บทที่ 330 - ศึกสายเลือดแย่งชิงตำแหน่งทายาทก็เป็นแบบนี้แหละ
บทที่ 330 - ศึกสายเลือดแย่งชิงตำแหน่งทายาทก็เป็นแบบนี้แหละ
บทที่ 330 - ศึกสายเลือดแย่งชิงตำแหน่งทายาทก็เป็นแบบนี้แหละ
ตึกนักทำความสะอาด
ในฐานะลูกน้องผู้จงรักภักดีของซือคงสู่ เฉียนก่านกับหานเจ๋อก็ได้รับข้อความจากซือคงสู่ในพริบตานั้นเช่นกัน
เนื้อหาในข้อความทำเอาพวกเขาแทบช็อก!
[ฉันถูกลอบโจมตี ฝีมือน้องชายฉันเอง]
ตาทั้งสองคนเบิกโพลงทันที
อะไรนะ?!
คุณชายน้อยลงมือเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก!
เฉียนก่านรีบพูดอย่างร้อนรน "ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณชายใหญ่อยู่ตรงไหน พวกเราต้องรีบไปช่วย! ถ้าเขาตายพวกเราจะทำยังไงกันดี"
ในฐานะลูกน้องผู้จงรักภักดี
เฉียนก่านรู้ดีว่า
ถ้าซือคงสู่ตายเมื่อไหร่ เขากับหานเจ๋อก็จะไร้ที่พึ่งพิงทันที!
หานเจ๋อเองก็สีหน้าย่ำแย่ สองมือกำหมัดแน่น
"ถึงคุณชายน้อยจะอายุน้อย แต่เรื่องเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงก็ถือว่าลึกล้ำใช้ได้ ทำไมถึงเลือกมาลงมือเอาตอนนี้... รอให้คุณชายใหญ่กลับไปรับโทษที่เมืองหลวงก่อนไม่ดีกว่าเหรอ... ทั้งที่คุณชายใหญ่ก็หมดสิ้นเขี้ยวเล็บที่จะไปคุกคามเขาแล้วแท้ๆ"
เฉียนก่านสวนกลับอย่างหงุดหงิด
"นี่แหละคือความโหดเหี้ยมของตระกูลใหญ่ ตัดหญ้าต้องถอนราก! เขาไม่ยอมปล่อยให้มีเสี้ยนหนามเหลือทิ้งไว้แม้แต่นิดเดียวหรอก! การเลือกมาลงมือตอนที่เพิ่งออกจากเมืองอิ๋นเหอก็ถือโอกาสป้ายความผิดให้คนอื่นไปในตัวด้วย"
หานเจ๋อยังคงขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ฟันธงในทันทีว่าคนที่ลงมือจะต้องเป็นคุณชายน้อยแน่ๆ
เพราะในมุมมองของเขา
การทำแบบนี้มันก็สร้างผลประโยชน์ให้คุณชายน้อยได้จริงๆ นั่นแหละ
แต่ความเสี่ยงกับผลประโยชน์มันไม่ได้สัดส่วนกันเลยสักนิด ดังนั้นมันก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนี้เลยนี่นา
"ไม่... ฉันยังรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ ทำไมมันบังเอิญขนาดนี้ คุณชายใหญ่เพิ่งออกจากเมืองไปได้ไม่นานก็ถูกลอบโจมตีเลย เป็นไปได้ไหมว่าอาจจะเป็น..."
แววตาของหานเจ๋อวูบไหว
เขาเริ่มสงสัยว่ามันอาจจะเป็นฝีมือของคนเมืองอิ๋นเหอ
จังหวะนั้นเอง
กู้เหวินกับเสิ่นผิงก็เดินคุยกันหัวเราะร่วนผ่านมาตรงนั้นพอดี
พอเห็นภาพตรงหน้า
หานเจ๋อก็ขมวดคิ้วมุ่น ข้อสันนิษฐานในใจถูกปัดตกไปในพริบตา
กู้เหวินกับเสิ่นผิง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งและสองของเมืองอิ๋นเหอ ตอนนี้ก็ยังเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในตึกนักทำความสะอาด... แถมเมื่อกี้กู้เหวินก็เพิ่งจะประชุมกับพวกเขาไปหมาดๆ เพราะฉะนั้นคนที่ลงมือลอบโจมตีต้องไม่ใช่สองคนนี้อย่างแน่นอน
เป็นไปไม่ได้ที่นักทำความสะอาดจะส่งคนกลุ่มอื่นไปลอบสังหารซือคงสู่ ทั้งที่กู้เหวินกับเสิ่นผิงไม่ได้ออกโรงเองแบบนี้
ซือคงสู่ไม่ใช่หมูให้ใครมาเคี้ยวเล่นง่ายๆ นะ!
