บทที่ 410 - พวกมันคงคิดว่านายเชื่องช้าสินะ

บทที่ 410 - พวกมันคงคิดว่านายเชื่องช้าสินะ

ภายในอาคารองค์กรนักทำความสะอาด

กลุ่มคนที่ตอนแรกแอบซ่อนตัวอยู่ พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกตนแล้ว ก็รีบย่องกลับมาเกาะขอบหน้าต่างด้อมๆ มองๆ ดูสถานการณ์ด้านนอกทันที

หลิวฮ่าวกระซิบถาม

"พวกนายว่าไอ้สี่คนนั้นจะรอดไปได้อีกกี่นาที"

สือเว่ยทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบ

"ฉันเดาว่าสักหนึ่งนาทีมั้ง"

เยี่ยเหวยซือวิเคราะห์สถานการณ์อย่างจริงจังแล้วตอบ

"ฉันให้สี่สิบวินาที"

จูอวี่สะกิดสีข้างหลิวฮ่าวแล้วแซว

"ผู้อำนวยการ ทำแบบนี้มันไม่ค่อยมีน้ำใจเลยนะ พญายมสามคนนั้นเขาอุตส่าห์เรียกนายว่าพี่หลิวเลยเชียวนะ นายจะไม่ห่วงสวัสดิภาพของพวกมันหน่อยเหรอ"

หลิวฮ่าวแค่นเสียงฮึดฮัด

"แกจะไปรู้อะไร นั่นมันก็แค่การแสดงละครตบตา! พวกมันคิดจะฆ่าเสี่ยวกู้แถมยังจะมานับญาติเป็นน้องชายฉันอีกเหรอ ถุย! พวกมันไม่มีสิทธิ์!"

เซียวเซ่อพยักหน้าเห็นด้วย

"ก็มีเหตุผลนะ... เตรียมตัวเก็บศพได้เลย จิ๊ๆๆ... ฉันชักจะตั้งตารออ่านกระทู้ในเว็บบอร์ดพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วสิ ผู้ใช้กู่ระดับ 7 ของตำหนักพญายมสี่คนบุกมาสังหารกู้เหวินแต่กลับโดนฆ่าตายเรียบ..."

"จิ๊ๆๆ ตำหนักพญายมได้คลั่งเป็นหมาบ้าแน่!"

หลี่เหลิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"จะคลั่งก็ปล่อยให้คลั่งไปสิ พวกมันรนหาที่เอง! กล้าส่งพญายมมาตั้งสี่คนเพื่อลอบสังหารอัจฉริยะขององค์กรนักทำความสะอาดเรา พวกเรายังไม่ไปคิดบัญชีกับพวกมันก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว!"

เสิ่นผิงมีสีหน้าเรียบเฉยและพยักหน้ารับทันที

"ถูกต้อง!"

"ถ้าตำหนักพญายมยังกล้าตามรังควานไม่เลิก ฉันจะไปขอร้องท่านอดีตผู้บัญชาการให้ช่วยออกหน้า แล้วให้ท่านไปขอร้องอดีตผู้บัญชาการสูงสุดอีกที ถ้ายังตกลงกันไม่ได้ก็ขอกำลังทหารไปกวาดล้างตำหนักพญายมให้มันสิ้นซากไปเลย!"

"ไอ้องค์กรที่เก่งแต่กัดกันเองแบบนี้ ขืนเก็บไว้ก็เป็นได้แค่ปรสิตสูบเลือดสูบเนื้อเท่านั้นแหละ!"

เมื่อเสิ่นผิงพูดจบ

ทุกคนก็พากันเบิกตากว้างก่อนจะพร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้เสิ่นผิง

สมกับเป็นเสิ่นผิงจริงๆ

นี่ยังไม่ทันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย พี่แกก็เตรียมแผนกวาดล้างตำหนักพญายมเอาไว้เสร็จสรรพแล้ว

และในสายตาของทุกคน

ตั้งแต่วินาทีที่กู้เหวินปรากฏตัว

ชะตากรรมของพญายมทั้งสี่แห่งตำหนักพญายมก็ถูกกำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น

ในเวลานี้...

ด้านนอกอาคารองค์กรนักทำความสะอาด

พญายมเจียงตาแดงก่ำ เขาระเบิดความโกรธพุ่งทะยานเข้าหากู้เหวินเป็นคนแรกพร้อมกับปลดปล่อยพลังกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างเต็มพิกัด เป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ใช้กู่ระดับ 7 อย่างแท้จริง!

กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ...

มุมปากของพญายมเจียงเหยียดยิ้มเย็นชา เขาสบตากู้เหวินด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย

"วันครบรอบในเจ็ดวันข้างหน้า... จะเป็นวันตายของแก!"

