บทที่ 19 - บุตรแห่งชื่อตี้

เมื่อขยับความคิดเจียงเฉินก็เก็บซ่อนกลิ่นอายของตนเอง จากนั้นจึงค่อยๆ เดินเข้าไปยังสถานที่ต่อสู้อย่างระมัดระวัง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวภาพของทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเจียงเฉิน

พวกเขาคือชายหนุ่มผู้ห้าวหาญสองคน คนหนึ่งถือกระบี่พริ้วไหว อีกคนหนึ่งกวัดแกว่งง้าวขนาดยาว กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ชายที่ถือกระบี่มีหน้าผากนูนสูง สันจมูกโด่ง รูปลักษณ์ของเขาดูคล้ายกับใบหน้าของมังกร คิดว่าคนผู้นี้คงจะเป็นหลิวปัง

สาเหตุที่คนรุ่นหลังมักใช้คำว่าใบหน้ามังกรมาบรรยายถึงรูปลักษณ์ของจักรพรรดิ ก็มีจุดเริ่มต้นมาจากหลิวปังนี่แหละ

เพราะว่าหลิวปังมีใบหน้าดั่งมังกรจริงๆ

จมูกโด่งและมีใบหน้ามังกร นี่คือคำบรรยายรูปลักษณ์ของหลิวปังในหน้าประวัติศาสตร์

หลิวปังว่าไม่ธรรมดาแล้ว คนที่ประมือกับเขายิ่งไม่ธรรมดากว่า รูปร่างสูงแปดฉื่อ ร่างกายกำยำล่ำสัน รูปลักษณ์ดูองอาจน่าเกรงขาม มือถือง้าวป้าหวัง ปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังที่สามารถสะกดใต้หล้าออกมา

โดยเฉพาะดวงตาของเขานั้นดึงดูดความสนใจเป็นพิเศษ ภายในดวงตาทั้งสองข้างล้วนมีรูม่านตาสองอันซ้อนทับกันอยู่ ซึ่งเป็นนิมิตที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด

นัยน์ตาแฝด!

มีนัยน์ตาแฝดมาแต่กำเนิด คนผู้นี้ก็คือเซี่ยงอวี่

เช่นเดียวกับจักรพรรดิซุ่น เซี่ยงอวี่ก็มีนัยน์ตาแฝดมาแต่กำเนิด

และนี่ก็คือลักษณะของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่!

แน่นอนว่านั่นเป็นคำกล่าวในอดีตชาติของเจียงเฉิน ในโลกใบนี้ นัยน์ตาแฝดย่อมต้องไม่ธรรมดายิ่งกว่า และต้องแฝงไปด้วยพลังอันลึกลับบางอย่างเป็นแน่

"ใครน่ะ!"

ในขณะที่เจียงเฉินกำลังคิดเช่นนั้น จู่ๆ เซี่ยงอวี่ก็แผดเสียงคำรามลั่น เขากวัดแกว่งง้าวยาวในมือแล้วฟาดฟันมายังทิศทางที่เจียงเฉินซ่อนตัวอยู่

"แย่แล้ว เขาพบข้าแล้ว"

เมื่อเห็นเช่นนั้นเจียงเฉินมีหรือที่จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คงเป็นเพราะนัยน์ตาแฝดนั้นมีความสามารถในการมองทะลุความหลอกลวง จึงทำให้เซี่ยงอวี่มองทะลุวิชาพรางตัวและค้นพบร่องรอยของเขาเข้า

เมื่อถูกพบตัวแล้วเจียงเฉินก็ไม่คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไป เขาเดินออกมาจากที่ซ่อนโดยตรงและเผชิญหน้ากับร่างของเซี่ยงอวี่ที่กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับง้าว

"ฮ่าฮ่า!"

"มาได้ดี!"

เจียงเฉินหัวเราะเสียงดังลั่น เขาหยิบคทาเทพสุริยันออกมาแล้วกวัดแกว่งเป็นวงกลมก่อนจะฟาดเข้าใส่เซี่ยงอวี่ที่พุ่งเข้ามา

เสียงดังปัง!

