บทที่ 78 การพัฒนาพลังในระดับลึก · ความน่าสะพรึงกลัวมาเยือน!

บทที่ 78 การพัฒนาพลังในระดับลึก · ความน่าสะพรึงกลัวมาเยือน!

ในหนังสือ 《เป้าผูจื่อ》 ของเก่อหงสมัยราชวงศ์จิ้นกล่าวไว้ว่า:

“ผู้ที่ปรารถนาจะรั้งอยู่ชั่วคราว ย่อมหยุดพักเพื่อเกื้อกูลกาลเวลา ผู้ที่ปรารถนาจะทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ย่อมโบยบินสู่เมฆาอย่างแผ่วเบา ผู้นั้นคือยอดคน”

บริษัทที่ชื่อว่า ‘บริษัทเซิงเถิงการลงทุนจำกัด’ ได้รับการจดทะเบียนในเซี่ยงไฮ้ในวันนี้

ในเวลาเดียวกันนั้น ยังมีการก่อตั้งบริษัทที่ชื่อว่า ‘บริษัทเทียนซุ่ยชีวเภสัชภัณฑ์จำกัด’ ตามมาติดๆ

เทียนซุ่ย (天岁) หมายถึง อายุขัยที่ยืนยาวเท่าเทียมฟ้า!

ทุนจดทะเบียนของทั้งสองบริษัทอยู่ที่สิบล้านหยวน โดยมีพนักงานภายใต้บังคับบัญชาของลู่หลีอย่าง ถานเยี่ยนอวี้กับเผิงฮ่าว เป็นตัวแทนทางกฎหมาย

ที่ตั้งสำนักงานของบริษัทเซิงเถิงการลงทุนจำกัด อยู่ที่อาคารหมายเลข 5 ของ ‘อาคารสำนักงานเขตสัมปทานฝรั่งเศส’ ซึ่งเป็นหนึ่งในอาคารสำนักงานสูง 10 ชั้นสองหลังนั้น

โดยมีโซเฟีย เซเซลี หญิงสาวสัญชาติฝรั่งเศสวัยสามสิบปี ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ

ส่วนที่ตั้งห้องแล็บของบริษัทเทียนซุ่ยชีวเภสัชภัณฑ์จำกัด อยู่ที่อาคารหมายเลข 2 ของ ‘อาคารสำนักงานเขตสัมปทานฝรั่งเศส’ ซึ่งก็คืออาคารสำนักงานสูง 5 ชั้นหลังนั้น

ผู้นำห้องแล็บคือคุณตาทังที่เปลี่ยนชื่อเป็นทังลี้

คุณตาทังอายุ 102 ปีแล้ว และไม่ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณชนมานานหลายปี อีกทั้งหลังจากได้รับรางวัลเป็นเวลาสามปีจากลู่หลี สภาพจิตใจและร่างกายของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

การที่เขาปรากฏตัวในห้องแล็บ จึงไม่ได้สร้างความสงสัยให้แก่สมาชิกคนอื่นๆ

สมาชิกหลักของห้องแล็บ หลังจากผ่านการคัดเลือกและทดสอบหลายรอบ มีสามคน ได้แก่ จูซิ่วเซวียน, เหยียนกวน และชายหนุ่มที่ชื่อชิวหย่ง ซึ่งจบปริญญาเอกจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่

หลังจากกำหนดตัวผู้นำระดับสูงเสร็จสิ้นแล้ว การรับสมัครพนักงานที่เหลือ ลู่หลีก็ไม่ได้ให้ความสนใจอีก

ปัจจุบันสโมสรนิรันดร์มีพนักงานแกนกลางสี่คน สมาชิกวงนอกหลักสี่คน และมีสมาชิกสโมสรสองคน……

มีองค์กรและบริษัทที่ติดต่อกับภายนอกสองแห่ง ได้แก่ ‘บริษัทเซิงเถิงการลงทุนจำกัด’ และ ‘บริษัทเทียนซุ่ยชีวเภสัชภัณฑ์จำกัด’

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างเป็นระบบและมั่นคง

ลู่หลีนั่งอยู่ที่สวนลอยฟ้าชั้นห้าของอาคารเก่า เขาปลีกตัวมาศึกษาวิจัยพลังของตัวเองอย่างลึกซึ้ง ทำการทดลองและบันทึกความคิดบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงนี้