พญายมอีกสามคนที่เหลือยืนดูสถานการณ์ด้วยความนิ่งเฉย

พวกเขามองว่า

แค่พญายมเจียงออกโรงคนเดียวก็เกินพอแล้ว

หน้าที่ของพวกเขาที่ตามมาด้วยก็แค่คอยสกัดเจียงมั่วและศัตรูคนอื่นๆ ที่อาจจะโผล่มาสอดแทรกก็เท่านั้น

แต่ในเมื่อตอนนี้

มีกู้เหวินยืนหัวโด่อยู่แค่คนเดียว

ก็ปล่อยให้พญายมเจียงจัดการส่งกู้เหวินลงนรกไปคนเดียวก็สิ้นเรื่อง!

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังรอชมฉากกู้เหวินถูกฆ่าตายในพริบตาอยู่นั้น...

วินาทีต่อมา

เพียะ!

สยงเทียนเทียนก็ลงมือ มันยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วแค่ตวัดอุ้งเท้าตบออกไปเบาๆ

เปรี้ยง!

พญายมเจียงปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปในชั่วพริบตา!

พลังกดดันที่พญายมเจียงอุตส่าห์รีดเค้นสะสมมาจนเต็มหลอดก็แตกสลายไปในพริบตา ร่างของพญายมเจียงถูกตบกระเด็นไปอัดกระแทกฝังลึกจมดินจนกลายเป็นรอยบุ๋มรูปคน...

พญายมเจียงนอนจมกองดินตาเหลือกโพลง

ไม่อยากจะเชื่อเลย

นี่มัน...

เป็นไปได้ยังไงกัน!

พลังทำลายล้างอะไรจะมหาศาลขนาดนี้!

เขาเป็นถึงผู้ใช้กู่ระดับ 7 เชียวนะ ทำไมถึงโดนตบปลิวได้ด้วยการโจมตีแค่ทีเดียวล่ะ

แถมยังปลิวไปจมดินอีกต่างหาก!

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

สยงเทียนเทียนยืนบื้ออยู่กับที่ มันก้มมองอุ้งเท้าของตัวเองพลางเกาหัวแกรกๆ ชักไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้ตัวเองเผลอลงน้ำหนักมือแรงเกินไปหรือเปล่า...

มันยังจำคำสั่งของกู้เหวินได้ขึ้นใจ

ห้ามตบให้ตายคาที่เด็ดขาด

ถ้าขืนมันเผลอตบพญายมเจียงตายขึ้นมาจริงๆ

มันคงรู้สึกผิดต่อกู้เหวินแย่เลย!

สยงเทียนเทียนเหลือบมองกู้เหวินพลางเกาหัวเก้อๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"เอ่อ..."

"ข้าคงออกแรงเยอะไปหน่อย ข้าไม่นึกเลยว่ามันจะเปราะบางขนาดนี้ ขนาดข้าใช้แรงไปยังไม่ถึงศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์เลยนะมันยังรับไม่ไหว..."

สยงเทียนเทียนเองก็รู้สึกคับข้องใจอยู่เหมือนกัน

ปกติมันตบยุงยังใช้แรงเยอะกว่านี้เลย

มนุษย์คนนี้ทำไมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้เนี่ย

กู้เหวินหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ

"ไม่เป็นไรหรอก เขายังไม่ตายนี่"

กู้เหวินปรายตามองพญายมเจียงที่นอนหมอบอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"มีฝีมือแค่นี้ยังกล้าเสนอหน้ามาแก้แค้นฉันอีกเหรอ"

จังหวะนั้นเอง!

พญายมเจียงก็ตะเกียกตะกายลุกพรวดขึ้นมาจากหลุมด้วยความเดือดดาล เขาจ้องหน้ากู้เหวินเขม็งก่อนจะชำเลืองมองสยงเทียนเทียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ไม่นึกเลยว่าหมีตัวนี้จะร้ายกาจขนาดนี้!

"กู้เหวิน แกอย่ามาทำเป็นผยองไปหน่อยเลย เป็นมนุษย์แท้ๆ แต่กลับต้องคอยยืมจมูกสัตว์อสูรหายใจ แกนับเป็นลูกผู้ชายประสาอะไร"

กู้เหวินตอบหน้าตาย

"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นลูกผู้ชายมาตั้งแต่แรกแล้วนี่ แต่ถึงไม่ใช่ลูกผู้ชายฉันก็ฆ่าลูกชายแกได้อยู่ดี"

พญายมเจียงโกรธจนควันออกหู

"บัดซบ! นี่แกไม่รู้จักคำว่ายางอายเลยใช่ไหม"

กู้เหวินยังคงลอยหน้าลอยตา

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่ายางอายคืออะไร รู้แค่ว่าฉันเป็นคนฆ่าลูกชายแกก็พอ"

พญายมเจียงเลือดขึ้นหน้าหัวร้อนปุดๆ อีกรอบ

"รนหาที่ตาย!"