คทากับง้าวปะทะกัน ทั้งสองคนต่างผละถอยออกจากกัน

"เจ้าโจรชั่ว ช่างมีพละกำลังมหาศาลเสียจริง!" เมื่อถอยกลับมายังจุดเดิมและสัมผัสได้ถึงความชาที่แขนทั้งสองข้าง สีหน้าของเซี่ยงอวี่ก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมา

หลายปีมานี้ ในหมู่เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาด้วยพละกำลังล้วนๆ ได้อีกแล้ว

แม้แต่หลิวปัง หากไม่ได้มีกระบี่เทพในมือคอยช่วยเหลือ ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างแน่นอน

แต่เจ้าคนที่จู่ๆ ก็โผล่มาตรงหน้านี้กลับสามารถบีบให้เขาถอยร่นได้อย่างง่ายดาย สิ่งนี้ย่อมบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

เพียงจุดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เซี่ยงอวี่ต้องให้ความสำคัญแล้ว

"เจ้าก็ไม่เลวเหมือนกัน!"

เจียงเฉินฝืนข่มความรู้สึกไม่สบายที่แขนแล้วตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากดูจากน้ำเสียงแล้ว คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบเสียอีก

แต่ในความเป็นจริงแล้วเมื่อครู่นี้เจียงเฉินต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพียงแค่ประมือกันครั้งแรกเขาก็สัมผัสได้แล้วว่าเซี่ยงอวี่มีระดับพลังสูงกว่าเขาถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ อีกฝ่ายอยู่ในขอบเขตหยางเสินระดับสมบูรณ์และกำลังจะบรรลุวิถีแห่งเซียนในอีกไม่ช้า

หากไม่ใช่วิถีแห่งยุทธ์ยุคบรรพกาลแข็งแกร่งพอ การโจมตีเมื่อครู่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เซี่ยงอวี่สังหารเขาได้แล้ว คงไม่เกิดสถานการณ์ที่สูสีกันเช่นนี้แน่

ทว่าดังคำกล่าวที่ว่าแพ้พ่ายแต่ไม่ยอมเสียหน้า แม้ความแข็งแกร่งอาจจะสู้ไม่ได้ แต่เรื่องของกลิ่นอายความน่าเกรงขามจะต้องข่มอีกฝ่ายให้ได้

...

ในขณะที่เจียงเฉินและเซี่ยงอวี่กำลังระแวดระวังซึ่งกันและกันอยู่นั้น หลิวปังที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็เอ่ยถามขึ้นมากระทันหันว่า "ไม่ทราบว่าสหายท่านนี้มีที่มาเช่นไรหรือ"

"หืม" เจียงเฉินหันไปมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะตอบว่า "เจียงเฉินแห่งตระกูลเจียง!"

ที่มาของเขาไม่มีอะไรต้องปิดบัง ตระกูลเจียงไม่ใช่กองกำลังที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ในทางกลับกันตระกูลเจียงยังมีชื่อเสียงอย่างมากในหมู่เผ่าพันธุ์มนุษย์

ท้ายที่สุดแล้วจักรพรรดิปฐพีเสินหนงก็ยังคงอยู่นี่นา!

การบอกชื่อตระกูลเจียงออกไปก็เพียงพอที่จะช่วยให้เจียงเฉินลดความยุ่งยากไปได้มาก

เมื่อได้ยินเช่นนั้นม่านตาของหลิวปังก็หดเกร็งทันที เขาถึงกับอุทานออกมาว่า "ตระกูลเจียงแห่งแม่น้ำเจียงอย่างนั้นหรือ"

พูดจบเขาก็จ้องมองเจียงเฉินเขม็งเพื่อรอคอยคำตอบ

อีกด้านหนึ่งเซี่ยงอวี่เองก็จ้องมองเจียงเฉินเขม็งเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนี้ล้วนรู้จักตระกูลเจียง

เจียงเฉินพยักหน้าและกล่าวคำตอบที่ทั้งสองคนไม่อยากได้ยินออกมา "ไม่ผิด!"

ชั่วพริบตาสีหน้าของหลิวปังและเซี่ยงอวี่ก็ดูย่ำแย่ขึ้นมาทันที

สำหรับคนที่มีความมักใหญ่ใฝ่สูงต่อใต้หล้าเช่นพวกเขา สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการล่วงเกินราชวงศ์โบราณอย่างตระกูลเจียง เพราะอิทธิพลของพวกเขาในหมู่เผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นยิ่งใหญ่เกินไป หากทำอะไรพลาดพลั้งไปเพียงนิดเดียวก็จะสามารถสั่นคลอนรากฐานของราชวงศ์ได้เลย

...

