บทที่ 13 การขัดเกลาร่างกายเวอร์ชันจักรวาล

บทที่ 13 การขัดเกลาร่างกายเวอร์ชันจักรวาล

ชั้นที่สิบ ห้องพักผู้ป่วย

หลู่หร่วนถูกวางลงบนเตียงผู้ป่วยโดยเดวิดสัน จากนั้นเดเวียลก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับหลอดสารสกัดจากท็อกซินเปปไทด์

“คุณลุงครับ ผมปรับปริมาณยาตามที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้ว สามารถฉีดเข้ากล้ามเนื้อได้เลยครับ”

หลังจากเดเวียลยื่นกระบอกฉีดยาและหลอดบรรจุยาให้เดวิดสัน สายตาของเขาก็เหลือบมองไปที่หลู่หร่วนโดยไม่รู้ตัว

เธอยังคงสวมชุดนอนสีเหลืองนวล ใบหน้าดูบริสุทธิ์งดงาม ยามที่เธอยิ้มจะมีลักยิ้มจางๆ บนแก้ม ช่างดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

ถัดลงมาที่ลำคอ เนินอกที่มองเห็นรำไร... แขนขาเรียวเล็ก เอวคอดกิ่ว น่องที่เนียนลื่น และปลายนิ้วเท้าสีชมพู... ช่างเป็นความงามที่ดูบริสุทธิ์และเย้ายวนใจไปพร้อมๆ กัน ทั้งดูไร้เดียงสาและน่าดึงดูด

โชคดีที่สภาพอากาศบนดาวอัลฟ่านั้นร้อนระอุ เธอจึงไม่รู้สึกหนาวในชุดแบบนี้... เพียงแต่ว่า...

เดเวียลเต็มไปด้วยความเสียดาย ทำไมผู้หญิงสายเลือดบริสุทธิ์ที่งดงามขนาดนี้ถึงไม่ใช่ภรรยาของเขานะ?

เมื่อเย็นเขาก็ได้รับแจ้งเตือนเรื่องการจับคู่เช่นกัน และอัตราการเข้ากันได้ทางพันธุกรรมของเขาสูงถึง 99 เปอร์เซ็นต์! เขายังไม่ทันได้คุยกับเธอเพื่อขอโอกาสให้เธอพิจารณาเขาสักนิด ก็ถูกปฏิเสธไปเสียก่อนโดยที่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ

เดวิดสันสังเกตเห็นหลานชายของเขาเอาแต่จ้องมองหลู่หร่วน จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและเอ่ยเสียงเย็นว่า “เอ้อหรง ถ้าไม่มีอะไรทำแล้ว นายออกไปก่อนเถอะ”

“ครับ”

เดเวียลถอนสายตากลับและเดินออกจากห้องพักไป

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน

หลู่หร่วนลอบกลืนน้ำลาย มองดูเข็มในมือของเดวิดสันด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย จากนั้นเธอก็หลับตาลงและยื่นแขนไปให้เขา: “ผู้อำนวยการเดวิด รีบฉีดเลยค่ะ”

“การฉีดเข้ากล้ามเนื้อควรฉีดที่กล้ามเนื้อก้นจะดีที่สุดครับ แขนของคุณผอมเกินไป ไม่มีเนื้อเลย”

เดวิดสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์

เมื่อหลู่หร่วนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็แดงฉานไปจนถึงใบหูทันที

เธอมองเดวิดสันอย่างไม่เชื่อสายตา: “คุณพูดว่าอะไรนะ? ฉีด... ฉีดที่ก้นของฉันเหรอคะ? ไม่นะ ไม่!”

เดวิดสันไม่มีท่าทีเขินอายหรือประหม่าแม้แต่น้อย เขาพูดด้วยท่าทางเป็นงานเป็นการว่า “นี่คือจุดฉีดที่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์และมีประสิทธิภาพที่สุดครับ คุณไม่จำเป็นต้องอาย ผมแค่ทำตามหน้าที่ของหมอเท่านั้น”

พูดจบ เขาก็หยิบสารระงับอาการฟีโรโมนออกจากกระเป๋าเสื้อมาฉีดเข้าที่แขนของตัวเองไว้ก่อน

หลู่หร่วนเม้มปากแน่น ต่อสู้กับความคิดในใจอย่างหนัก

“อีกอย่าง... คุณไม่ใช่ภรรยาของผมหรอกเหรอครับ?” ริมฝีปากของเดวิดสันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม พลางเอ่ยเย้าว่า “เมื่อครู่คุณยังเรียกผมว่า 'สามีเดวิดสัน' อยู่เลย ตอนนี้ลืมไปแล้วเหรอครับ?”

