บทที่ 3 กลับสู่โลกแห่งความจริง!

บทที่ 3 กลับสู่โลกแห่งความจริง!

เส้นสายรอบๆ ผลึกมีความหนาและบางไม่เท่ากัน ดึงดูดความสนใจของซูหยุน

เส้นเหล่านี้ส่งพลังงานมาอย่างต่อเนื่อง และยังมีเสียงกระซิบเบาๆ ดังตามมาอีกด้วย

“นี่อาจจะเป็นพลังแห่งความศรัทธาใช่ไหม?”

เมื่อสังเกตเห็นเส้นที่หนาที่สุด ความสนใจของเขาก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

เสียงของชายชราที่ดูเหมือนว่าจะเคยอยู่ในอดีตดังขึ้นมาอย่างขาดๆ หายๆ ที่ข้างหูของเขา

“ในที่สุด... ชาวเผ่าที่สวดภาวนามานานกว่าร้อยปี พระเจ้าก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว หมู่บ้านของเราก็มีพระเจ้าแล้ว...”

“พระเจ้าแห่งแสงสว่างผู้ยิ่งใหญ่...”

ขอท่านเมตตาพวกเราด้วย โปรดช่วยพวกเราให้ผ่านพ้นภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงด้วยเถิด!

"นี่เป็นเสียงในใจของปุโรหิตคนนั้นหรือ?" ซูหยุนขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ ขณะฟังเสียงความคิดและครุ่นคิดจากข้อมูลที่ได้รับ

“หรือว่าการที่ฉันมาที่นี่ เกิดจากการสวดภาวนาของคนในหมู่บ้านนี้ และพลังแห่งศรัทธาพวกนั้น?”

ซูหยุนคาดเดาว่า ตัวเขาอาจจะบังเอิญข้ามมิติและเข้ามาอยู่ในศิลาศักดิ์สิทธิ์นี้ จากนั้นก็ถูกพลังแห่งศรัทธาที่สะสมไว้เปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นเทพ ส่วนเกิดขึ้นได้อย่างไรนั้น เขาเองก็ไม่เข้าใจ

หลังจากที่เลิกจดจ่อกับเสียงของปุโรหิตเฒ่า ซูหยุนก็สังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมในพื้นที่

ลูกกลมสีดำขนาดเล็กเท่าเล็บมือ เป็นวัตถุที่โดดเด่นมากในพื้นที่ขาวบริสุทธิ์นี้

"นั่นมันคืออะไรกันหน่ะ?"

จิตสำนึกของซูหยุนสัมผัสกับสิ่งนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ใครจะรู้ว่า เพียงชั่วขณะที่จิตสำนึกเพิ่งสัมผัสถึงสิ่งนั้น ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างรวดเร็ว! ลูกบอลสีดำเล็กๆ นั้นเปลี่ยนจากสถานะนิ่งกลายเป็นวังวนสีดำเล็กๆ จากนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทุกสิ่งรอบๆตัวเขา ถูกวังวนดึงเข้าไปอย่างรวดเร็วและกลืนหายไป

'อะไรนะ!'

ซูหยุนเพียงแค่ได้ตกตะลึงเท่านั้น ก่อนที่จะตอบนองอะไรได้ทัน ทุกอย่างก็มืดลงในทันที!

วังวนสีดำขยายตัวอย่างรวดเร็วและสัมผัสถึงร่างเทพของเขา ก่อนจะดูดร่างของเขาเข้าไปทั้งหมด จากนั้นวังวนสีดำก็เริ่มหดตัวลงจนหายไปในที่สุด."

ทั่วทั้งพื้นที่ภายในศิลาศักดิ์สิทธิ์นั้นว่างเปล่า เงียบสงัดไร้เสียงใดๆ

ชาวเผ่าดั้งเดิมที่ยังคงสวดอ้อนวอนอยู่ภายนอกต่างก็ตกใจเมื่อพบว่าแสงของศิลาศักดิ์สิทธิ์ดับลงทันที ทุกคนจึงตกอยู่ในความตื่นตระหนกและสับสน.

……

"ในห้องขนาดประมาณสิบตารางเมตร ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปีนอนตะแคงอยู่บนเตียง

เปลือกตาของซูหยุนขยับเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้น

'นี่คือ...?'