"ฮ่าฮ่า!" หลิวปังหัวเราะเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนการเสียกิริยาเมื่อครู่ ใบหน้าของเขากลับมาเปื้อนยิ้มอีกครั้งก่อนจะประสานมือคารวะเจียงเฉิน "ที่แท้ก็เป็นคุณชายจากตระกูลเจียงแห่งยุคโบราณกาลนี่เอง หลิวปังเสียมารยาทแล้ว"

อีกด้านหนึ่งบนใบหน้าของเซี่ยงอวี่ก็ฝืนยิ้มออกมาเช่นกัน เขาพยักหน้าให้เจียงเฉินถือเป็นการทักทายแล้ว

ชื่อของตระกูลเจียงใช้งานได้ดีขนาดนี้เลยหรือ เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสองคนเจียงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น ดูเหมือนเขาจะประเมินอิทธิพลของตระกูลเจียงต่ำเกินไปเสียแล้ว

หากตอนนี้เขาใช้ชื่อของตระกูลเจียงบังหน้า เขาจะสามารถรวบรวมกองทัพขนาดใหญ่เพื่อมาแย่งชิงใต้หล้ากับสองคนนี้ได้เลยหรือไม่

ชั่วขณะหนึ่งเจียงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปไกล

แต่เพียงไม่นานเขาก็สลัดจินตนาการอันไม่สมจริงนั้นทิ้งไป

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการแย่งชิงความเป็นใหญ่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้สถานการณ์ต่างๆ ล้วนก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง การที่เขากระโดดเข้ามาร่วมวงในเวลานี้ นอกเหนือจากการทำให้ใต้หล้าวุ่นวายมากขึ้นแล้ว ก็คงไม่มีประโยชน์อันใดอีก

ราษฎรก็ตกระกำลำบากมามากพอแล้ว เขาอย่าเข้าไปผสมโรงเพิ่มความเดือดร้อนให้พวกเขากันเลยดีกว่า

...

"ที่แท้ทั้งสองท่านก็คือฉู่อ๋องเซี่ยงอวี่และฮั่นอ๋องหลิวปังที่มีชื่อเสียงสะเทือนไปทั่วหมู่เจ้านครรัฐนี่เอง ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดอยู่เลยว่าในยุคปัจจุบันใครกันที่จะมีท่วงท่าสง่างามเช่นนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นสองท่านนี่เอง"

เจียงเฉินประสานมือกล่าว การพูดยกยอคนอื่นน่ะหรือ ทำเหมือนกับว่าใครทำไม่เป็นอย่างนั้นแหละ

"ฮ่าฮ่า หลิวปังก็เป็นเพียงชาวป่าชาวดอย จะนำไปเทียบกับภูมิหลังอันสูงส่งดุจกิ่งทองใบหยกของคุณชายเจียงได้อย่างไร" หลิวปังโบกมือพร้อมกับกล่าวอย่างถ่อมตัว

"หึ!"

"หากบุตรแห่งชื่อตี้สามารถนับว่าเป็นชาวป่าชาวดอยได้ เช่นนั้นพวกเราจะนับว่าเป็นอะไรล่ะ คนป่าอย่างนั้นหรือ"

ยังไม่ทันที่เจียงเฉินจะตอบกลับ เซี่ยงอวี่ที่อยู่อีกด้านก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บุตรแห่งชื่อตี้!

เมื่อได้ยินเช่นนั้นม่านตาของเจียงเฉินก็หดเกร็งทันที

ในอดีตชาติเคยมีข่าวลือว่าหลิวปังคือบุตรแห่งชื่อตี้กลับชาติมาเกิด เพียงแต่ไม่มีใครเชื่อเท่านั้น แต่ในโลกใบนี้ คาดว่าแปดเก้าส่วนคงเป็นเรื่องจริงแน่

เมื่อคิดเช่นนั้นเจียงเฉินก็เหลือบมองกระบี่ยาวในมือของหลิวปังแวบหนึ่ง ตอนนั้นเขาไม่ได้สังเกต แต่พอตอนนี้มาดูอย่างละเอียด เขาก็พบจุดที่ผิดปกติเข้าจริงๆ

กระบี่ยาวเล่มนั้นแม้จะถูกเก็บซ่อนอยู่ในฝัก แต่ก็ยังพอมองเห็นแสงเย็นเยียบอันแสบตา รวมถึงกลิ่นอายแห่งมรรคาวิถีก่อกำเนิดที่วนเวียนอยู่รอบๆ ตัวมันได้ลางๆ

หากมองดูให้ดีก็จะสามารถมองเห็นลวดลายอันละเอียดอ่อนบนตัวกระบี่ที่เผยออกมาให้เห็น ราวกับเป็นลวดลายที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและถูกสลักไว้บนตัวกระบี่

นั่นคือสัญลักษณ์ของของวิเศษก่อกำเนิด!

กระบี่ยาวในมือของหลิวปัง แท้จริงแล้วก็คือกระบี่เทพก่อกำเนิดเล่มหนึ่ง