ตรงหน้าเขามีกระถางดอกไม้เล็กๆ หลายใบ ในกระถางปลูก ‘ดอกโบตั๋น’ ที่ใกล้จะถึงช่วงเวลาเบ่งบาน ลู่หลีมองไปที่ดอกโบตั๋นต้นแรกนับจากทางซ้าย จากนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้น:

“โปรดเลือกความเร็วที่จะเร่ง”

“หนึ่งร้อยเท่า”

ลู่หลีจ้องมองดอกโบตั๋นแล้วพึมพำเบาๆ

กระแสเวลาถูกเร่งเข้าใส่ ‘ดอกโบตั๋น’ ทันที

‘ดอกโบตั๋น’ มีฉายาว่าสาวงามใต้แสงจันทร์ ช่วงเวลาการเบ่งบานของมันสั้นมาก นับจากเริ่มบานจนถึงเหี่ยวเฉา กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมงเท่านั้น

ทว่าดอกโบตั๋นตรงหน้าลู่หลีในตอนนี้ กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงที่น่าตื่นตะลึง ดอกโบตั๋นสีขาวนวลตาค่อยๆ เบ่งบานออกมาให้เห็นด้วยตาเปล่า……

ตามมาด้วยการร่วงโรยและเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว……

กระบวนการทั้งหมดสิ้นสุดลง โดยใช้เวลาเพียง 2.4 นาทีเท่านั้นเอง

ลู่หลีทดลองเร่งเวลาด้วยความเร็วที่แตกต่างกันไปอีกหลายครั้ง

เขาฉายแววครุ่นคิด จากนั้นจึงบันทึกลงในสมุดบันทึกข้างกายว่า: “สามารถนำการเร่งเวลาไปประยุกต์ใช้ในการทดลองทางชีวเคมีได้มากมาย”

“เร่งกระบวนการแบ่งตัวและกระบวนการกลายพันธุ์ของเซลล์ เพื่อให้สามารถคัดกรองเซลล์ที่มีประโยชน์และขยายพันธุ์ได้ในเวลาที่สั้นที่สุด……”

เมื่อเขียนถึงตรงนี้ ลายมือของลู่หลีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ในสมองพลันปรากฏความคิดที่ดูราวกับจินตนาการเพ้อฝันอย่างหนึ่งขึ้นมา

ขีดจำกัดการเร่งเวลาของเขาในตอนนี้คือ ‘หนึ่งร้อยเท่า’

แต่ลู่หลีสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ขีดจำกัดการเร่งนี้ถูกจำกัดโดย ‘โควตาอายุขัย’ ที่เขามีอยู่ในปัจจุบัน

นั่นหมายความว่า หากลู่หลีทำการซื้อขายและสะสม ‘เวลาที่เหลือ’ ได้มากพอ

เช่นนั้น ขีดจำกัดการเร่งนี้ย่อมต้อง ‘เพิ่มสูงขึ้น’ แน่นอน ส่วนจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่นั้น ลู่หลีเองก็ยังไม่แน่ใจ

“หากในวันหน้า เวลาในมือที่ฉันมีคือหนึ่งหมื่นปี หรือหนึ่งแสนปี เช่นนั้นฉันจะสามารถจำลองกระบะทดลองขนาดจิ๋วขึ้นมาได้ไหม? ในกระบะนี้จำลองยุคสมัยที่สิ่งมีชีวิตบนโลกยังเป็นเพียงเซลล์เดียวในมหาสมุทรเมื่อหลายล้านปีก่อน จากนั้นก็……”

“เร่งเวลาอย่างบ้าคลั่ง!”

“นี่จะเป็นการสร้างโลกใหม่ครั้งใหม่หรือเปล่านะ? ฉันจะเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลกใบนี้ใช่ไหม?”

ลู่หลีเขียนลงในสมุดบันทึกอย่างอิสระ เมื่อเขียนถึงช่วงท้าย ลายมือของเขากลับดูหวัดและรีบร้อนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

นั่นเป็นเพราะความคิดที่ดูเหมือนจะไร้สาระอย่างถึงที่สุดนี้ ในห้วงความคิดที่ต่อเนื่องของลู่หลี กลับดูเหมือนว่ามันมีความเป็นไปได้ที่จะทำให้เกิดขึ้นจริง!

