บทที่ 370 - เขาเป็นคนของจักรวรรดิตงอิ๋ง!

บทที่ 370 - เขาเป็นคนของจักรวรรดิตงอิ๋ง!

เมื่อปลาทองยักษ์ได้ยินเช่นนั้นก็รีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจทันที

"เรื่องอื่นผมอาจจะไม่ค่อยรู้ แต่ถ้าเป็นเรื่องดินแดนเร้นลับวารีเทวะแห่งนี้ นายท่านถามถูกคนแล้วครับ ผมนี่แหละคือปลาเฝ้าประตูของดินแดนเร้นลับแห่งนี้!"

"ทั้งหมดก็เพื่อรอคอยบุคคลที่เหมาะสมให้เดินทางมาถึง เพื่อสืบทอดดินแดนเร้นลับวารีเทวะ! รวมถึงกู่ที่ทรงพลังอำนาจสูงสุดในดินแดนเร้นลับแห่งนี้ กู่วารีเทวะ!"

กู่วารีเทวะ!

เมื่อได้ยินสามคำนี้

หัวใจของทุกคนก็สั่นสะท้านขึ้นมาพร้อมกัน!

กู่ตัวนี้

แค่ฟังจากชื่อก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ!

ส่วนกู้เหวินก็ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้...

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!

ของที่สำคัญที่สุดในดินแดนเร้นลับแห่งนี้ก็คือกู่วารีเทวะ!

เพียงแต่...

ไอ้ปลาทองที่ดูอ่อนแอไม่ได้เรื่องตัวนี้กลับเป็นคนเฝ้าประตูจริงๆ งั้นเหรอ ไม่สิ ปลาเฝ้าประตูต่างหากล่ะ?

นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย

กู้เหวินข่มความสงสัยในใจเอาไว้แล้วเอ่ยถามต่อ

"แล้วคุณกำลังรอคนแบบไหนอยู่ล่ะ"

ปลาทองยักษ์มองกู้เหวินด้วยสายตาประจบประแจงพลางหัวเราะแหะๆ

"ผมรอจนเจอแล้วครับ! ก็คนแบบนายท่านนี่ไงล่ะ! ตอนแรกสุดผมยังไม่แน่ใจว่านายท่านคือคนในโชคชะตาคนนั้นหรือเปล่า แต่พอนายท่านแสดงฝีมือให้เห็น กระผมก็มั่นใจได้ทันทีเลยครับ!"

"นายท่านตามผมมาเถอะครับ มารับสืบทอดดินแดนเร้นลับ ของทุกอย่างในดินแดนเร้นลับแห่งนี้จะเป็นของนายท่านทั้งหมด!"

"รอนายท่านรับสืบทอดดินแดนเร้นลับเสร็จ ผมก็จะเปลี่ยนคำเรียกเป็นเจ้านายแล้วครับ!"

กู้เหวินถึงกับอึ้งไปในวินาทีนั้น

หา?

แค่นี้เนี่ยนะ

ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ

มันใช่เหรอวะ

ไอ้ปลาทองยักษ์ตัวนี้คงไม่ได้กำลังหลอกเขาอยู่ใช่ไหม

วินาทีนี้ในใจของกู้เหวินเกิดคำถามขึ้นมามากมาย

แต่ทว่า...

ดูจากคำพูดคำจาของปลาทองยักษ์ตัวนี้แล้ว มันก็ไม่เหมือนกำลังโกหกอยู่เลย

กู้เหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น

"ผมเห็นว่าความแข็งแกร่งของคุณอ่อนแอมาก ดูแล้วน่าจะอยู่แค่ระดับสามเท่านั้น แล้วคุณอยู่ในดินแดนเร้นลับแห่งนี้จะไม่เจออันตรายอะไรบ้างเลยเหรอ"

คำถามของกู้เหวินดูเหมือนจะถามไปอย่างนั้นเอง

แต่ในความเป็นจริงเขากำลังล้วงความลับของปลาทองยักษ์อยู่!

เขาอยากจะรู้ว่าทำไมปลาทองยักษ์ตัวนี้ถึงได้ถูกฆ่าตายง่ายดายนัก แต่กลับได้รับตำแหน่งที่สำคัญขนาดนี้!

หากว่า...

ปลาทองยักษ์ตอบผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

กู้เหวินก็จะฟันธงได้ทันทีว่าไอ้ปลาทองตัวนี้ต้องเป็นปลาเฝ้าประตูตัวปลอมแน่ๆ!

