บทที่ 360 - จูอวี่! รักษามารยาทด้วย!

บทที่ 360 - จูอวี่! รักษามารยาทด้วย!

พวกประเทศเกาะไม่มีทางล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางขององค์กรนักทำความสะอาดในเวลานี้เลย

แต่มีหรือที่ฉู่เทียนหลงจะไม่รู้ตัว

ต่อให้พวกเขาเปิดฉากซัดกันตูมตามในเขตน่านน้ำรอบนอก และส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไป ก็ใช่ว่าจะมีกำลังเสริมแห่มาช่วยอย่างที่คิด เพราะพื้นที่แถบเจียงหนานในตอนนี้แทบจะไม่เหลือคนให้เรียกใช้แล้ว!

กำลังรบสูงสุดทั้งหมดที่พวกเขาสามารถระดมมาได้ ล้วนมาสุมหัวรวมกันอยู่บนเรือเจียงหนานฮ่าวลำนี้หมดแล้ว

ดังนั้น...

ถ้าจะต้องสู้กัน ก็ไปสู้กันให้รู้ดำรู้แดงในดินแดนเร้นลับเลยดีกว่า!

แบบนี้มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว หนึ่งคือสามารถหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นภายนอกได้

ส่วนข้อสอง...

มันคือโอกาสทองในการถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก!

ตราบใดที่ก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนเร้นลับแล้ว การจะหนีรอดออกมามันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อีกต่อไป!

ในเมื่อพวกยุ่นกล้าเหยียบเข้ามาในจิ่วโจวแล้ว ก็ส่งพวกมันลงนรกไปอยู่เป็นผีเฝ้าที่นี่ซะเลย!

อย่าหวังว่าจะได้กลับออกไปอีก!

แผนการนี้กู้เหวินก็เป็นคนเสนอขึ้นมาเหมือนกัน

และมันก็ได้รับการโหวตเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกคนในพริบตา!

โดยเฉพาะเยวี่ยอู๋เซิง หมอนี่แทบจะยกทั้งมือทั้งตีนโหวตสนับสนุนด้วยซ้ำ

คนอื่นอาจจะไม่รู้ไพ่ตายของเมืองอิ๋นเหอ แต่ระดับเยวี่ยอู๋เซิงมีหรือที่จะไม่รู้

อย่ามองแค่ฉากหน้าที่พวกเขามีผู้ใช้กู่ระดับเจ็ดแค่สามคน ซึ่งพอฟัดพอเหวี่ยงกับฝั่งประเทศเกาะที่มีสามคนเหมือนกัน ดูเผินๆ อาจจะดูสูสีจนประเมินผลแพ้ชนะไม่ได้

แต่ในความเป็นจริง...

ถ้าถึงเวลาเข้าตาจนจริงๆ

เผลอๆ กู้เหวินอาจจะสามารถระเบิดพลังระดับผู้ใช้กู่ขั้นเจ็ดออกมาให้เห็นเป็นขวัญตาก็เป็นได้

ไหนจะหลี่เหลิ่ง ไหนจะเยี่ยยาง สองคนนี้ก็พร้อมจะระเบิดพลังก๊อกสองได้เหมือนกัน

สรุปก็คือ แต้มต่อตกมาอยู่ฝั่งพวกเขาเห็นๆ!

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงร่วมกัน

ต้าเถียนซานเหยี่ยก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่ฉู่เทียนหลงยอมตกลง เขาก็พอใจแล้ว เขาไม่อยากจะเปิดศึกแตกหักกับองค์กรนักทำความสะอาดท่ามกลางสภาพอากาศวิปริตแบบนี้จริงๆ!

เป้าหมายของเขาคือดินแดนเร้นลับ!

ไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องตีกับใคร

จังหวะนั้นเอง ต้าเถียนซานเหยี่ยก็เอ่ยปากขึ้น

"ในเมื่อพวกเราตกลงกันได้แล้ว งั้นก็อนุญาตให้คนของข้าขึ้นไปบนเรือของพวกแกหน่อยเถอะ!"

