บทที่ 670 - พลานุภาพแห่งอาณาเขตเทพ!

บทที่ 670 - พลานุภาพแห่งอาณาเขตเทพ!

ความเคลื่อนไหวจากการทำลาย "ฟาร์มปศุสัตว์" นั้นรุนแรงมาก ไม่นานก็ดึงดูดความสนใจจากยอดฝีมือจำนวนมากในศูนย์บัญชาการใหญ่

"บ้าเอ๊ย พวกเวรยามมัวทำบ้าอะไรกันอยู่ ปล่อยให้มีคนบุกเข้าไปในฟาร์มเสบียงเลือดได้อย่างไร!"

"ไอ้พวกเดรัจฉานเผ่ามนุษย์หมาป่ากล้ามาแย่งเสบียงเลือด รนหาที่ตายชัดๆ!"

"อย่าปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้เด็ดขาด!"

"ท่านแม่ทัพใหญ่ต้องหลงกลล่อเสือออกจากถ้ำของพวกมันแน่"

...

ร่างหลายสายพุ่งทะยานแหวกอากาศมาพร้อมกับกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่ง

ตามร่างกายของเหล่าขุนพลเผ่าโลหิตล้วนแผ่ซ่านไปด้วยความผันผวนของพลังเทพและกฎเกณฑ์อันทรงพลัง เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้แล้ว

ผู้ที่มีคุณสมบัติประจำการปกป้องศูนย์บัญชาการใหญ่ ล้วนเป็นถึงเทพแท้จริงระดับสิบเอ็ดขอบเขตจ้าวแห่งกฎเกณฑ์อย่างไม่มีข้อยกเว้น!

ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นว่าผู้บุกรุกมีเพียงซูมู่ไป๋คนเดียว แถมยังมองไม่เห็นแม้กระทั่งข้อมูลของรองแม่ทัพระดับเทพขั้นกลางด้วยซ้ำ หัวใจของทุกคนก็หล่นวูบทันที

ม่านตาของรองแม่ทัพหดเกร็ง แต่ในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในศูนย์บัญชาการใหญ่ยามนี้ เขาจึงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยปากขึ้น

"ที่นี่คือสมรภูมิของเผ่าโลหิตและเผ่ามนุษย์หมาป่า ขอเตือนว่าทางที่ดีแกควรจะ..."

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง วิสัยทัศน์ของเขาก็ถูกเติมเต็มด้วยแสงสีขาวสว่างวาบจนแสบตา

แสงสีขาวสายนี้ปะทุออกมาจากตำแหน่งหัวใจของซูมู่ไป๋ ครอบคลุมทั่วทั้งศูนย์บัญชาการใหญ่ในชั่วพริบตา

นี่คือพลังที่เขาต้องยืมพลังจาก [หัวใจแห่งวัฏสงสาร] ถึงจะสามารถใช้งานได้ทั้งที่ยังไม่มีแก่นแท้เทพ... อาณาเขตเทพวัฏสงสาร!

ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการใหญ่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในเสี้ยววินาที!

ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดอึมครึมมลายหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือโลกที่อาบไล้ไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์!

สำหรับการรับมือกับสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดอย่างเผ่าโลหิต พลังแสงศักดิ์สิทธิ์สายแสงสว่างย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

วิ้ง~

พลังแสงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดควบแน่นกลายเป็นร่างเงาเลือนลางขึ้นภายในอาณาเขตเทพวัฏสงสาร

หากสังเกตให้ดีจะพบว่าร่างเงานี้มีความคล้ายคลึงกับหลานอวี่หลังจากผสานร่างกับสองพี่น้องนางฟ้าถึงเก้าส่วน

เพียงแต่ความรู้สึกที่ร่างเงานี้แผ่ออกมาไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น

สิ่งที่เธอมีคือแสงสว่างอันเป็นที่สุด!

กระทั่งปีกด้านหลังก็ล้วนก่อตัวขึ้นจากแสงศักดิ์สิทธิ์ล้วนๆ

ทันทีที่เธอปรากฏตัว เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ก็ลุกโชนขึ้นเป็นหย่อมๆ ภายในอาณาเขตเทพวัฏสงสารของซูมู่ไป๋

เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ราวกับมีชีวิต พวกมันต่างพุ่งเป้าไปที่เทพแท้จริงเผ่าโลหิตแต่ละคนแล้วเกาะติดเผาผลาญในทันที

วินาทีต่อมา พลังแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏขึ้นภายในอาณาเขตเทพวัฏสงสารมากยิ่งขึ้น ส่งผลให้เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์บนร่างของเทพแท้จริงเผ่าโลหิตเหล่านี้ลุกโชนอย่างรุนแรง

และสิ่งที่ถูกเผาผลาญไปพร้อมกันก็คือจิตวิญญาณของพวกเขา!

ชั่วขณะนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาก็ดังก้องไปทั่วอาณาเขตเทพ

"อ๊าก... นี่มันอาณาเขตเทพ! สมรภูมิราตรีมืดจะมีขุมพลังระดับเทพขั้นสูงโผล่มาได้อย่างไร!"

"ซี๊ด... พลังแสงศักดิ์สิทธิ์น่ากลัวอะไรขนาดนี้ เลือดของฉันกำลังเดือดพล่าน ช่วยด้วย!"

"อ๊าก!!! ทำไมท่านแม่ทัพใหญ่ยังไม่กลับมาอีก ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"

"ไอ้โง่ แกยังไม่เข้าใจอีกหรือ นั่นมันตัวตนระดับเทพขั้นสูงเชียวนะ ท่านแม่ทัพใหญ่น่าจะสิ้นชีพไปแล้วล่ะ!"