ถึงตอนนั้น

ก็สับมันทิ้งซะเลยก็สิ้นเรื่อง

กู้เหวินเกลียดการถูกคนอื่นหลอกลวงมากที่สุด

ปลาทองยักษ์หัวเราะแหะๆ

"สมกับเป็นนายท่าน สายตาเฉียบแหลมจริงๆ ภายใต้ผืนน้ำแห่งนี้แทบจะไม่มีใครมองทะลุภูมิหลังของผมได้เลย แต่นายท่านกลับมองออกได้ในแวบเดียว! สมกับเป็นนายท่านจริงๆ ครับ! ผู้ชายที่ฟ้าลิขิตมา!"

"ก็อย่างที่นายท่านเห็นนั่นแหละครับ ความจริงแล้วผมค่อนข้างจะอ่อนแอ... โดนฆ่าตายได้ง่ายๆ เลยล่ะ"

"แต่ว่า!"

"ผมมีความสามารถพิเศษสุดๆ อยู่อย่างหนึ่ง! คืนชีพไร้ขีดจำกัด!"

"ขอแค่ดินแดนเร้นลับวารีเทวะยังคงอยู่ ไม่ว่าผมจะตายไปกี่ครั้ง ผมก็จะถูกดินแดนเร้นลับวารีเทวะชุบชีวิตขึ้นมาใหม่! เพราะงั้นถึงผมจะอ่อนแอไปสักหน่อย แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรหรอกครับ!"

กู้เหวินพยักหน้าอย่างใช้ความคิด

คืนชีพไร้ขีดจำกัด...

ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็

มันก็พอจะเข้าใจได้อยู่

ดูจากรูปการณ์แล้ว

คำพูดของปลาทองยักษ์ก็น่าจะไม่ได้โกหกเขาจริงๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้ เพิ่งจะเข้ามาในดินแดนเร้นลับวารีเทวะได้ไม่นาน เขาก็กำลังจะได้รับสืบทอดมรดกแล้ว!

จังหวะนั้นปลาทองยักษ์ก็ยังคงพร่ำบ่นไม่หยุด

"ถึงผมจะคืนชีพได้เรื่อยๆ แต่พวกปลาสายพันธุ์อื่นในน้ำนี้ก็ชอบทำตัวกร่างรังแกผมอยู่เรื่อย ผมก็สู้พวกมันไม่ได้ ไม่รู้ว่าโดนพวกมันจับกินไปตั้งกี่ครั้งแล้ว!"

"ผมก็เลยหลอกให้พวกไอ้ยุ่นสวะพวกนั้นไปไล่ฆ่าพวกปลาเหล่านั้นซะ ถือซะว่าเป็นการแก้แค้นให้ผมก็แล้วกัน ฮี่ฮี่!"

กู้เหวินมองปลาทองยักษ์แล้วรีบเอ่ยทันที

"เอาล่ะ ผมเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ หมดแล้ว พาผมไปรับสืบทอดดินแดนเร้นลับได้เลย"

ปลาทองยักษ์รับคำแข็งขัน

"ครับผม!"

แววตาของกลุ่มนักทำความสะอาดเต็มไปด้วยความทึ่งและอิจฉา!

ให้ตายเถอะ

คนเรานี่มันแข่งบุญแข่งวาสนากันไม่ได้จริงๆ

คนอื่นเขาอยากจะได้โอกาสทอง อยากจะได้มรดกสืบทอดอะไรพวกนี้ มันยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนขึ้นสวรรค์ ต้องต่อสู้ดิ้นรนแทบเป็นแทบตาย เอาชีวิตเข้าแลก!

แต่ทว่า

พอมาเป็นกู้เหวินกลับกลายเป็นว่า...

มรดกสืบทอดอะไรพวกนี้กลับกระโดดเข้าปากกู้เหวินเองซะอย่างนั้น

นี่มันน่าอิจฉาเกินไปแล้ว!

หลี่เหลิ่งเผยรอยยิ้มบางๆ

ดีจริงๆ

เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่ากู้เหวินคือตัวแทนความหวังของเมืองอิ๋นเหอ ตัวแทนความหวังขององค์กรนักทำความสะอาด และตัวแทนความหวังของมวลมนุษยชาติ

ยิ่งกู้เหวินแข็งแกร่งมากเท่าไหร่

เขาก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

เขาถึงขั้นคาดหวังให้กู้เหวินกวาดมรดกจากดินแดนเร้นลับทั่วทั้งใต้หล้ามาเป็นของตัวเองให้หมดเลยด้วยซ้ำ

เยี่ยยางพยักหน้าเบาๆ เป็นการยอมรับ

"สมกับเป็นอัจฉริยะอันดับสอง ยอดเยี่ยมมาก ถึงจะยังสู้ฉันไม่ได้แต่ก็ถือว่าร้ายกาจมากแล้ว"

ตวนมู่อวิ๋นที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจเบาๆ

"ท่านบรรพบุรุษน้อย คุณอย่าพูดจาเหลวไหลอีกเลย พวกเราหอเซียนขายหน้าเพราะคุณมามากพอแล้ว..."