เขาเป็นถึงผู้ใช้กู่ระดับหกขั้นสูงสุด
ถึงตอนนี้เฉียนก่านจะเริ่มร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้ว เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหานเจ๋อแล้วตะคอก "ไอ้แซ่หาน สมองแกมีปัญหาหรือไง! ฉันเริ่มสงสัยแกมาตั้งนานแล้วนะ!"
"คุณชายใหญ่เกิดเรื่อง แกไม่เห็นจะกระตือรือร้นหรือตื่นตระหนกเลยสักนิด แถมยังไม่คิดจะหาทางไปช่วยอีก มัวแต่ยืนเดาเดาเดา เดาบ้าอะไรล่ะ!"
มุมปากของหานเจ๋อกระตุกยิกๆ เขาสะบัดมือพลักเฉียนก่านออก
"แกประสาทแดกหรือไง คุณชายใหญ่เป็นถึงระดับหกขั้นสูงสุด โดนลอบโจมตีขนาดนั้น แล้วพวกเราที่เป็นแค่ระดับหกขั้นต้นจะไปช่วยอะไรได้ ไปแจกแต้มคิลให้ศัตรูฟรีๆ หรือไง"
พอหานเจ๋อพูดจบ
เฉียนก่านก็ถึงกับชะงักไป
จริงด้วย...
คุณชายใหญ่เป็นถึงระดับหกขั้นสูงสุด ต่อให้พวกเขาถ่อไปถึงที่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี
"แล้วจะเอายังไงดี"
หานเจ๋อสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบ
"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ต้องไปขอร้องกู้เหวิน! มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยคุณชายใหญ่ได้!"
เฉียนก่านอึ้งไป
"เขาจะยอมช่วยเหรอ"
หานเจ๋อส่ายหน้า
"ไม่รู้สิ แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่เราทำได้"
ทั้งสองคนรีบวิ่งไปสกัดหน้ากู้เหวินแล้วโค้งคำนับให้กู้เหวินอย่างสุดตัว
หานเจ๋อมองกู้เหวินแล้วเอ่ยปาก
"ขอร้องล่ะครับ ช่วยคุณชายใหญ่ที คุณชายใหญ่ถูกคนลอบโจมตี ตอนนี้มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้!"
พอกู้เหวินฟังจบ เขาก็หลุดหัวเราะออกมาทันที
"มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย แล้วจะให้ผมไปช่วยได้ยังไง ผมก็เป็นแค่ผู้ใช้กู่ระดับห้าธรรมดาๆ คนนึง เขามีศัตรูอยู่ในเมืองอิ๋นเหอด้วยเหรอ"
เรื่องที่กู้เหวินเลื่อนขั้นเป็นระดับหกแล้ว เขายังไม่ได้ประกาศให้ใครรู้
หานเจ๋อมีสีหน้าย่ำแย่ลง
"เป็นเรื่องภายในของตระกูลซือคงน่ะครับ ถ้าคุณยอมไปช่วยคุณชายใหญ่ คุณชายใหญ่จะต้องซาบซึ้งในบุญคุณของคุณมากแน่ๆ คุณชายใหญ่ของพวกเราไม่ใช่คนเนรคุณคนหรอกนะครับ"
กู้เหวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อ้อ ในเมื่อเป็นเรื่องของตระกูลซือคง งั้นผมก็ยิ่งไม่อยากเข้าไปยุ่งใหญ่เลย ขอตัวล่ะครับ"
พูดจบ
กู้เหวินก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
เสิ่นผิงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเสริมขึ้นมา
"ประสาทหรือเปล่า เรื่องของตระกูลซือคงแล้วมาเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยล่ะ"
ในฐานะฆาตกรตัวจริง กู้เหวินรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะแสดงความกระตือรือร้นกับเรื่องนี้มากจนเกินไป เพราะเบื้องหน้าแล้ว เขากับซือคงสู่ถือเป็นศัตรูกัน!
เพราะฉะนั้นเมื่อซือคงสู่ถูกลอบโจมตี
ปฏิกิริยาตอบสนองที่สมเหตุสมผลที่สุดของเขาก็คือ มันกงการอะไรของฉันด้วยล่ะ!
เฉียนก่านที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินรีบตะโกนไล่หลังไปอย่างร้อนรน
"กู้เหวิน! ผมขอร้องล่ะ คุณชายใหญ่จะมาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!"
แต่กู้เหวินกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
"ผมต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของผมและคนอื่นๆ ในองค์กรนักทำความสะอาด ถ้าอยากให้ผมไปช่วย ก็ให้เบื้องบนสั่งการลงมาที่ผู้อำนวยการของเราโดยตรง แล้วค่อยให้ผู้อำนวยการมาสั่งผมอีกที นี่ถึงจะเป็นขั้นตอนที่ถูกต้อง ไม่งั้นใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกคุณกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่หรือเปล่า"
พริบตาเดียว
กู้เหวินกับเสิ่นผิงก็เดินลับสายตาไปแล้ว
และในตอนนี้ หานเจ๋อก็ได้ปัดข้อสงสัยเรื่องที่ว่าคนเมืองอิ๋นเหอเป็นคนทำทิ้งไปจากใจจนหมดสิ้นแล้ว
ปฏิกิริยาของกู้เหวินดูสมเหตุสมผลและเป็นธรรมชาติมาก...
