บทที่ 1 แฉเฉียวปี้หลัว

ยามค่ำคืนมาเยือน

ภายในห้องเช่า นิ้วมือของซูหยางพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว บรรทัดโค้ดกระโดดโลดเต้นไปมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ติ๊ด! ติ๊ด!”

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏสายเรียกเข้าจาก "เจ้าลิง"

“เหล่าซู นายอยู่ไหนเนี่ย” เสียงของเจ้าลิงดังลอดมา

“ฉันอยู่ที่ห้องเช่า มีอะไรเหรอ” สายตาของซูหยางยังคงจับจ้องอยู่ที่โค้ดบนหน้าจอ

“เกาเมิ่งอกหักว่ะ”

“อกหัก?”

ซูหยางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ “บ่ายนี้พวกนายไปหาสตรีมเมอร์สาวคนนั้นไม่ใช่เหรอ แล้วไม่ได้เจอหรือไง”

จางปินกับเกาเมิ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องของซูหยาง และพวกเขาก็นัดกันไปพบสตรีมเมอร์สาวคนหนึ่งเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา

“นายกลับมาก่อนเถอะ ตอนนี้เกาเมิ่งอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ กำลังรอนายกลับมาปลอบใจอยู่นี่”

“กำลังไป”

หลังจากวางสาย ซูหยางก็เซฟโค้ด พับหน้าจอแล็ปท็อปลงแล้วเก็บใส่กระเป๋าเป้ ก่อนจะเดินออกจากห้องเช่า

ห้องเช่าอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเซียงหนาน ซูหยางเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ เขาเช่าห้องอยู่ข้างนอกก็เพื่อความสะดวกในการเรียน

สิบนาทีต่อมา ซูหยางก็กลับมาถึงหอพัก ทั้งเจ้าลิงและเกาเมิ่งต่างก็อยู่ที่นั่น

เกาเมิ่งนั่งซึมอยู่บนเตียงด้วยท่าทางหดหู่

“เกาเมิ่ง เป็นอะไรไป โดนเทมาเหรอ” ซูหยางเอ่ยแซว

เกาเมิ่งยังคงเงียบกริบ ดูห่อเหี่ยวเหมือนมะเขือม่วงโดนน้ำค้างแข็ง

“แค่อกหักเอง จะเป็นจะตายอะไรขนาดนั้น” ซูหยางอดไม่ได้ที่จะบ่น

“ถ้าแค่อกหักก็ดีสิ” เจ้าลิงพูดเสียงอ่อยอยู่ข้างๆ

“ไม่ได้อกหักหรอกเหรอ” ซูหยางมองเจ้าลิงสลับกับเกาเมิ่งด้วยความงุนงง

เจ้าลิงมองเกาเมิ่งด้วยท่าทีอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ซูหยางยิ่งอยากรู้

“ฉันเล่าเอง”

เจ้าลิงถอนหายใจ “บ่ายนี้พวกเราไปเจอสตรีมเมอร์สาวคนนั้นมา ให้ตายเถอะ หน้าตาโคตรขี้เหร่เลย!”

“ขี้เหร่มากเลยเหรอ” ซูหยางถาม

“มากกว่าขี้เหร่อีก อัปลักษณ์สุดๆ เลยต่างหาก!” ในที่สุดเกาเมิ่งก็ทนไม่ไหว โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น

“ไม่ถูกสิ ก่อนหน้านี้พวกนายเคยดูเธอไลฟ์สดไม่ใช่เหรอ นายยังบอกอยู่เลยว่าเธอสวยมาก” ซูหยางงงหนักกว่าเดิม

เท่าที่เขารู้มา ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เกาเมิ่งมักจะคุยกับสตรีมเมอร์สาวสวยคนหนึ่งอย่างออกรสออกชาติมาตลอด

“พวกเราโดนหลอกแล้ว” เจ้าลิงแทรกขึ้น “ตัวจริงกับในไลฟ์สดนี่คนละคนกันเลย”

“จริงดิ” ซูหยางกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

เจ้าลิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ดูเอาเองแล้วกัน”