ตอนนี้พวกยุ่นหลายสิบชีวิตยังลอยคอแช่น้ำป๋อมแป๋มอยู่ในทะเลอยู่เลย

พวกมันหนาวจนไข่หดหมดแล้ว!

น้ำเสียงของฉู่เทียนหลงราบเรียบ

"พวกแกอยากจะแช่น้ำเล่นเองแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา เรือของพวกเราไม่ได้เปิดรับแขกภายนอกโว้ย"

สีหน้าของต้าเถียนซานเหยี่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาตะคอกกลับ

"ก็พวกแกไม่ใช่หรือไงที่ถล่มโขดหินของพวกข้าจนเละ!"

มุมปากของเยวี่ยอู๋เซิงยกยิ้มขึ้น

"นั่นโขดหินเหรอ ฉันนึกว่ายุงยักษ์ซะอีก"

จูอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบสมทบด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ

"สมัยนี้คนหน้าด้านมันชักจะเยอะขึ้นทุกวันแฮะ เป็นแค่พวกยุ่นกระจอกแท้ๆ ยังสะเออะอยากจะเสนอหน้าขึ้นเรือพวกเราอีก หน้าไม่อายจริงๆ ถ้าอยากจะขึ้นขนาดนั้น ทำไมพวกแกไม่เหาะขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะวะ"

พวกยุ่นหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ ร่างกายของพวกมันสั่นเทาไปหมด

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสั่นเพราะความโกรธ หรือสั่นเพราะความหนาวกันแน่

ฉู่เทียนหลงกับเยวี่ยอู๋เซิงพูดจาหมาๆ ใส่พวกมันก็แล้วไปเถอะ

แต่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ดูมีพลังแค่ระดับห้าคนนี้ กล้าดีหยิ่งผยองมาจากไหนถึงมาด่ากราดใส่พวกมันแบบนี้!

หลิวฮ่าวขมวดคิ้วมุ่น

"จูอวี่! รักษามารยาทหน่อย! พวกเขาเป็นถึงผู้ใช้กู่ระดับเจ็ดนะ นายเป็นแค่ระดับห้าขั้นสูงสุดแต่ไปยืนด่าทอเยาะเย้ยเขาปาวๆ แบบนั้น มันไม่ดูแย่ไปหน่อยเหรอ"

พอได้ยินหลิวฮ่าวอบรมจูอวี่

สีหน้าของพวกยุ่นก็ดูดีขึ้นมานิดหน่อย

ต้องแบบนี้สิ...

ไอ้พวกปากหมาไร้การศึกษาแบบนี้มันต้องโดนดัดสันดานซะบ้าง

แต่วินาทีต่อมา พวกมันก็ได้ยินหลิวฮ่าวพูดต่อหน้าตาเฉย

"ถึงพวกมันจะเป็นแค่ฝูงสัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำ แต่พวกเราก็ควรจะทำตัวมีมารยาทกับสัตว์เดรัจฉานบ้างสิ สัตว์เดรัจฉานมันก็มีสิทธิ์ของมันนะเว้ย สัตว์เดรัจฉานมันสมควรโดนนายด่าเหรอ สัตว์เดรัจฉานมันสมควรตายหรือไง"

จูอวี่ก้มหน้ารับฟังคำสั่งสอนอย่างว่าง่าย

"ครับท่านผู้อำนวยการ ผมผิดไปแล้ว วันหลังผมจะปฏิบัติต่อสัตว์เดรัจฉานด้วยความเคารพอย่างดีเลยครับ"

หลิวฮ่าวกับจูอวี่เล่นตลกคาเฟ่รับส่งมุกกันอย่างเข้าขา เล่นเอาคนขององค์กรนักทำความสะอาดถึงกับกลั้นขำไม่อยู่

ทุกคนพากันหลุดขำก๊ากออกมาดังลั่น

แม้แต่แววตาของฉู่เทียนหลงก็ยังทอประกายขบขัน เขาส่ายหน้าเบาๆ

คนจากเมืองอิ๋นเหอพวกนี้...

กวนโอ๊ยชะมัดเลย

ในขณะที่เจียงมั่วกลับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

"เหอะ ไร้การศึกษา... สันดานเดียวกับไอ้กู้เหวินนั่นไม่มีผิด!"