เซียวเซ่อส่ายหน้าอย่างจนใจ

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ขอแค่ได้ออกมากับกู้เหวิน... คนอื่นๆ ก็ต้องกลายเป็นแค่ตัวประกอบฉากกันหมด..."

แววตาของฉู่เทียนหลงดูซับซ้อน เขาเคยได้ยินเรื่องความพิเศษของกู้เหวินมานานแล้ว แต่เขาก็ไม่นึกไม่ฝันเลยว่ากู้เหวินจะพิเศษถึงขั้นนี้!

ในขณะที่กู้เหวินกำลังจะเดินตามปลาทองยักษ์ไปรับสืบทอดมรดกนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นมาจากในกลุ่มคน

"ไม่ได้!"

"เขาไปไม่ได้!"

เมื่อหันไปมองต้นเสียง

เป็นเจียงมั่วนั่นเองที่เอ่ยขึ้น

สีหน้าของเจียงมั่วเย็นชา เธอจ้องมองกู้เหวินเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

กู้เหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาห้าม เธอเป็นตัวอะไรไม่ทราบ"

จูอวี่รีบเอ่ยปากเยาะเย้ยทันที

"ยัยกระเทียมสับ ไม่สิ ยัยต้นหอมสับ อ้อ ใช่สิ ยัยเจียงมั่ว เธอหัดอยู่เงียบๆ เป็นเครื่องปรุงรสเฉยๆ ไม่ได้หรือไง ทำไมถึงชอบโผล่หัวออกมาหาเรื่องนักฮะ ฉันชักจะทนดูไม่ไหวแล้วนะเว้ย!"

เมื่อมีกู้เหวินอยู่ด้วย

หัวใจของจูอวี่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเจียงมั่วที่เป็นผู้ใช้กู่ระดับเจ็ด เขาก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เยวี่ยอู๋เซิงหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี ดีจริงๆ นี่เธอคิดจะแย่งมรดกของเสี่ยวกู้ต่อหน้าต่อตาฉันเลยงั้นเหรอ รองผู้ว่าการมณฑลเจียงหนาน เธอทำเอาฉันหูตาสว่างเลยจริงๆ..."

แววตาของเยวี่ยอู๋เซิงปะทุจิตสังหาร สายตาเย็นเยียบ

ครั้งนี้เขาเกิดจิตสังหารขึ้นมาจริงๆ!

คนแบบเจียงมั่ว

เก็บเอาไว้ก็รังแต่จะเป็นภัยคุกคาม

สู้ฆ่าทิ้งไปเลยซะยังจะดีกว่า!

ดวงตาของฉู่เทียนหลงแทบจะพ่นไฟ เขาตวาดด้วยความเดือดดาล "เจียงมั่ว! เธอคิดจะสร้างเรื่องบ้าอะไรขึ้นมาอีกฮะ เธอยังไม่จบใช่ไหม!"

เจียงมั่วเป็นคนที่มีความสามารถสูงมาตลอด

การทำงานก็เด็ดขาดรวดเร็ว ไม่เคยเยิ่นเย้อ

เป็นขุนพลคนสำคัญที่ฉู่เทียนหลงไว้วางใจมาโดยตลอด

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตั้งแต่กู้เหวินปรากฏตัวขึ้น เจียงมั่วก็ดูเหมือนคนสติหลุด ชอบทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนและชวนอ้วกแบบนี้อยู่เรื่อย!

ครั้งนี้

แม้แต่ผู้ใช้กู่ของเมืองเจียงหนานเองก็ยังมองเจียงมั่วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

ก็ในเมื่อปลาทองยักษ์เป็นคนเลือกผู้สืบทอดด้วยตัวเอง

แถมคนคนนี้ก็ยังเป็นคนขององค์กรนักทำความสะอาดอีกต่างหาก

แบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

แล้วตอนนี้เธอจะกระโดดออกมาขวางทำไม

ทำเอาคนเจียงหนานขายขี้หน้าหมด!

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตามุ่งร้ายจากทุกคน เจียงมั่วกลับดูนิ่งเฉยและเยือกเย็นมาก เธอจ้องมองกู้เหวินด้วยสายตาเย็นเยียบพลางเอ่ยขึ้น "ที่เขาไม่สามารถรับสืบทอดดินแดนเร้นลับได้... นั่นก็เพราะว่า..."

"เขาเป็นคนของจักรวรรดิตงอิ๋ง! เมื่อเช้านี้ฉันเพิ่งได้รับสายข่าวรายงานมา! เขาแอบไปสวามิภักดิ์กับจักรวรรดิตงอิ๋งตั้งนานแล้ว ในร่างกายเขายังถูกตระกูลซากุระฝังซากุระเอาไว้ด้วย!"

สิ้นคำพูดนี้

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

[จบแล้ว]