บทที่ 209 นักล่าปีศาจแห่งสำนักแมว

หลังจากที่เวย์นฟังข่าวคราวเกี่ยวกับสำนักอสรพิษในตอนนี้เสร็จเรียบร้อย เขาก็ได้พูดคุยกับเรโซและคนอื่น ๆ ถึงสถานการณ์ในสำนักหมาป่าในปัจจุบัน เมื่อพวกเขารับรู้ว่าสำนักหมาป่าที่เคยรุ่งเรือง ณ เคียร์มอร์เฮน เคยถูกโจมตีจากกลุ่มนักเวทและกลุ่มคนป่าเถื่อนจนเหลือเพียงนักล่าปีศาจน้อยกว่าสิบคน พวกเขาต่างเงียบงันด้วยความรู้สึกที่คล้ายกัน

เวย์นยังเล่าเรื่องราวของสำนักกริฟฟอนให้เรโซฟังอีกด้วย เมื่อได้ยินว่าสำนักกริฟฟอนซึ่งเคยมีชื่อเสียงมากที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับการโจมตีของนักเวท จนตอนนี้เหลือเพียงนักล่าปีศาจไม่กี่คน คนของสำนักอสรพิษก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น สีหน้าเคร่งเครียดราวกับคิดถึงบางสิ่ง

หลังจากนั้น ทั้งหมดจิบสุราและพูดคุยถึงเรื่องราวการผจญภัยและเหตุการณ์ประหลาดที่เคยเจอ ถือว่าเป็นการสนทนาที่ผ่อนคลายไม่น้อย

ผ่านไปกว่าสิบขวดสุราดี แต่ละคนหน้าแดงก่ำและเริ่มพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา บรรยากาศเป็นกันเองอย่างยิ่ง นาน ๆ ทีพวกเขาจะได้ดื่มสุราดี ๆ มากขนาดนี้

เมื่อถึงเวลาที่ควรพูดคุยธุระ เรโซซึ่งถือขวดสุราอยู่ในมือก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแฝงความมึนเมาเล็กน้อยว่า

“เวย์น บอกหน่อยสิว่าภารกิจที่เจ้าว่าเป็นเรื่องอะไร เจ้าต้องการความช่วยเหลือแบบไหน?”

เวย์นวางแก้วสุราลง ก่อนจะมองไปยังกลุ่มคนจากสำนักอสรพิษ และพูดว่า

“เดิมทีข้าตั้งใจจะเชิญพวกเจ้ามาคุ้มกันทีมพิเศษของข้า แต่เมื่อวานข้าได้รับข่าวสารบางอย่างที่เปลี่ยนความคิด นั่นคือข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งแปลนชุดเกราะระดับปรมาจารย์ของนักล่าปีศาจหลายสำนัก”

“ดังนั้น เราจะเริ่มจากทำภารกิจในทูแซนท์ก่อน แล้วค่อยพูดถึงเรื่องนี้ทีหลัง”

“แปลนชุดเกราะระดับปรมาจารย์?” เรโซฟังแล้วชะงัก ก่อนจะถามด้วยความตื่นเต้นว่า “ในนั้นมีแปลนของสำนักอสรพิษหรือเปล่า?”

แปลนชุดเกราะระดับปรมาจารย์ของสำนักอสรพิษสูญหายไปในช่วงที่ถูกทหารบุกโจมตี ถ้าสามารถกู้คืนได้ เรโซผู้แบกรับความรับผิดชอบย่อมรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

เวย์นพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม และกล่าวว่า

“นอกจากของสำนักแมวแล้ว ที่เหลือมีครบ”

“เจ้าคงเคยได้ยินถึงไธน์เซลล์ ช่างตีเกราะผู้โด่งดังในแดนใต้ แปลนพวกนี้เป็นของที่นักล่าปีศาจรุ่นก่อนนำไปให้เขาสร้างชุดเกราะ แล้วหล่นหายไว้”

เรโซพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะขอร้องเวย์นด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“เวย์น ถ้าในนั้นมีแปลนของสำนักอสรพิษ ข้าอยากขอคัดลอกเก็บไว้เพื่อส่งคืนให้สำนัก นี่คือหน้าที่ของพวกเรา”

เวย์นตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะเขาได้คุยกับไธน์เซลล์ ไว้แล้ว และได้รับภารกิจจากเขาให้ตามหาแปลนของชุดเกราะจากทั้งห้าสำนัก อีกทั้งยังมีแผนให้กลุ่มเรโซทำภารกิจนี้แทน ซึ่งประหยัดทั้งเงินและได้ทั้งประสบการณ์พร้อมรางวัลไปในตัว

หลังจากนั้น เวย์นมอบข้อมูลตำแหน่งแปลนของสำนักอสรพิษให้เรโซโดยไม่ปิดบัง และว่าจ้างพวกเขาให้ไปนำกลับมา

ในระหว่างสนทนา เรโซยังเล่าถึงความเชื่อมโยงระหว่างสำนักอสรพิษและสำนักแมว ซึ่งมีความสัมพันธ์กับสมาคมนักฆ่าในแดนใต้ โดยเฉพาะเรื่องที่มีคนว่าจ้างนักล่าปีศาจแห่งสำนักแมวให้ลอบสังหารอาโทเรียส วิโก นักเวทศาลหลวงแห่งโบแคลร์ ซึ่งเป็นลุงของนักเวทสาว ฟรินจิลล่า วิโก