"อะไรนะ! ไอ้พวกมนุษย์หมาป่าบัดซบ พวกมันกล้าทำแบบนี้ได้อย่างไร"

"เผ่ามนุษย์หมาป่าไปเอาพลังแสงศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ขนาดนี้มาจากไหน ดินแดนลับราตรีมืดมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ทำไมถึงดึงดูดยอดฝีมือระดับนี้มาได้!"

"อ๊าก... ไม่นึกเลยว่าเผ่าโลหิตอย่างฉันจะต้องมาถูกแผดเผาจนเลือดแห้งเหือดแบบนี้"

...

ซูมู่ไป๋เปิดใช้อาณาเขตเทพวัฏสงสารดึงทุกคนในศูนย์บัญชาการใหญ่เผ่าโลหิตเข้ามาแล้วก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อ

ทันทีที่เขาส่งกระแสจิตสั่งการ ทั้งร่างของเขาและอาณาเขตเทพวัฏสงสารก็ไปโผล่ยังสถานที่อีกแห่งที่ดูนองเลือดมากยิ่งกว่า

ที่นี่คือศูนย์บัญชาการใหญ่ชั่วคราวของเผ่ามนุษย์หมาป่าในดินแดนลับราตรีมืด

หากเทียบกับเผ่าโลหิตแล้ว จุดจบของมนุษย์ที่ถูกเผ่ามนุษย์หมาป่าเลี้ยงดูนั้นน่าเวทนากว่ามาก

พวกเขามักจะถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ จากนั้นค่อยถูกพวกมนุษย์หมาป่ากัดกิน

บางครั้งพวกเขายังต้องเบิกตาดูอีกฝ่ายเอาชิ้นส่วนร่างกายของตัวเองไปย่างกินต่อหน้าต่อตา!

หากเทียบกับซากศพแล้ว เผ่ามนุษย์หมาป่าชื่นชอบการกินเสบียงเลือดในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่มากกว่า

ความโกรธเกรี้ยวของซูมู่ไป๋ก่อนหน้านี้ ก็เป็นเพราะเขามองเห็นภาพเหล่านี้ผ่านทางพลังวิญญาณนั่นเอง!

"ศัตรูบุก!"

"ใครกัน!"

"นี่คืออาณาเขตเทพงั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร!"

...

วินาทีที่ซูมู่ไป๋ปรากฏตัว ศูนย์บัญชาการใหญ่ชั่วคราวของเผ่ามนุษย์หมาป่าก็ส่งสัญญาณเตือนภัยทันที

เป็นเพราะการเปิดตัวของเขาในครั้งนี้มันเอิกเกริกเกินไปจริงๆ

ทว่าสัญญาณเตือนภัยของเผ่ามนุษย์หมาป่ากลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

อาณาเขตเทพวัฏสงสารจุติลงมา ดูดดึงมนุษย์หมาป่าทั้งหมดเข้าไปด้านในชั่วพริบตา

เทพแท้จริงเผ่าโลหิตที่กำลังถูกพลังแสงศักดิ์สิทธิ์ทรมานอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าเผ่ามนุษย์หมาป่าถูกดูดเข้ามาด้วยก็พากันชะงักอึ้งไปตามๆ กัน

เทพแท้จริงของสองเผ่าพันธุ์คู่แค้นตลอดกาลได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ อยู่ภายในอาณาเขตเทพวัฏสงสาร

ทว่าไม่นานแววตาของพวกเขาก็เหลือเพียงความหวาดผวาและความสิ้นหวัง

อาณาเขตเทพไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะทำลายได้เลย!

อย่าว่าแต่ทำลายเลย กระทั่งตัวซูมู่ไป๋ที่กางอาณาเขตเทพอยู่ที่ไหน พวกเขาก็ยังสัมผัสไม่ได้แม้แต่น้อย...

นั่นหมายความว่าทันทีที่ก้าวเข้ามา จุดจบของพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว มีเพียงความตายเท่านั้น!

ช่องว่างระหว่างพวกเขากับซูมู่ไป๋ราวกับหุบเหวที่ไม่อาจข้ามผ่านได้

หากไม่ใช่เพราะซูมู่ไป๋ต้องการทรมานพวกเขาให้นานขึ้นอีกหน่อยจึงจงใจควบคุมความเสียหายของพลังแสงศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ พวกเขาคงทนไม่ไหวแม้แต่เสี้ยววินาทีและถูกแผดเผาเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว

ตอนนี้ตามร่างกายของเทพแท้จริงทั้งสองเผ่าพันธุ์ต่างมีควันขาวพวยพุ่ง ร่างเทพพังทลายย่อยยับ สีหน้าบิดเบี้ยวถึงขีดสุด

ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการที่จิตวิญญาณถูกแผดเผาทำให้พวกเขาทรมานเจียนตาย

ซูมู่ไป๋นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์ ทอดสายตามองภาพเหตุการณ์ด้วยความเย็นชา

จนกระทั่งเทพแท้จริงของทั้งสองเผ่าพันธุ์สิ้นชีพไปจนหมด เขาถึงสะบัดมือเก็บไอเทมที่ดรอปออกมาแล้วปลดอาณาเขตเทพวัฏสงสารออก

หลังจากเข้ามา เขาก็ปิดกั้นมิติของที่นี่เอาไว้แล้ว ไม่มีใครหน้าไหนสามารถหนีรอดไปได้อีก

หลังจากจัดการเรื่องมนุษย์ที่ถูกกักขังในฟาร์มของเผ่ามนุษย์หมาป่าเรียบร้อยแล้ว ร่างของซูมู่ไป๋ก็ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า สายตากวาดมองผืนทวีปเบื้องล่าง

ลำดับต่อไป ถึงเวลาทำภารกิจเลื่อนขั้นให้เสร็จสิ้นเสียที!

[จบแล้ว]