มองไปรอบๆ ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย เขารู้สึกตกใจและสับสนอยู่ในใจ พร้อมกับความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

'หรือว่าก่อนหน้านี้ฉันแค่ฝันไป?'

ด้วยความหวังเล็กๆ เขายื่นมือออกมาลองควบคุมพลังเทพดู

ซูหยุนชะงักไปและจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างตกตะลึง

กลุ่มแสงสีขาวเริ่มส่องประกายอย่างเลือนราง ทำให้รอบๆ สว่างไสว

หลังจากนิ่งไปไม่กี่วินาที ร่างของซูหยุนก็สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

'ฉันกลายเป็นเทพแล้ว จริงๆ! ฮ่าฮ่า...' "

พลังของพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ยังคงอยู่ นั่นหมายความว่า เขาในโลกสมัยใหม่ก็ยังเป็นเทพอยู่!

ทันใดนั้น ขณะที่ซูหยุนหัวเราะออกมา

“คนข้างๆ นี่ ทำบ้าอะไรอยู่?”

เสียงบ่นของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอย่างเลือนลาง

“เอ่อ...” ซูหยุนหยุดหัวเราะทันทีและปิดปากตัวเองอย่างเขินอาย

เขาเกือบลืมไปว่ามีคนอาศัยอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ น่าจะถูกคนข้างๆ ได้ยินจากระเบียง

“เกือบจะดีใจจนลืมตัวไปแล้ว” ซูหยุนเกาหัว หลังจากความตื่นเต้นสงบลง เขาก็ค่อยๆ กลับมาคิดใหม่อีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน! ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง?”

“ที่นี่คือโลกแห่งความจริง! ทำไมฉันยังสามารถใช้พลังเทพได้อยู่?

เมื่อซูหยุนตระหนักถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเขาแสดงถึงความตกใจ นี่ไม่ใช่โลกต่างมิติ แต่เป็นโลกแห่งความจริง!

จริงๆแล้วโลกนี้มีพลังเหนือธรรมชาติด้วยอย่างนั้นเหรอ?

นี่มันอะไรกันแน่?

“หรือว่าโลกนี้ยังมีอีกด้านที่ซ่อนอยู่? แค่ฉันไม่รู้?”

ซูหยุนตกอยู่ในภวังค์

ในโลกนี้เขาใช้ชีวิตมาแล้วกว่า 20 ปี แม้ว่าเขาจะไม่เคยประสบกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ แต่เขาก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าไม่มีเรื่องราวแบบนั้น หรืออาจจะถูกปกปิดโดยรัฐบาล

บางเรื่องลึกลับก็ได้มีการกล่าวถึงในการพูดคุยกันในโลกออนไลน์ซึ่งก็มักทำให้เขารู้สึกแปลกใจและสงสัย

เขาใช้ชีวิตในโลกนี้มาเพียง 20 กว่าปี ความเข้าใจของเขาส่วนใหญ่ยังคงเป็นสิ่งที่ผู้อื่นสอนมา ด้านที่แท้จริงของโลกอาจจะเกินความคาดหมายของเขา

แต่ในเวลาเดียวกัน ความคิดอีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของซูหยุนโดยไม่รู้ตัว

ถ้า... ถ้าโลกแห่งความจริงไม่มีพลังเหนือธรรมชาติล่ะ?

งั้นเป็นไปได้มั้ยที่เขาจะเป็นเทพเจ้าคนเดียวบนโลก?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขารู้สึกตื่นเต้นและนัยย์ตาเป็นประกาย

“ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ!”

ซูหยุนบังคับตัวเองให้ใจเย็น แม้ความฝันจะงดงาม แต่ความเป็นจริงก็อาจจะโหดร้าย

ด้วยพลังที่เขามีในตอนนี้ เขาไม่รู้สึกว่าเขาจะสามารถเล่นสนุกกับโลกแห่งความจริงได้

อย่าพูดถึงการมีพลังเหนือธรรมชาติ แม้จะไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ ตอนนี้พลังของเขาก็ยังไม่สามารถต้านทานอาวุธปัจจุบัน ได้เลย!

คำกล่าวที่ว่า

"ยุคสมัยเปลี่ยนไป แม้พลังจะสูงส่งเพียงใด ก็สามารถโดนลูกกระสุนยิงตายได้!"