นี่ทำให้เวย์นสนใจสำนักแมวขึ้นมาทันที เพราะลักษณะของพวกเขาที่คล้ายคนเร่ร่อนและมีชื่อเสียงในฐานะนักฆ่าฝีมือเยี่ยม ส่งผลให้เกิดการหวาดระแวงต่อนักล่าปีศาจโดยรวม

ในอดีต สำนักแมวเคยเป็นสำนักที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุด แต่ในปีหนึ่งพวกเขาก็ถูกกองทัพมนุษย์ล้อมโจมตี สูญเสียอย่างหนัก แม้ว่าผู้รอดชีวิตจากสำนักนี้จะมีมากกว่าสำนักอื่น ๆ แต่ก็ถือว่าถูกทำลายจนยากจะฟื้นตัวได้อีกครั้ง

เวย์นเก็บข้อมูลนี้ไว้ในใจ ยังไม่ตัดสินใจว่าจะบอกฟรินจิลล่า วิโก หรือฟรานซิสก้าเกี่ยวกับข่าวนี้ดีหรือไม่ เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกับนักล่าปีศาจจากสำนักแมว อีกทั้งข้อมูลนี้เป็นเพียงข่าวลือจากเรโซ ซึ่งยังไม่สามารถยืนยันได้

แต่เมื่อรู้ข้อมูลนี้แล้ว เขาก็คิดจะใช้ประโยชน์ เตรียมหาโอกาสพบกับนักล่าปีศาจสำนักแมวคนนี้ เพื่อดูว่าเขาจะได้ข้อมูลหรือสิ่งใดเพิ่มเติมหรือไม่

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เวย์นก็นำกลุ่มนักล่าปีศาจจากสำนักอสรพิษไปยังซ่องที่หรูหราที่สุดในโบแคลร์ จัดสาวงามให้แต่ละคนสามคน ส่วนตัวเขาเลือกถึงสี่คน ทุกคนปล่อยตัวเต็มที่ สร้างความสนิทสนมและลดช่องว่างในกลุ่มลงอย่างมาก

วันต่อมา พวกเขานัดพบกันอีกครั้งในช่วงบ่าย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดราวกับเป็นเพื่อนสนิท เวย์นยังแบ่งยารักษาระดับกลางและยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์จำนวนมากที่เขาเก็บสะสมไว้ให้แต่ละคน พร้อมมอบค่าตอบแทนล่วงหน้า 200 คราวน์ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำภารกิจตามหาแปลนชุดเกราะปรมาจารย์

พอถึงยามเย็น เขาสันนิษฐานว่านักล่าปีศาจสำนักแมวอาจกำลังสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมการเช่นกัน หากโชคดี เวย์นอาจเจอตัวคู่แข่งโดยบังเอิญ

เมื่อเรโซและพวกออกเดินทาง เวย์นกลับไปพักผ่อนที่ห้องในโรงแรมพระจันทร์แดง พอถึงยามเย็นเวย์นเปลี่ยนเป็นชุดเบาสบายและสวมเสื้อคลุมล่องหน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังพระราชวังโบแคลร์เพื่อเริ่มการสืบสวนตำแหน่งของอาร์ทอริโอส เวโก้ นักเวทหลวง การจะจับตัวนักล่าปีศาจสำนักแมวที่มุ่งเป้ามาสังหารเป้าหมายนี้ได้ เวย์นจำเป็นต้องล่วงรู้ที่พักและแผนการของเป้าหมายเสียก่อน

การป้องกันที่พระราชวังค่อนข้างหละหลวม แม้ทหารยามจะดูดีในชุดเกราะเงางามและอาวุธชั้นเลิศ แต่กลับขาดประสบการณ์และความแข็งแกร่งที่แท้จริง เวย์นสามารถเล็ดลอดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

พระราชวังโบแคลร์งดงามเหนือจินตนาการ เต็มไปด้วยศิลปะและงานแกะสลัก อีกทั้งเหล่าข้ารับใช้ยังแต่งตัวหรูหราราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ขณะสอดแนมภายใน เขาพบสวนดอกไม้ที่งดงามเต็มไปด้วยพันธุ์ไม้หลากสีสัน

ที่กลางสวน หญิงสาวผมดำในชุดกระโปรงสีดำที่เผยให้เห็นสัดส่วนงดงามกำลังนั่งเศร้าอยู่ข้างน้ำพุ มือถือดอกไม้ที่เด็ดมา ดวงตาหม่นหมอง

เวย์นซ่อนตัวในสภาพล่องหน มองหญิงสาวคนนั้นอย่างละเอียด เมื่อพอใจ เขาจึงหาที่นั่งในศาลาริมสวนและเริ่มคิดหาวิธีสืบหาตำแหน่งของอาโทเรียส

ไม่นาน หญิงสาวผมทองในชุดเดรสสีน้ำเงินเดินเข้ามาจากอีกฝั่งของสวน เธอส่งเสียงเรียกหญิงสาวผมดำพร้อมน้ำตาคลอเบ้า  “ซีลอันนา ฉันได้ยินข่าวลือว่าเธอกำลังจะถูกเนรเทศจริงหรือ?”

(จบบท) ###