ในรูปเป็นหญิงร่างท้วม อ้วนพุงพลุ้ย แขนล่ำ ขาใหญ่เป็นท่อนซุง แถมใบหน้ายังเต็มไปด้วยเนื้อย้วยๆ

“เชี่ย นี่สตรีมเมอร์คนนั้นเหรอ” ซูหยางเบิกตากว้าง เธอขี้เหร่มากจริงๆ

“แน่ใจนะว่านี่คือสตรีมเมอร์ที่พวกนายไปเจอมา” ซูหยางถาม “อ้อ สตรีมเมอร์คนนั้นชื่ออะไรนะ”

“เฉียวปี้หลัว”

“เฉียวปี้หลัว...” ซูหยางหยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาในแอปพลิเคชันโต่วอิน “คนนี้เหรอ”

“คนนี้แหละ!” เจ้าลิงพยักหน้า

ซูหยางเปรียบเทียบคนในคลิปโต่วอินกับรูปในโทรศัพท์ของเจ้าลิง “เป็นไปได้แค่อย่างเดียว คือเธอใช้ฟิลเตอร์ตอนไลฟ์สด” ซูหยางสรุป

สมัยนี้สตรีมเมอร์สาวหลายคนมักจะใช้ฟิลเตอร์เพื่อดึงดูดความสนใจ เปลี่ยนคนขี้เหร่ให้กลายเป็นคนสวยได้เลยทีเดียว

สายตาของเขาเลื่อนไปมองเกาเมิ่ง ซูหยางยิ้ม “ฉันก็นึกว่านายอกหักจริงๆ ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ไม่เห็นเป็นไรเลย อย่างมากก็แค่รู้สึกขยะแขยง นายไม่ได้เสียอะไรไปสักหน่อย...” พูดถึงตรงนี้ ซูหยางก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของเกาเมิ่งดูผิดปกติ “อย่าบอกนะว่า นายเปย์ของขวัญให้เธอไปแล้วน่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเกาเมิ่งก็ปั้นยากเหมือนกลืนมะระขี้นก

“บ้าเอ๊ย เปย์ไปจริงๆ สินะ! เสียไปเท่าไหร่ล่ะ” ซูหยางทำหน้าผิดหวัง

“ไม่เยอะหรอก...” เกาเมิ่งตอบอึกอัก

“ไม่เยอะนี่มันเท่าไหร่”

“หมื่นห้ากว่าหยวน”

เจ้าลิงตอบแทน

“ให้ตายสิ หมื่นห้ากว่า! เกาเมิ่ง นายมันสุดยอดจริงๆ ที่แท้ก็เป็นลูกเศรษฐีซ่อนรูบนี่เอง!” ซูหยางรู้สึกปวดใจแทน “ฉันจะบอกอะไรให้นะ เอาเงินก้อนนั้นมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำพวกฉันยังจะดีซะกว่า!” หลังจากส่ายหน้าและถอนหายใจ ซูหยางก็ถามต่อ “แล้วเงินนั่นเอาคืนได้ไหม”

เกาเมิ่งกับเจ้าลิงส่ายหน้าพร้อมกัน

“ปล่อยไปแบบนี้เลยเหรอ” ซูหยางสวนขึ้น

“แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ” เจ้าลิงผายมือ “ผู้ใหญ่ก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปสิ”

เกาเมิ่งบรรลุนิติภาวะแล้ว เขาเป็นคนเต็มใจเปย์ของขวัญเอง ถ้าเป็นผู้เยาว์เปย์เงินให้สตรีมเมอร์ก็อาจจะพอทวงคืนได้บ้าง

“เหล่าซู” เกาเมิ่งมองซูหยางด้วยสายตาน่าสงสาร “นายเรียนวิทย์คอมฯ ฉันรู้ว่านายเก่ง นายช่วยแฉเธอได้ไหม”

“แฉเธอ?”

