บทที่ 277 การแข่งขันของเหล่าจอมเวทรุ่นเยาว์

ติ๊ง! ภารกิจถูกกระตุ้น

【ผู้ไม่ตายในม่านหมอก】 ระดับปรมาจารย์ จะรับภารกิจหรือไม่?

การบรรยายของ เคียร่าทำให้ระบบภารกิจของเวย์นทำงาน และนี่ไม่ใช่ภารกิจธรรมดา แต่เป็นภารกิจระดับปรมาจารย์ ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เวย์นยังไม่ได้ตอบตกลงรับภารกิจในทันที เขายังคงพูดคุยกับเคียร่าต่อ เพื่อขุดค้นข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับรางวัลและเบื้องหลังของเหตุการณ์นี้

หลังจากสนทนาอยู่หลายสิบนาที เวย์นมองใบหน้าที่งดงามของเคียร่าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ตามที่เจ้าบอกมา ภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การล่าค่าหัวธรรมดา แต่ยังเป็นเวทีแข่งขันของเหล่าจอมเวทรุ่นเยาว์ด้วย ใช่หรือไม่?”

เคียร่าใช้ปลายนิ้วเล่นกับเส้นผมสีเงินของเธอ และพยักหน้าเล็กน้อย

“ใช่แล้ว ปัจจุบันสมาชิกสภาสูงสุดของสมาคมจอมเวทมีเพียงห้าคนเท่านั้น พวกเขาคือจอมเวทชั้นสูงที่มีอำนาจควบคุมสมาคม และถือเป็นตัวแทนของเกียรติยศสูงสุดของจอมเวทในแดนเหนือ”

“แม้แต่กษัตริย์ยังต้องเจรจาอย่างเท่าเทียมกับพวกเขา นี่คือสัญลักษณ์ของพลังและสถานะ”

“ไม่มีจอมเวทคนใดในแดนเหนือที่ไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น”

“ดังนั้น หากเจ้ารับภารกิจนี้ นอกจากต้องต่อกรกับสัตว์ประหลาดแล้ว เรายังต้องเผชิญกับการแข่งขันจากเหล่าจอมเวทคนอื่น ๆ อีกด้วย”

เวย์นยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เคียร่าจึงรีบอธิบาย

“แน่นอน การต่อสู้ระหว่างจอมเวทเองถือเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างเข้มงวดในครั้งนี้”

“และจำนวนผู้เข้าร่วมก็ไม่น้อย ข้าได้ข่าวว่ามีจอมเวทร่วมแข่งขันอย่างน้อยสิบคน พวกเขาทั้งหมดล้วนมั่นใจในพลังของตนเอง บางคนยังจ้างผู้ช่วยที่มีฝีมือไปด้วย การกำจัดสัตว์ประหลาดเหล่านั้นจึงไม่น่าใช่ปัญหา”

“ปัญหาเดียวคือ ใครจะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด”  เวย์นครุ่นคิดเกี่ยวกับภารกิจนี้

เรื่องของหมอกลึกลับและสัตว์ประหลาด ที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งในห้าของอาณาจักรโควเวียร์นั้นน่าสนใจไม่น้อย เขาเคยได้ยินมาแล้ว แต่ยังไม่เคยมีแรงจูงใจมากพอที่จะเข้าร่วม   เมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่น ๆ เวย์นอาจเป็นคนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด เพราะเขาทราบว่าเหล่าสัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัวมานั้นมีต้นกำเนิดจากโลกของ "Diablo" ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกพลังชั่วร้ายจากนรกทำให้แปดเปื้อน

อย่างไรก็ตาม เวย์นไม่แน่ใจว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้มาจากช่วงเวลาใดของเรื่องราวใน Diablo หรือจากภาคใด

แม้ว่าเขาจะเคยเล่นเกมนี้มาหลายครั้ง แต่เขาไม่ได้จดจำเนื้อเรื่องได้ชัดเจนนัก สิ่งที่เขาจำได้มากที่สุดคือบอสตัวหลักและ NPC เพียงไม่กี่คน

ภารกิจครั้งนี้น่าสนใจ เพราะไม่เพียงแค่ล่าสัตว์ประหลาด แต่ยังเป็นโอกาสสำคัญในการสังเกตเหล่าจอมเวทรุ่นเยาว์จากแดนเหนือ และอาจได้พบ "คนคุ้นเคย" จากเกมในโลกนี้ด้วย

หลังจากตัดสินใจ เวย์นพยักหน้าก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ เคียร่าภารกิจนี้ข้ารับแล้ว และข้าจะพาเพื่อนร่วมทางที่ไว้ใจได้ไปด้วย”

“พวกเขาเป็นนักล่าปีศาจฝีมือดี ซึ่งเก่งกว่าทหารรับจ้างธรรมดาแน่นอน”

“หากพวกเราทำงานร่วมกัน โอกาสที่เจ้าจะได้รับชัยชนะย่อมสูงขึ้นมาก”

เมื่อได้ยินคำตอบ เคียร่ายิ้มกว้าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความยินดี

เธอขยับตัวขึ้นไปนั่งบนตักของเวย์น และมอบจูบอันเร่าร้อนให้เขา ก่อนจะปลดชุดกระโปรงของตนเองออกพร้อม

กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ายวน

“ไปอาบน้ำกันเถอะ ที่รักเวย์น เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าคิดถึงร่างกายอันแข็งแกร่งของเจ้ามากเพียงใดในค่ำคืนที่ผ่านมา”

“คืนนี้ ข้าจะเป็นของเจ้าอย่างเต็มที่”

