บทที่ 52 สโมสรนิรันดร์ · การออกแบบสื่อสารสารสนเทศ

บทที่ 52 สโมสรนิรันดร์ · การออกแบบสื่อสารสารสนเทศ

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ในแวดวงการออกแบบสมัยใหม่ มีรูปแบบการออกแบบชนิดหนึ่งที่เติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ และได้รับความสำคัญจากองค์กรระดับท็อปมากขึ้นเรื่อยๆ

รูปแบบการออกแบบนี้เรียกว่า: การออกแบบ ‘VI’ (Visual Identity) หรือที่เรียกกันว่าการออกแบบ ‘อัตลักษณ์ทางทัศน์’

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ การออกแบบชุดสิ่งของที่จับต้องได้หรือจับต้องไม่ได้ให้แก่องค์กรหรือหน่วยงาน เพื่อสร้างความรู้สึกโดยตรงให้แก่ผู้ที่พบเห็น

ประกอบด้วย:

ชื่อองค์กร, ตราสัญลักษณ์องค์กร, รูปทรงเฉพาะขององค์กร, ตัวอักษรมาตรฐาน, สีมาตรฐาน, ลวดลายสัญลักษณ์, คำขวัญประชาสัมพันธ์……

รวมถึง:

รูปทรงผลิตภัณฑ์, อุปกรณ์สำนักงาน, สภาพแวดล้อมองค์กร, ยานพาหนะ, เครื่องแต่งกาย, สื่อโฆษณา, ป้ายชื่อ, ระบบบรรจุภัณฑ์, ของขวัญทางการ, การจัดแสดงนิทรรศการ รวมถึงสิ่งพิมพ์ต่างๆ……

ตัวอย่างเช่น เมื่อพูดถึง QQ สิ่งแรกที่คุณนึกถึงคือ ‘นกเพนกวินอ้วน’ และหน้าต่างแชทสีฟ้าของมัน เมื่อพูดถึงเถาเป่า สิ่งแรกที่คุณนึกถึงคือไอคอนสีส้มแดง……

เมื่อ ‘สโมสรนิรันดร์’ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ลู่หลีก็รู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องจัดทำชุดการออกแบบ ‘อัตลักษณ์ทางทัศน์’ ให้แก่สโมสรด้วย

การออกแบบ ‘จดหมายเชิญสโมสรนิรันดร์’ ต้องมี จะให้เป็นเพียงกระดาษ A4 ซอมซ่อแบบนั้นไม่ได้อีกต่อไป!

รูปแบบของ ‘สัญญาจ้างสโมสรนิรันดร์’ ต้องมี!

การออกแบบ ‘บัตรสมาชิกสโมสรนิรันดร์’ ต้องมี!

เครื่องแต่งกายของสมาชิก ‘สโมสรนิรันดร์’ ต้องมี!

ไปจนถึงสถาปัตยกรรมเมืองของ ‘สโมสรนิรันดร์’ ในอนาคต มันก็ต้องมีด้วยเช่นกัน!

คำจำกัดความอย่าง ‘ลึกลับ, น่าเกรงขาม, มิอาจล่วงเกิน’ และอื่นๆ จะกลายเป็นองค์ประกอบหลักในการออกแบบอัตลักษณ์ทางทัศน์ของสโมสรนิรันดร์

ความคิดต่างๆ หลั่งไหลผ่านสมองของลู่หลีไม่หยุด

ในตอนนี้เอง ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ‘ข้อมูลคลังบุคลากรทั่วโลก’ ได้ถูกรีเฟรชขึ้นมาแล้ว!

ระบบค้นหาบุคลากรที่เกี่ยวข้องให้ท่านได้ ‘3,923’ คน

นี่คือตารางรายชื่อที่รวบรวมเหล่านักออกแบบระดับท็อปของโลก (โดยเน้นผู้ที่มีอาการเจ็บป่วยหรือมีอายุมากเป็นหลัก) เรียงตามชื่อเสียง ความสามารถในการออกแบบ และสภาพร่างกาย (ผู้ที่มีชื่อติดโผล้วนเป็นบุคลากรชั้นเลิศของโลกทั้งสิ้น)

สายตาของลู่หลีกวาดมอง บรรทัดแรกคือสถาปนิกชั้นครูระดับโลกชาวญี่ปุ่น ชื่อว่า อันโด ทาดาโอะ ผู้ออกแบบผลงานชุดโบสถ์ไตรภาคซึ่งรวมถึงโบสถ์แห่งแสง (Church of the Light) รวมถึงพิพิธภัณฑ์เจิ้นตั้นในเซี่ยงไฮ้ และศูนย์การออกแบบนานาชาติ……

ลู่หลีกดเข้าไปดูในรายชื่อของปรมาจารย์ผู้นี้

วินาทีต่อมา ข้อมูลเชิงลึกของอันโด ทาดาโอะ ก็ปรากฏขึ้น:

สัญชาติ: ญี่ปุ่น

อายุ: 79 ปี

สภาพร่างกาย: มะเร็งระยะสุดท้าย เคยผ่านการผ่าตัดถุงน้ำดี ลำไส้เล็กส่วนต้น ตับอ่อน และม้ามออกไปแล้ว ปัจจุบันมีชีวิตอยู่ได้ด้วยยาประคองอาการ……

ลู่หลีกดออกจากหน้านั้น

และดูต่อไปเรื่อยๆ

เขายังเห็นนักออกแบบชาวฮ่องกงของจีนอย่าง ‘เฉินโย่วเจียน’ (Alan Chan) ผู้ที่ออกแบบตราสัญลักษณ์ของบริษัทโคคา-โคล่าในภูมิภาคจีน