ส่วนพวกยุ่นที่ลอยคออยู่ในน้ำยิ่งโกรธจนแทบกระอักเลือดตาย!

ไอ้พวกเวรเอ๊ย!

กล้าดีเหยียดหยามพวกมันถึงขนาดนี้!

ร่างกายของต้าเถียนซานเหยี่ยสั่นสะท้าน เขาจ้องเขม็งไปที่จูอวี่และหลิวฮ่าวพลางเอ่ยลอดไร้ฟัน

"ดี ดีมาก ดูท่าจิ่วโจวคงจะไม่รู้จักคำว่าการแบ่งชนชั้นวรรณะที่เคร่งครัดสินะ เป็นแค่ผู้ใช้กู่กระจอกๆ ระดับห้าระดับหก กล้าดีหยามเกียรติข้าขนาดนี้!"

"รอให้เข้าไปในดินแดนเร้นลับก่อนเถอะ หวังว่าพวกแกจะยังกล้าปากดีแบบนี้อยู่นะ!"

ด้านหลังของต้าเถียนซานเหยี่ย มีเด็กหนุ่มมัดผมทรงซามูไรคนหนึ่งยืนอยู่ นัยน์ตาของเขาจดจ้องจูอวี่และหลิวฮ่าวด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขายิ้มหยัน

"ท่านปู่ ปล่อยไอ้สองตัวนี้ให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ"

"ไอ้พวกสวะแห่งจิ่วโจว ไอ้พวกหมูโสโครก! ข้าจะลงมือฆ่าพวกมันด้วยตัวเอง!"

ใบหน้าของต้าเถียนซานเหยี่ยทอประกายความภาคภูมิใจ เขาพยักหน้ารับ

"ดะ... ได้ ขอมอบหน้าที่นี้ให้เจ้า เซ่อเซี่ย"

นี่คือหลานชายที่เขารักและภาคภูมิใจที่สุด

ต้าเถียนเซ่อเซี่ย อายุยังน้อยแต่บรรลุถึงระดับหกขั้นต้นแล้ว!

"พวกหน้าโง่แห่งจิ่วโจว หลานชายของข้าอยากจะเด็ดหัวพวกแก พวกแกคงไม่โกรธกันหรอกนะฮะ"

ต้าเถียนซานเหยี่ยเย้ยหยันด้วยความสะใจ

เวลานั้นเอง กู้เหวินเพียงแค่แย้มยิ้มบางๆ เขาปรายตามองต้าเถียนเซ่อเซี่ยแล้วเอ่ยขึ้น

"ไม่โกรธหรอก แต่ฉันรู้สึกว่า... หลานชายแกน่าจะกำลังดวงกุดว่ะ ฉันสังเกตเห็นว่าความแปรปรวนของสภาพอากาศรอบตัวนี่มันดูพิลึกๆ นะ เหมือนมันตั้งใจจะล็อกเป้ากระหน่ำโจมตีใส่ใครบางคนเป็นพิเศษ"

"ถ้าถึงตอนนั้น..."

"คนเป็นปู่อย่างแก ก็คงเอาตัวเข้าไปขวางไว้ไม่ทันหรอกมั้ง..."

"หลานชายสุดที่รักกำลังจะโดนฟ้าผ่าตาย จะทำยังไงดีน้า"

ต้าเถียนซานเหยี่ยฟังคำขู่ของกู้เหวินแล้วก็แค่นหัวเราะเยาะ

"หึหึ ข้าละเชื่อเลยจริงๆ องค์กรนักทำความสะอาดของพวกแกมันสิ้นไร้ไม้ตอกจนไม่มีคนแล้วหรือไง ถึงได้ส่งไอ้พวกลูกกระจ๊อกระดับห้ากับระดับหกขั้นต้นมาเห่าหอนข่มขู่ข้าแบบนี้ น่าสมเพชสิ้นดี!"

แต่กู้เหวินทำเพียงส่งยิ้มเงียบๆ ให้

หึ

ในเมื่อเป็นแบบนี้...