ไม่เหมือนคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เลยสักนิด
เฉียนก่านมีสีหน้ากลัดกลุ้ม
"ทำไงดี... พวกเขาไม่ยอมลงมือ"
หานเจ๋อหรี่ตาลง ส่ายหน้าแล้วเอ่ย
"ความปลอดภัยของคุณชายใหญ่คงต้อง... แล้วแต่เวรแต่กรรมแล้วล่ะ ฉันส่งข่าวไปบอกตระกูลซือคงแล้ว... คำสั่งจากเบื้องบนคงจะส่งลงมาในไม่ช้านี้ หวังว่าคุณชายใหญ่จะดวงแข็งเอาตัวรอดไปได้นะ..."
...
ตระกูลซือคง
ซือคงซั่วคุณชายน้อยกำลังยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เขามองดูบรรดาลูกน้องในสังกัดของซือคงสู่ที่แห่กันมาเอาเรื่องเขาด้วยความสับสน
คนพวกนี้ล้วนได้รับข้อความเดียวกันหมด
[ฉันถูกลอบโจมตี ฝีมือน้องชายฉันเอง]
ดังนั้นพวกเขาก็เลยแห่กันมาเอาเรื่องถึงที่นี่
"ซือคงซั่ว! แกลงมือกับพี่ชายตัวเองได้ลงคอ จิตใจแกมันทำด้วยอะไร!"
"ซือคงซั่ว รีบสั่งให้คนของแกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าซือคงสู่เป็นอะไรไป แกรับผิดชอบไม่ไหวหรอก!"
"ฉันเข้าใจว่าศึกสายเลือดแย่งชิงตำแหน่งทายาทมันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แกก็ไม่ควรจะเหี้ยมโหดขนาดนี้!"
"ซือคงซั่ว! ความผิดของแกมันร้ายแรงเกินให้อภัย!"
ไม่ต้องพูดถึงคนของซือคงสู่หรอก
แม้แต่คนสนิทของซือคงซั่วเองก็ยังเชื่อสนิทใจ แววตาของพวกเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายน้อยของพวกเขาจะเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่พอลงมือปุ๊บก็ฟาดเปรี้ยงดุจสายฟ้าฟาด!
ตอนนี้ซือคงสู่กำลังตกเป็นเป้าโจมตีของสังคม การฉวยโอกาสนี้ลงมือฆ่าทิ้ง ก็คงไม่มีใครคิดจะมาสืบสาวราวเรื่องเอาความอะไรหรอก
นี่มันจังหวะทองชัดๆ!
ในขณะที่ซือคงซั่วยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก...
เขาแค่ส่งข้อความไปเยาะเย้ยซือคงสู่แค่นั้นเองนะ เขาไปลงมือตอนไหนวะ
ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าเขาส่งคนไปที่เมืองอิ๋นเหอตั้งแต่เมื่อไหร่...
ถึงเขาจะอยากให้พี่ชายแสนดีของเขารีบๆ ตายไปซะก็เถอะ แต่พี่ชายของเขาเป็นถึงระดับหกขั้นสูงสุดนะโว้ย
มันจะไปฆ่าได้ง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไงล่ะ!
ผู้นำตระกูลซือคงเองก็มีสีหน้าดำทะมึนและย่ำแย่สุดๆ
เขาแหงนหน้ามองฟ้า หางตาที่เหี่ยวย่นสั่นระริก
"พี่น้องทะเลาะกันเอง สายเลือดเข่นฆ่ากันเอง... สุดท้ายแล้วประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอยในตระกูลซือคงของฉันอีกจนได้... ตอนแรกนึกว่าซือคงสู่จะถอดแบบฉันมาซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่เหมือนฉันที่สุดกลับเป็นซือคงซั่วลูกชายคนเล็กที่ไม่มีใครสนใจ..."
ตำแหน่งผู้นำตระกูลที่เขาได้มา ก็ใช้วิธีเดียวกันนี้นี่แหละ...
ไม่นานนัก
นักทำความสะอาดเมืองอิ๋นเหอก็ได้รับคำสั่ง
ซือคงสู่ถูกลอบโจมตี สั่งให้พวกเขารีบส่งคนออกไปสืบสวนเดี๋ยวนี้!
กู้เหวินกระตุกยิ้มมุมปาก
แน่นอนสิ...
เขาต้องตั้งใจสืบสวนเรื่องนี้อย่างดีอยู่แล้ว...
[จบแล้ว]