สำหรับคนไข้ทั่วไป เดวิดสันจะให้พวกเขานอนในแคปซูลการแพทย์ ตั้งโปรแกรม แล้วปล่อยให้เครื่องฉีดยาให้โดยอัตโนมัติ

แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือภรรยาที่แสนนุ่มนวลและเชื่อฟัง... เขาจึงอยากจะลงมือทำด้วยตัวเอง

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดหลู่หร่วนก็จำใจหันหลังให้เดวิดสัน มือที่จับกระโปรงไว้แน่นสั่นเทา น้ำเสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงยุง: “ถ้าอย่างนั้น... ก็รีบๆ ทำเถอะค่ะ”

เดวิดสันก้าวไปข้างหน้า เลิกชายกระโปรงขึ้น เช็ดแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ แล้วฉีดยาลงไป ท่วงท่าของเขาช่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว

เมื่อฉีดยาเสร็จสิ้น เขาก็เอ่ยเบาๆ ว่า “เรียบร้อยแล้วครับ”

หลู่หร่วนหันกลับมาพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยแดงบนใบหน้ายังไม่จางหายไปจนหมด

เธอจัดกระโปรงให้เข้าที่แล้วเงยหน้ามองเดวิดสัน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลผู้แสนภูมิฐานและสุขุมในกรอบแว่นสีทองคนนี้ ในแววตาของเธอเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป

สามีคนนี้... ก็หล่อเหลาเอาการ เป็นความหล่อแบบอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความเผด็จการเล็กน้อย

เดวิดสันเก็บกระบอกฉีดยาอย่างเป็นระเบียบและเอ่ยอย่างสงบว่า “พักผ่อนเถอะครับ ความเจ็บปวดที่แท้จริงกำลังจะตามมา หลังจากท็อกซินเปปไทด์เข้าสู่ร่างกายสามนาที คุณจะรู้สึกคันและเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัวจนแทบทนไม่ไหว นี่เป็นปรากฏการณ์ปกติที่บ่งบอกว่าระบบภูมิคุ้มกันของคุณกำลังต่อสู้กับมันอย่างหนัก”

“กระบวนการนี้จะดำเนินไปประมาณครึ่งชั่วโมง จนกว่าท็อกซินเปปไทด์จะคงที่ในร่างกายของคุณ”

“ด้วยความช่วยเหลือจากท็อกซินเปปไทด์ เซลล์ในร่างกายของคุณจะค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายได้ และสมรรถภาพทางกายของคุณจะค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นครับ”

หลู่หร่วนรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อยหลังจากได้ฟัง แต่เธอก็ยังพยักหน้าตอบรับ

ผ่านไปเพียงสองนาทีกว่าๆ เธอเริ่มรู้สึกถึงความคันที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เริ่มต้นจากก้น ลามไปถึงต้นขา น่อง ปลายนิ้วเท้า... ลำตัวส่วนบน ลำคอ และศีรษะ ตามมาด้วยระลอกคลื่นแห่งความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา

ผิวหนังทั่วร่างของเธอเริ่มปรากฏตุ่มเล็กๆ คล้ายผดผื่น

ต่อมน้ำเหลืองที่ลำคอและหลังใบหูเริ่มบวมขึ้น

เธออดไม่ได้ที่จะบิดตัวไปมา มือทั้งสองข้างพยายามจะเกาตามตัวอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นดังนั้น เดวิดสันจึงขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปรวบมือเธอไว้แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “อย่าเกานะครับ เดี๋ยวผิวจะถลอกเอา”

หลู่หร่วนมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด เต็มไปด้วยการอ้อนวอน: “มันทั้งเจ็บทั้งคันเลยค่ะ เดวิดสัน...”

เดวิดสันโอบกอดเธอไว้เบาๆ พลางลูบหลังปลอบโยน: “อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้วครับ”

ในอ้อมกอดอันอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ หลู่หร่วนค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด

มือของเธอขยำเสื้อของเดวิดสันแน่นโดยไม่รู้ตัว

เดวิดสันมองดูหลู่หร่วนที่กำลังทรมานอยู่ในอ้อมแขน ความรู้สึกสงสารและห่วงใยผุดขึ้นมาในใจ

เขากอดเธอไว้แน่น กระซิบคำปลอบโยนที่ข้างหูเธออย่างอ่อนโยน

ในที่สุด ครึ่งชั่วโมงที่แสนยาวนานก็ผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดของหลู่หร่วนค่อยๆ ทุเลาลง ผื่นตามร่างกายไม่ลุกลามเพิ่มขึ้นอีก แต่ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องกลับเต็มไปด้วยจุดแดงเล็กๆ หนาแน่นจนน่าขนลุก

เธอมองดูแขนและน่องของตัวเอง

“ตายแล้ว ทำไมผิวของฉันถึงเป็นแบบนี้ไปได้คะ?”