“บางทีในอนาคต สักวันหนึ่งฉันอาจจะกลายเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลกได้จริงๆ แต่นั่นคงเป็นเวลาอีกนานแสนนานต่อจากนี้” ลู่หลีพ่นลมหายใจยาวออกมา เพื่อดึงตัวเองออกจากอารมณ์ตื่นเต้นเมื่อครู่ และค่อยๆ กลับคืนสู่ความมีเหตุผล

เขาปรายตามองบันทึกช่วงเมื่อครู่ในสมุดบันทึก

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็เปิดไปหน้าใหม่

วันนี้ลู่หลียังมีหัวข้อที่สองสำหรับ ‘การทดลองพลัง’

นั่นคือ ความพยายามในเรื่อง ‘การตรึงกระแสเวลา’

ก่อนหน้านี้ พลังทั้งหมดที่ลู่หลีมอบให้นั้นส่วนใหญ่จะเป็นแบบไหลเวียน และมอบให้แก่สิ่งของที่เจาะจง……

เช่นนั้น ลู่หลีจะสามารถทำให้ ‘การเร่งเวลา’ หรือ ‘การหน่วงเวลา’ คงที่อยู่ในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งได้หรือไม่

เพื่อให้พื้นที่เฉพาะแห่งนี้ กลายเป็นสิ่งที่คล้ายกับ ‘ห้องกาลเวลา’ ในนิยาย?

ลู่หลีหยิบสมุดบันทึก เดินกลับเข้าไปในห้องทดลองส่วนตัวที่อยู่ข้างห้องหนังสือ

เขาเปลี่ยนเป็นชุดกาวน์สีขาวและสวมถุงมือ

เริ่มแรกบนกระดาษกราฟแผ่นหนึ่ง

ลู่หลีวาดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดกว้างคูณยาว 10 เซนติเมตรคูณ 10 เซนติเมตร เขาเอาหน้าปัดนาฬิกาจับเวลาวางไว้ตรงกลางรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสนี้……

จากนั้นลู่หลีก็รวบรวมสมาธิ ใช้การเร่งเวลาสิบเท่า มอบให้แก่พื้นที่ที่ถูกล้อมรอบด้วยรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสนี้

ทว่าผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวินาที ลู่หลีก็รีบยกเลิกพลังในทันที!

ลู่หลีหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าซีดเผือด สีหน้าฉายแววเหลือเชื่อและหวาดหวั่นที่ยังไม่จางหาย……

เมื่อครู่นี้ หากจะพูดให้แม่นยำคือเวลาผ่านไปเพียง 0.5 วินาที เพราะนาฬิกาจับเวลาเพิ่มขึ้นมา 25 วินาที

แต่ทว่า……

ในเวลาสั้นๆ เพียง 0.5 วินาทีนี้ เวลาที่ลู่หลีต้องสูญเสียไปนั้น กลับมหาศาลจนน่าสะพรึงกลัว!

เพียงแค่ชั่วพริบตานี้ ลู่หลีสูญเสียเวลาไปถึงหนึ่งปีกับอีกสิบสามวันเต็มๆ!

นั่นคือการใช้เวลาไปถึง 32,659,200 วินาที!

หากพิจารณาจากเวลาที่ลู่หลีเร่งให้กับสิ่งของชิ้นเดียว นี่ถือว่าเป็นการเร่งมากกว่าเจ็ดสิบล้านเท่า!

หากลู่หลีเฉื่อยชาไปกว่านี้เพียงวินาทีหรือสองวินาที เวลาที่เขาต้องสูญเสียไปคงจะนับเป็นปีๆ……

หากพิจารณาจากเวลาที่ลู่หลีมีอยู่ในตอนนี้ ในสภาวะแบบนั้น เขาจะทนอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ เพราะ ‘อายุขัย’ จะถูกใช้จนหมด และเขาจะต้องแก่ตายไปในที่สุด!

“มันเป็นเพราะอะไรกันแน่……”

ลู่หลีรู้สึกปากแห้งผาก ยังไม่หายจากความตื่นตระหนก เขาขบคิดอย่างหนัก