เขาก็จะไม่เกรงใจแล้วนะโว้ย

กู้เหวินลอบเปิดใช้งานทักษะที่หนึ่งของกู่เสริมพลังธาตุอย่างเงียบเชียบ

[เสริมพลังธาตุ: พลังโจมตีธาตุที่คุณปลดปล่อยออกมา จะได้รับการขยายความรุนแรงเพิ่มขึ้น 400%]

จากนั้นก็ลอบเปิดใช้งานกู่อสนีบาต ดึงเอาทักษะใหม่ที่เพิ่งปลดล็อกหลังจากอัปเกรดถึงระดับห้าออกมาใช้

[ทัณฑ์อสนีเก้าชั้นฟ้า: สามารถล็อกเป้าหมายได้หนึ่งเป้าหมาย เพื่อปลดปล่อยทัณฑ์อสนีเก้าชั้นฟ้าใส่ เมฆทัณฑ์จะก่อตัวขึ้นกลางอากาศ และฟาดสายฟ้าโจมตีใส่เป้าหมายเก้าครั้งโดยทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!]

[การโจมตีจากสายฟ้าทัณฑ์เป็นการโจมตีเดี่ยวที่มีอานุภาพรุนแรงมหาศาล ไม่อนุญาตให้บุคคลอื่นมารับแทนหรือสกัดกั้น เป้าหมายจะต้องเป็นผู้แบกรับด้วยตัวเองเท่านั้น]

[หากมีบุคคลอื่นยื่นมือเข้ามาขัดขวาง อานุภาพทำลายล้างจะทวีคูณขึ้นสิบเท่า]

[ทัณฑ์อสนีจะสิ้นสุดลงก็ต่อเมื่อเป้าหมายรับการโจมตีครบทั้งเก้าสายด้วยตัวเองแล้วเท่านั้น]

...

ดวงตาของกู้เหวินฉายแววขบขัน เขาล็อกเป้าหมายไปที่ต้าเถียนเซ่อเซี่ยทันที!

หวังว่า...

แกจะรับอานุภาพของทัณฑ์อสนีเก้าชั้นฟ้านี้ไหวนะจ๊ะ!

และยิ่งไปกว่านั้น

ขอให้ตาแก่ปู่ของแกกระโดดออกมารับแทนด้วยความรักหลานอย่างสุดซึ้งด้วยเถิด!

เพราะถ้าเป็นแบบนั้น พลังทำลายล้างมันจะพุ่งพรวดขึ้นอีกสิบเท่า!

บวกกับการบัฟพลังจากกู่เสริมพลังธาตุอีก 400%...

ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่ะ!

แถมยัง!

ไม่มีทางหยุดยั้งได้กลางคัน!

มันจะฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อน!

ต้องรอจนกว่าตัวต้าเถียนเซ่อเซี่ยจะรับสายฟ้าครบทั้งเก้าครั้งนั่นแหละ มันถึงจะยอมสลายตัวไป

ถ้าเกิดต้าเถียนซานเหยี่ยพุ่งเข้ามารับแทนจริงๆ ล่ะก็ นั่นแหละเพอร์เฟกต์สุดๆ!

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

ตู้ม!

พริบตานั้นเอง!

เมฆทัณฑ์สีดำทะมึนอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฉีกกระชากท้องฟ้าสีหม่นให้ขาดสะบั้น พลังสายฟ้าที่อัดแน่นไปด้วยความบ้าคลั่งเริ่มก่อตัวขึ้นกลางเวหา! วินาทีนั้น สวรรค์และโลกหล้าต่างแปรปรวนสั่นสะเทือน!

ดวงตาของต้าเถียนซานเหยี่ยเบิกกว้างเป็นประกาย

"ในที่สุดดินแดนเร้นลับก็จะเปิดแล้ว!"

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา

แววตาของเขาก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

เชี่ยเอ๊ย...

ชักจะทะแม่งๆ แล้วสิ!

ทำไมเมฆดำทะมึนบนฟ้ามันถึงมีหน้าตาคุ้นๆ เหมือนเมฆทัณฑ์สวรรค์เลยล่ะเนี่ย

แถมเป้าหมายนั่นดูเหมือนจะเป็นเขาซะด้วยสิ?!

[จบแล้ว]