พวกเขากล่าวหา พวกนี้ต่างหากที่เป็นหมาขี้ข้าของพวกขุนนาง ข้าเตือนเจ้า อย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้!”  แม้ว่าคำพูดของหัวหน้าโจรจะดังชัดเจนและจริงจัง แต่เวย์นที่ตัดสินใจแล้วกลับไม่แม้แต่จะตอบโต้

เวย์นเพียงแค่ตบเบา ๆ ที่หัวของ กรงเล็บมรณะ โรบิน  สั่งการให้มันเริ่มโจมตี

กรงเล็บมรณะพ่นลมหายใจร้อนออกมา พร้อมกลิ่นกำมะถันอันรุนแรง ก่อนจะเงยศีรษะและอ้าปากกว้าง พ่นลูกไฟสีส้มแดงขนาดใหญ่ผสมควันหนาแน่นไปยังกลุ่มโจร ดิฟิอัส ที่มีจำนวนมากที่สุด

ลูกไฟนี้มีพลังเทียบเท่ากับเวทย์ไฟขั้นสูง มันไม่เพียงมีความเร็วที่เหลือเชื่อ แต่ยังมีเอฟเฟกต์ระเบิดที่กระจายความเสียหายออกไปโดยรอบ ลูกไฟทะยานเข้าสู่กลุ่มโจร และในพริบตาก็ระเบิดออก สร้างความเสียหายร้ายแรง เผาโจรดิฟิอัสไปถึงเจ็ดถึงแปดคนในทันที

การโจมตีนี้ทำให้กำลังใจของทหารรักษาการณ์แห่งสตอร์มวินด์เพิ่มขึ้น พวกเขาร้องตะโกนพร้อมเร่งโจมตีพวกโจรอย่างดุดัน

เวย์นกระโดดลงจากหลังกรงเล็บมรณะและขึ้นไปยืนบนก้อนหินใหญ่ใกล้ ๆ เพื่อชมการสังหารหมู่ที่สัตว์เลี้ยงของเขากำลังทำ เขาหยิบธนูของตนออกมา เล็งและยิงโจรที่พยายามหลบหนีไปทีละคน

ด้วยการเข้าร่วมของเวย์นและกรงเล็บมรณะ สมดุลของการต่อสู้ก็พลิกผันอย่างรวดเร็ว พวกโจรดิฟิอัสตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย พวกเขากลายเป็นเหมือนแกะรอเชือด บางส่วนที่ขี้ขลาดวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ขณะที่พวกที่ภักดีต่อกลุ่มยังคงต่อสู้ด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถต้านทานพลังของกรงเล็บมรณะได้

กรงเล็บมรณะ ซึ่งมีขนาดใหญ่มากและเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง สามารถบดขยี้ศัตรูได้อย่างง่ายดาย แม้กระทั่งอัศวินในเกราะเหล็กก็ไม่ต่างจากกระป๋องเปล่าที่โดนขยี้

หลังจากยิงธนูสังหารโจรได้เจ็ดถึงแปดคน เวย์นก็รู้สึกเบื่อหน่าย เขาจึงหยุดโจมตีและเฝ้าดูการต่อสู้อย่างเงียบ ๆ ขณะสังเกตวิธีการต่อสู้ของนักรบแห่งอาเซรอธ

จากการสังเกต เวย์นพบว่านักรบธรรมดาของทั้งสองฝ่ายไม่ได้แสดงความสามารถพิเศษใด ๆ อย่างเด่นชัด แต่ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกเขา ทำให้มีความเหนือกว่านักรบทั่วไปในโลกจอมเวทย์

อย่างไรก็ตาม ในกลุ่มนักรบเหล่านี้ กัปตันกันเซ็ตและหัวหน้ากลุ่มดิฟิอัสแสดงความสามารถในการต่อสู้ที่สูงกว่าคนอื่น ๆ อย่างชัดเจน พวกเขาใช้เทคนิคที่เพิ่มพลังการโจมตีอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาสั้น ๆ ซึ่งสะดุดตาเวย์นมาก

แม้เวย์นยังไม่แน่ใจว่านี่คือลักษณะของ "ความโกรธ" ที่ปรากฏในเกมหรือไม่ แต่เขาจดจำมันไว้เพื่อทำการศึกษาเพิ่มเติมในภายหลัง การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็วด้วยการเข้าร่วมของเวย์น

กลุ่มโจรดิฟิอัสประสบความสูญเสียอย่างหนัก ทุกคนทั้งถูกฆ่าหรือถูกจับ รวมถึงหัวหน้าของพวกเขาด้วย

หลังการต่อสู้ กัปตันกันเซ็ตรีบเข้ามาหาเวย์นเพื่อแสดงความขอบคุณ

“ขอบคุณท่านนักล่า ท่านได้ช่วยกองกำลังรักษาการณ์ของเราไว้ นี่คือสิ่งที่ควรค่าแก่การยกย่อง ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อกองทัพ ท่านจะได้รับรางวัลที่สมควร” เวย์นพยักหน้าอย่างสุภาพ และสนทนากับกัปตันกันเซ็ตโดยเปิดเผยตัวตนในฐานะนักผจญภัย

“ท่านเป็นนักล่าหรือเปล่า?” กัปตันกันเซ็ตถาม ! น่าทึ่งยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นนักผจญภัยที่มีสัตว์เลี้ยงเป็นมังกรขนาดใหญ่อย่างนี้มาก่อนเลย”

เวย์นชะงักไปชั่วขณะ เมื่อคิดถึงทักษะการใช้ธนูของเขา และการมีสัตว์เลี้ยงเป็นคู่หู คล้ายกับสายอาชีพนักล่าในเกม

คำถามนี้ดูเหมือนจะเป็นข้ออ้างที่เหมาะสมสำหรับการปกปิดตัวตนของเขาในโลกนี้

(จบบท) ###