จู่ๆ ลู่หลีก็พลันนึกถึงปรมาจารย์ชาวจีนอย่างเป้ยอวี้หมิง (I. M. Pei) ผู้ออกแบบพีระมิดแก้วแห่งพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีสที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้

น่าเสียดายที่ตอนนั้นลู่หลียังไม่ได้รับพลังมา

……

ลู่หลีกวาดสายตาดูคร่าวๆ เนื้อหาละเอียดและชัดเจนมาก เขาค่อนข้างพอใจกับผลงานของมอร์ริส

คลังบุคลากรเหล่านี้คือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากจริงๆ

เพราะในหมู่คนเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์ระดับท็อป นักวิทยาศาสตร์ หรือนักวิชาการ ล้วนมีโอกาสที่จะถูกเขาจ้างมาเป็นพนักงานทั้งสิ้น

ลู่หลียิ้มออกมา เขาเอื้อมมือไปพิมพ์คำสำคัญเพิ่มในช่องค้นหาว่า

‘นักออกแบบ VI, เซี่ยงไฮ้’

เขากดปุ่ม Enter แล้วคลิกค้นหา!

ระบบค้นหาบุคลากรที่เกี่ยวข้องให้ท่านได้: 3 คน

นักออกแบบสามรายชื่อปรากฏแก่สายตาของลู่หลี

นักออกแบบคนแรกอายุมากแล้ว แปดสิบกว่าปี สุขภาพแข็งแรงไม่มีโรคภัย……

นักออกแบบคนที่สองเป็นชายวัยกลางคน อายุประมาณสี่สิบปี เต็มไปด้วยพรสวรรค์ ในข้อมูลระบุว่าเขาเป็นเสาหลักของครอบครัว มีภรรยาที่แสนดี มีลูกสาววัยประถมที่น่ารัก ปัจจุบันป่วยเป็นโรคร้ายแรงและกำลังจะตาย……

สายตาของลู่หลีกวาดผ่านตัวอักษรเหล่านั้นไปโดยไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ

ครอบครัวของนักออกแบบวัยกลางคนคนนี้จะมีความสุขหรือไม่ จะมีเรื่องน่าเสียดายหรือไม่ หรือเขาจะเป็นเสาหลักของบ้านหรือไม่…… เรื่องเหล่านี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับลู่หลีแม้เพียงนิดเดียว

เขามองเพียงว่าคนคนนี้มีพรสวรรค์เพียงพอหรือไม่ และจะสามารถสร้างผลประโยชน์ให้แก่ ‘สโมสรนิรันดร์’ ได้หรือไม่ นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด

นอกจากนี้ ในบรรดาบุคลากรที่มีเงื่อนไขใกล้เคียงกัน วิธีการเลือกของลู่หลีจะใช้รสนิยมและความรู้สึกส่วนตัวของเขาเป็นเกณฑ์ตัดสินขั้นสุดท้าย

อย่างเช่นในครั้งนี้……

ลู่หลีมองไปยังนักออกแบบคนที่สาม

นี่คือ ‘นักออกแบบสาวสวยในชุดโบราณ’ คนหนึ่ง ชื่อว่า: ‘ถานเยี่ยนอวี้’

เธอมีบุคลิกที่โดดเด่นมาก ในรูปถ่ายเธอสวมชุดฮั่นฝูสีเขียว ผิวขาวเนียนดุจหยก ในมือถือร่มกระดาษน้ำมัน จ้องมองมาที่กล้องอย่างสงบนิ่ง……

ลู่หลีกดเข้าไปดูข้อมูลของ ‘ถานเยี่ยนอวี้’

สภาพร่างกาย: ปี 2017 ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเนื้องอกในสมอง (Ependymoma) ปัจจุบันเข้าสู่ระยะที่ 5 ซึ่งเป็นระยะสุดท้ายแล้ว……

การประเมินทางวิชาชีพ:

ปี 2017 ติดอันดับนักออกแบบที่มีศักยภาพในการพัฒนาสูงสุดของฟอร์บส์จีน

จบการศึกษาจากสถาบันมารังโกนี (Istituto Marangoni) สไตล์การออกแบบของเธอมักจะหยิบยกมาจากวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนและส่งคืนกลับสู่ความเป็นจีน…… ทุกคอลเลกชันที่เธอออกแบบจะเน้นการดึงแรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมจีน เช่น บทกวีโบราณ, หน้ากากงิ้วปักกิ่ง, ว่าว, ทหารดินเผา, อาหารพื้นเมือง เป็นต้น……

เธอเชื่อว่าวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนคือแหล่งแรงบันดาลใจที่ไม่มีวันหมดสิ้นสำหรับเธอ……

ในฐานข้อมูลยังมีผลงานที่ผ่านมาของถานเยี่ยนอวี้รวบรวมไว้ด้วย

ลู่หลีถอนสายตากลับมา เขาตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าถานเยี่ยนอวี้คนนี้ในแง่ของประสบการณ์หรือความสามารถในการออกแบบอาจจะยังเทียบไม่ได้กับสองคนแรก แต่ลู่หลีก็ยังตัดสินใจเลือกเธอ!

สำหรับลู่หลีแล้ว นี่คือการตัดสินใจที่ทำได้อย่างตามใจชอบที่สุด

แต่สำหรับนักออกแบบสองคนแรก และสำหรับครอบครัวของพวกเขาแล้ว นี่คือภาพเหตุการณ์ที่โหดร้ายอย่างยิ่ง……

แต่มันจะทำอย่างไรได้ล่ะ?

ไม่มีใครสามารถควบคุมการตัดสินใจของลู่หลีได้อยู่แล้ว……