กู้เหวินคลี่ยิ้มบาง

"ฉันจะตายหรือไม่ตายแกไม่ต้องยุ่งหรอก แต่ลูกชายแกน่ะตายของจริง"

พญายมเจียงถึงกับฟิวส์ขาด โกรธจนหน้ามืดเกือบจะกระอักเลือดออกมาเป็นสาย

ดวงตาของเขาแดงก่ำจ้องกู้เหวินแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันไปตะโกนลั่น

"พวกรุมมันเลย!"

"ไอ้หมีเวรนี่ถึงมันจะเก่งก็จริง แต่ตัวใหญ่เทอะทะขนาดนั้นมันต้องเชื่องช้าแน่ๆ เพราะงั้น... พวกเราได้เปรียบ!"

"หลบการโจมตีของไอ้หมีนี่ให้พ้น แล้วพุ่งเข้าไปเด็ดหัวกู้เหวินซะ!"

พญายมหม่าและพรรคพวกสบตากันก่อนจะพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง

"ตกลง"

แววตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเช่นกัน

พลังที่สยงเทียนเทียนแสดงให้เห็นเมื่อครู่ พวกเขาก็ประจักษ์แก่สายตาแล้ว!

นี่ไม่ใช่หมีธรรมดาที่จะเข้าไปแหยมได้ง่ายๆ!

ถ้าก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว

พวกเขาก็อาจจะบาดเจ็บสาหัสได้

แต่ทว่า...

ก็อย่างที่พญายมเจียงพูดนั่นแหละ ฝั่งพวกเขามีคนเยอะกว่า ขอแค่ระวังตัวให้ดีก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร!

กู้เหวินมองพญายมทั้งหลายพลางยกมุมปากเหยียดยิ้มเย็นชา

พวกนี้ช่างอ่อนต่อโลกซะเหลือเกิน...

คิดว่าสยงเทียนเทียนตัวใหญ่แล้วจะเคลื่อนไหวเชื่องช้างั้นเหรอ

ตลกสิ้นดี!

ตลกหน้าตายเลยล่ะ!

ตอนที่กู้เหวินเพิ่งได้เนตรกาลเวลามาใหม่ๆ เขาเห็นภาพเหตุการณ์ที่สยงเทียนเทียนวิ่งไล่กวดเขาพอดี

ความเร็วของสยงเทียนเทียน...

เรียกได้ว่าเร็วทะลุนรก!

ต่อให้กู้เหวินจะหนีสุดชีวิตหรือใช้จุดตัดมิติหลบหนีอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่อาจสลัดการตามล่าของสยงเทียนเทียนให้หลุดพ้นได้

สยงเทียนเทียนก็เปรียบเสมือนภูเขาขนาดย่อมที่เคลื่อนที่ได้ด้วยความเร็วแสง!

ถ้าใครหน้าไหนหลงคิดว่ามันเชื่องช้าล่ะก็

เตรียมตัวเจ็บหนักได้เลย!

ตอนนี้

พญายมทั้งสี่สบตากันและพยักพเยิดส่งซิกกันอย่างรู้ใจ ก่อนจะกระจายตัวตีวงล้อมกู้เหวินและสยงเทียนเทียนเอาไว้ตรงกลาง

เพียงชั่วพริบตา

ทั้งสี่คนก็พุ่งทะยานเข้าโจมตีกู้เหวินจากทั้งสี่ทิศทางพร้อมกัน!

เป้าหมายของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือการปลิดชีพกู้เหวิน!

ขอแค่กู้เหวินตาย

ไอ้หมีบ้าตัวนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงพวกเขาก็ไม่สนแล้ว

เมื่อเห็นฉากนี้เข้า

สยงเทียนเทียนก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

"กู้เหวิน พวกมันคงคิดว่าข้าเชื่องช้าสินะ"

กู้เหวินหัวเราะร่วน

"ใช่ พวกมันคิดว่านายเชื่องช้าเทอะทะไงล่ะ เอาล่ะ โชว์พลังของนายให้พวกมันดูเป็นขวัญตาสักหน่อยดีไหม"

สยงเทียนเทียนยืดอกอย่างภาคภูมิ

"แน่นอน!"

"ถึงเวลาที่พวกมันจะต้องได้ประจักษ์ถึงพลังที่แท้จริงของข้าแล้ว!"

"หึ!"

กู้เหวินอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างระอาใจ

ไอ้พวกนี้มันโง่บัดซบจริงๆ...

แค่ใช้สมองตรองดูถึงหมีทั่วไปในธรรมชาติดูก็น่าจะรู้แล้วนี่นา...

ขนาดหมีธรรมดาๆ เวลาวิ่งเต็มสปีดก็ยังปาเข้าไปห้าหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเลย

นับประสาอะไรกับหมีสายพันธุ์พิเศษอย่างสยงเทียนเทียนล่ะ

หึ!

[จบแล้ว]