ค่ำคืนที่ผ่านพ้นไปนั้นเต็มไปด้วยความสุขสม

ดูเหมือนเคียร่าจะให้ความสำคัญกับภารกิจนี้อย่างมาก หลังได้รับคำสัญญาจากเวย์น เธอก็จัดการทุกวิถีทางเพื่อมอบความสุขให้เขาอย่างเต็มที่ รวมทั้งชักชวนเมย์ซีเข้าร่วมด้วย

ผลลัพธ์คือ เวย์นได้รับความสุขสมอันล้ำเลิศจากสองสาว

เช้าวันถัดมา

เมื่อเวย์นลุกจากเตียง สองสาวก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นตาม ร่างกายเปลือยเปล่าของพวกเธอเต็มไปด้วยร่องรอยจากค่ำคืนที่เร่าร้อน

แม้เวย์นจะไม่ได้รังเกียจที่จะอยู่ต่อเพื่อใช้เวลาค่ำคืนแบบนี้อีก แต่เขามีภารกิจรออยู่ในช่วงบ่าย นั่นคือการนัดพบกับจูเลีย หัวหน้ากลุ่มนักรบกรงเล็บแมว และหารือเรื่องภารกิจกับเรโซ จึงไม่มีเวลาให้เขาหลงระเริงต่อไป

เวย์นพบว่าจูเลียกำลังรอเขาอยู่หน้าประตู พร้อมกับพาลูกน้องจำนวนหนึ่งมาด้วย

เมื่อเห็นเวย์น จูเลียก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เธอเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อหลายเดือนก่อนอย่างชัดเจน ไม่เพียงแต่เธอจะสวมใส่อุปกรณ์ที่หรูหรากว่าเดิม แต่ท่าทางของเธอก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ

จูเลียในตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มนักรบเล็ก ๆ อีกต่อไป แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนหญิงสาวชนชั้นสูงผู้มีอำนาจ

เมื่อเข้ามาในคฤหาสน์ จูเลียปล่อยให้ลูกน้องรออยู่ข้างนอก เธอเดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำชาให้เวย์นด้วยตัวเอง และถามด้วยท่าทีเคารพว่า

“ท่านเวย์น มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือคะ?”

เวย์นจิบชาเล็กน้อย พลางพยักหน้าให้เธอนั่งลงก่อนจะถามอย่างนุ่มนวล

“งานช่วยเหลือที่ข้ามอบหมายให้เจ้าไปทำเป็นอย่างไรบ้าง?”

“จนถึงตอนนี้ เจ้าส่งสมาชิกเผ่าพันธุ์อื่นให้ฟรานซิสก้าไปแล้วเท่าไหร่?”

จูเลียตอบคำถามอย่างกระตือรือร้น

“ตั้งแต่ที่เราสรุปยอดครั้งล่าสุดจนถึงตอนนี้ พวกเราส่งมอบสมาชิกเผ่าพันธุ์อื่นไปให้ฟรานซิสก้าแล้ว 670 คน”

“ในจำนวนนี้มีเอลฟ์ 343 คน คนแคระ 254 คน และฮาล์ฟลิง 73 คน”

“แต่ตอนนี้ในวิจิม่าและหมู่บ้านรอบ ๆ ผู้ที่เต็มใจจะอพยพส่วนใหญ่ถูกส่งออกไปหมดแล้วค่ะ ที่เหลือเป็นพวกที่ดื้อดึงหรือคนที่มีทรัพย์สินมาก ไม่ยอมทิ้งทรัพย์สมบัติของตัวเองเพื่อย้ายไปยังที่อื่น”

“ดังนั้น เราจึงย้ายจุดสนใจไปที่เมืองอื่นในอาณาจักรไทเมเรีย ฐานในวิจิม่าตอนนี้กลายเป็นศูนย์บัญชาการใหญ่แทน”

“เราคาดว่า ภายในสองปี เราจะสามารถโน้มน้าวประชากรเผ่าพันธุ์อื่นในไทเมเรียได้ครบ และนำพวกเขาไปยังที่ที่ปลอดภัยทั้งหมด”

“หลังจากนั้น กลุ่มของเราจะสามารถขยายขนาดได้อีก และรับงานในประเทศอื่นได้ง่ายขึ้น”

หลังฟังรายงาน เวย์นพยักหน้าชื่นชมการทำงานของเธอ แต่ก็เปลี่ยนประเด็นอย่างรวดเร็ว

“งานในไทเมเรีย เจ้าไม่ต้องเร่งรีบมากนัก”

“ตอนนี้ ข้าอยากให้เจ้าจัดคนครึ่งหนึ่งไปยังอาณาจักรโควเวียร์ เพื่อช่วยเหลือเผ่าพันธุ์อื่นที่นั่นแทน”

“เจ้าเองก็น่าจะได้ยินข่าวมาแล้ว โควเวียร์กำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย เมืองต่าง ๆ อยู่ในสภาพต่างคนต่างเอาตัวรอด และเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัย”

“ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ผู้คนส่วนใหญ่คงไม่ปฏิเสธโอกาสที่จะได้ย้ายไปยังที่ปลอดภัยกว่า”

“นี่เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเจ้า”

จูเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คำสั่งของเวย์นขัดกับแผนที่เธอวางไว้ แต่เธอก็รู้ดีว่าอำนาจและทรัพยากรทั้งหมดที่เธอมีในตอนนี้มาจากเวย์น

ดังนั้น เธอจึงพยักหน้าและกล่าวด้วยความเคารพ

“เข้าใจแล้ว  ท่านเวย์น ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด กลุ่มนักรบกรงเล็บแมวยินดีรับใช้ท่านเสมอ”

(จบบท)