เขาก้มหน้าลงมองร่างกายที่เปราะบางของตัวเอง จู่ๆ ก็รู้สึกเห็นด้วยกับประโยคนี้มากขึ้น

ต้องระมัดระวังการใช้พลังและพัฒนาตัวเองอย่างช้าๆ อย่าให้มันหากไม่จำเป็น!”

ซูหยุนมีสีหน้าสงบ เขาไม่อยากจะออกมาอวดอ้างตัวเอง แต่กลับถูกคนมาจับกดลงพื้นให้ยอมจำนน

ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้กับพลังเหนือธรรมชาติ หรือถูกหน่วยพิเศษมาเรียกสอบสวน ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ด้วยนิสัยส่วนตัวที่ชอบอยู่อย่างสงบ

เขาต้องรอให้มีพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ และตรวจสอบโลกแห่งความเป็นจริงเสียก่อนที่จะแสดงตน

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการศึกษาพลังและความสามารถที่ตนเองมีเสียก่อน

ซูหยุนมองไปที่ร่างกายของเขา “จิตกับร่างกายของฉันประสานเข้ากันแล้วอย่างงั้นเหรอ?”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็ลงจากเตียงอย่างรวดเร็วเพื่อปิดกระจกและผ้าม่านที่ระเบียงให้แน่น

เขายืนอยู่หน้าที่นอน แล้วเขาก็มีความคิดที่อยากจะลองใช้วิชาการบินหรือการลอยตัวของเทพดู

พลังเทพพุ่งพล่าน ซูหยุนถูกปกคลุมด้วยแสงออร่าสีขาวที่เข้มข้นและรุนแรง แม้จะมีแรงกดดันมาก แต่กลับแค่สั่นไหวและยังไม่ส่งผลทำให้อะไรเกิดขึ้นเลย

“ดูเหมือนว่าพลังในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ”

เขาส่ายหัวเล็กน้อย

หลังจากการทดลองล้มเหลว เขานั่งขัดสมาธิลงบนเตียง ก่อนจะหลับตาลง

ซูหยุนได้รวบรวมจิตเข้าไปในร่างกาย และในขณะนั้นเขาก็ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกร่างหนึ่ง!

เขาจึงถ่ายโอนจิตสำนึกไปยังร่างเทพ และเขาก็เริ่มควบคุมร่างเทพให้ลอยออกมาจากร่างกายของเขา!

ทันใดนั้น แสงสีขาวก็ส่องประกาย!

ทั้งห้องสว่างไสวด้วยแสงสีขาว

แสงสีขาวนุ่มนวลปกคลุมไปทั่วร่าง ปรากฎให้เห็นร่างเทพอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งไม่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน!

ถ้าหากว่าในตอนนี้มีผู้พบเห็นเข้า คงจะกรีดร้องออกมาอย่างตกใจอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันทีที่เขาปรากฏให้เห็นก็มีคุณลักษณะที่ดูเป็นเป็นเทพเซียน!

ถึงขั้นที่อาจจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์บางอย่างได้เช่นกัน!

เพราะรูปลักษณ์ของเขานั้นทำให้ไม่สามารถมีความคิดดูที่จะหมิ่นใดๆ ได้เลย แสงออร่าสีขาวอันบริสุทธิ์ยังทำให้พวกเขารู้สึกถึงอำนาจที่เหลือล้นจนทำให้ไม่กล้านำตัวเองไปเปรียบเทียบได้ด้วยซ้ำ!

ซูหยุนลอยอยู่เหนือที่นอน

ขณะนั้นเอง คิ้วที่งดงามของเขาขมวดขึ้นทันทีที่แสดงร่างเทพ เขาก็รู้สึกถึงความไม่สบายตัว และพลังเทพในร่างกายก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

“เรานี่อ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ? แค่ปรากฏตัวก็ทำให้รู้สึกไม่สบายตัว?”

ซูหยุนคิดอย่างงุนงง

เขาคิดว่า บางทีเขาอาจเป็นเทพที่อ่อนแอที่สุดก็เป็นได้?

หรือบางที เทพที่ชื่อว่า ‘โลกิ’ คนนั้นอาจจะแข็งแกร่งกว่าตัวเขาด้วยซ้ำ!

ในตอนนั้น ความรู้สึกแปลกๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา

"หรือว่า..."

สีหน้าของซูหยุนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบหันไปมองให้ความสนใจไปที่ ‘แก่นเทพ’ ทันที!

(จบตอนที่ 3)