หลู่หร่วนรู้สึกว้าวุ่นใจอยู่ลึกๆ

เดวิดสันไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย เขาอุ้มเธอเข้าไปในแคปซูลการแพทย์ ปิดฝาลง ตั้งโปรแกรมฟื้นฟูแล้วเริ่มทำงานทันที

“หลับตาพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผื่นตามตัวก็จะหายไปเอง”

หลู่หร่วนเอนกายลงในแคปซูลการแพทย์ที่อบอุ่นและสบาย เมื่อเส้นประสาทเริ่มผ่อนคลาย สติของเธอก็ค่อยๆ เลือนลางลง และเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

เดวิดสันมองดูใบหน้าเรียวรูปไข่ที่ดูสงบนิ่งของเธอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาเต็มไปด้วยประกายแสงที่อ่อนโยน

เขาลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เธออย่างเงียบเชียบ

เฝ้ารอหลู่หร่วนอย่างใจเย็น

“ท็อกซินเปปไทด์จากกิ้งก่าเพลิง มังกรน้ำสีคราม และเสือเขี้ยวเลื่อยไม่ใช่สิ่งที่หามาได้ง่ายๆ แค่หลอดเดียวที่ผมเพิ่งฉีดให้คุณ... ก็มีมูลค่าถึงหนึ่งพันล้านเหรียญดาราแล้ว ผมหวังว่าคุณจะมีความแข็งแกร่งทางร่างกายเท่ากับมนุษย์ลูกผสมในเร็ววันนะครับ”

หลังจากที่เขาส่งเธอเข้าพักในวิลล่าส่วนตัวที่เธอขอไว้แล้ว เขาต้องรีบกลับไปยังฐานทัพทหารบนดาวบริวารเอฟหนึ่งศูนย์ศูนย์แปดให้เร็วที่สุด ที่นั่นกิ้งก่าเพลิงและเสือเขี้ยวเลื่อยปรากฏตัวบ่อยครั้ง และทหารแนวหน้ากำลังออกล่าสัตว์ประหลาดเหล่านั้นอยู่

เขาต้องไปเก็บตัวอย่างทันทีเพื่อให้แน่ใจว่าท็อกซินเปปไทด์ยังคงประสิทธิภาพสูงสุด

เป็นไปตามที่เดวิดสันคาดการณ์ไว้ ขณะที่หลู่หร่วนนอนอยู่ในแคปซูลการแพทย์ ตุ่มเล็กๆ บนผิวหนังของเธอก็ค่อยๆ เลือนหายไป ต่อมน้ำเหลืองที่ลำคอและหลังใบหูก็ยุบลงเช่นกัน

ท็อกซินเปปไทด์ผสมที่ถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายเริ่มคงที่อยู่ภายในอวัยวะต่างๆ

เซลล์อวัยวะของเธอเริ่มมีความกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นทันที

หลู่หร่วนหลับไปประมาณสองชั่วโมงก่อนจะสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายพร้อมกับหอบหายใจแรง

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตาของเธอก็กวาดมองไปที่แขนและน่อง ผดผื่นที่เคยหนาแน่นหายไปจนหมดสิ้น ผิวพรรณของเธอกลับดูเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเดิม

สิ่งที่ทำให้เธอดีใจที่สุดคือ ตอนนี้เธอสามารถหายใจได้อย่างคล่องปรึก ไม่มีความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกหรือหายใจไม่อิ่มเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

นี่คือการขัดเกลาร่างกายเวอร์ชันจักรวาลอย่างนั้นเหรอ? มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ

เธอเงยหน้าขึ้นเห็นเดวิดสันนั่งอยู่ข้างๆ หลับตาพักผ่อนเพื่อรอเธออยู่ ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ

สามีคนนี้... ช่างอบอุ่นเหลือเกิน

เธอเรียกเขาเบาๆ ว่า “ผู้อำวยการเดวิดคะ”

เดวิดสันลืมตาขึ้นทันทีแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อตื่นแล้ว ผมจะไปส่งคุณครับ”

“ฉันอยากขี่หุ่นยนต์เคลื่อนที่ค่ะ” เธออยากจะสัมผัสถึงสภาพร่างกายที่แท้จริงหลังจากหายจากโรคมะเร็งกระเพาะอาหารและผ่านการขัดเกลาร่างกายแบบจักรวาลมาแล้ว

เดวิดสันลังเลอยู่สองวินาที แต่ก็ยังตอบกลับมาว่า “ได้ครับ”