“ใช่ แฉว่าเธอใช้ฟิลเตอร์แต่งหน้าหลอกลวงคนอื่นไง!” เกาเมิ่งพยักหน้า

“ปิดฟิลเตอร์ตอนที่เธอกำลังไลฟ์สด ให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของเธอไปเลย!” เจ้าลิงสมทบ มองซูหยางอย่างคาดหวัง “เหล่าซู ฝีมือระดับนายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม”

“พวกนายหมายถึง ให้ฉันรีโมตเข้าไปปิดฟิลเตอร์ของเธอตอนไลฟ์สดอย่างนั้นเหรอ” ซูหยางถาม

ทั้งเจ้าลิงและเกาเมิ่งพยักหน้า

นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ

“มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอกนะ เพียงแต่...” ตอนแรกซูหยางอยากจะบอกว่ามันค่อนข้างยาก และเขาก็ไม่รับปากว่าจะทำสำเร็จ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่คอ แล้วเขาก็นิ่งอึ้งไปกะทันหัน

ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรก็ดังก้องขึ้นในหัวของซูหยางอย่างต่อเนื่อง:

“เปิดใช้งานระบบแฮกเกอร์ระดับเทพสำเร็จ”

“กำลังผูกมัดกับโฮสต์”

…

เสียงอะไรน่ะ?

ซูหยางหันขวับไปมองด้านหลัง แต่ก็ไม่มีใครอยู่เลย

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

“เหล่าซู... เหล่าซู... พูดอะไรหน่อยสิ” เกาเมิ่งเห็นซูหยางนิ่งอึ้งไปกะทันหันก็ถามด้วยความมึนงง

“อ้อ... ไม่มีอะไร เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เรื่องของนายก็เหมือนเรื่องของฉัน ฉันจะช่วยจัดการให้เอง”

ซูหยางพูดจบก็รีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องน้ำ

รูมเมททั้งสองคนไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเขา

ในห้องน้ำ

ซูหยางตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง

เขาจ้องมองไปในอากาศอย่างเหม่อลอย... ไม่สิ มีหน้าจอแสงเสมือนจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า ซึ่งคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ พร้อมกับข้อความที่แสดงอยู่บนนั้น:

“ชื่อ: ซูหยาง

อายุ: 21 ปี

มหาวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเซียงหนาน คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์

ไอดีแฮกเกอร์: ลิตเติลบอย

กล่องเครื่องมือแฮกเกอร์: 【แพ็กเกจของขวัญมือใหม่】

คะแนนความนิยม: 1200

…

(หมายเหตุ: คะแนนความนิยมมีความเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงและอิทธิพลของแฮกเกอร์ สามารถนำคะแนนไปแลกเปลี่ยนเป็นเครื่องมือแฮกเกอร์ได้)

“คุณมีแพ็กเกจของขวัญมือใหม่ 1 กล่อง ต้องการเปิดเลยหรือไม่”

…

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดซูหยางก็ดึงสติกลับมาได้ เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

ตอนที่หน้าจอแสงปรากฏขึ้นเมื่อกี้ เขาแทบจะร้องเสียงหลงออกมา

ซูหยางข่มความตกตะลึงในใจเอาไว้ แล้วลองยื่นนิ้วออกไปแตะที่คำว่า “แพ็กเกจของขวัญมือใหม่” บนหน้าจอแสงเสมือนจริง

“เปิดแพ็กเกจของขวัญมือใหม่แล้ว”

“ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับเครื่องมือควบคุมระยะไกล: โทรจันกลาเซียร์ (ระบบได้ส่งเครื่องมือไปยังอีเมลของคุณในรูปแบบของอีเมลเข้ารหัสแล้ว รหัสผ่าน: abcfg)”

ซูหยางรีบเปิดอีเมลในโทรศัพท์ดู และพบว่ามีอีเมลฉบับใหม่เข้ามาจริงๆ

เรื่องนี้มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว

“เหล่าซู”

เสียงของเกาเมิ่งดังมาจากนอกประตู “คืนนี้เฉียวปี้หลัวจะเริ่มไลฟ์สดตอนสี่ทุ่มนะ”

ซูหยางปิดหน้าจอแสงเสมือนจริงแล้วหันหลังเดินออกจากห้องน้ำไป