บทที่ 320 - คนอื่นมีสิทธิ์อะไรมาชุบมือเปิบเอาไปง่ายๆ

บทที่ 320 - คนอื่นมีสิทธิ์อะไรมาชุบมือเปิบเอาไปง่ายๆ

แม้หลิวฮ่าวจะอธิบายไปแบบนั้นแล้ว

แต่คนอื่นๆ ก็ยังคงไม่พอใจ พวกเขาส่งเสียงต่อต้านกันอย่างดุเดือด

"ไม่เอาโว้ย! จะเก่งมาจากไหนก็ช่าง พวกเราไม่ยอมรับเด็ดขาด!"

"แม่งเอ๊ย อย่างมากพวกเราก็พากันหอบลูกจูงหลานชาวเมืองอิ๋นเหอย้ายไปอยู่เมืองเทียนชิวให้หมด ฉันเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ยอมตามพวกเราไปแน่ ถึงตอนนั้นก็ทิ้งเมืองเปล่าๆ ไว้ให้พวกมันดูต่างหน้าไปเลย!"

"ไอเดียแจ่ม! พวกมันอยากได้เมืองอิ๋นเหอนักใช่ไหม ก็ยกเปลือกเมืองให้พวกมันไปเลยสิ!"

"ถ้าพวกมันขัดขวางไม่ให้ไป พวกเราก็ลาออกยกแก๊งแล้วไปซบไหล่หอเซียนกันให้หมด!"

"ไอ้พวกปลิงดูดเลือดไม่ได้เรื่อง คิดจะมาเล่นเกมการเมืองในเมืองอิ๋นเหองั้นเหรอ ไสหัวไปเลย!"

แม้กระทั่งจูอวี่ สือเว่ย เยี่ยเหวยซือ และไป๋จิ้งเยวี่ย ต่างก็ร่วมประสานเสียงต่อต้านด้วย

เมืองอิ๋นเหอเป็นเมืองที่พวกเขาร่วมกันสร้างมากับมือ

คนอื่นมีสิทธิ์อะไรมาชุบมือเปิบเอาไปง่ายๆ

เสิ่นผิงมีสีหน้าบึ้งตึง เขาพูดขึ้น

"ไม่ต้องไปเข้าหอเซียน แล้วก็ไม่ต้องอพยพไปเทียนชิวด้วย ที่นี่คือถิ่นของพวกนาย ใครมีหน้ามาไล่พวกนายไปไหน"

"ถ้าพวกนายตกลง เดี๋ยวฉันจะลองไปคุยกับหัวหน้าเก่าดู ให้พวกนายย้ายไปสังกัดกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวในฐานะหน่วยปฏิบัติการพิเศษซะเลย"

"แล้วก็จะขอดึงเมืองอิ๋นเหอไปอยู่ใต้สังกัดพวกนายด้วย!"

"หัวหน้าเก่าของฉันเป็นถึงระดับ 8 ขั้นสูงสุด จะรอดูว่าไอ้หน้าไหนมันกล้ามาเล่นการเมืองกับหัวหน้าเก่าฉัน!"

เห็นได้ชัดเลยว่า

เสิ่นผิงเองก็ของขึ้นไม่เบา

ในสายตาของเขา เมืองอิ๋นเหอคือดินแดนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังแห่งอนาคต มีอัจฉริยะและยอดฝีมือมากมาย ในอนาคตอาจจะกลายเป็นความหวังของแผ่นดินจิ่วโจวและมวลมนุษยชาติเลยก็ว่าได้

แต่ตอนนี้

ไอ้พวกแมลงเม่าพวกนี้ กลับคิดจะมาทำลายดินแดนแห่งนี้เนี่ยนะ

ฝันไปเถอะ!

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ชักจะบานปลายจนคุมไม่อยู่ หลิวฮ่าวเองก็เริ่มรับมือไม่ไหว

กู้เหวินหมุนตัวก้าวออกมายืนอยู่ตรงกลางเคียงข้างหลิวฮ่าว เขามีสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นกดลงเบาๆ เป็นสัญญาณ แล้วพูดขึ้น

"ใจเย็นๆ"

เพียงชั่วพริบตา...

ทุกคนก็เงียบกริบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาอีก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กู้เหวิน

พวกเขาเชื่อมั่นว่า กู้เหวินจะต้องมีคำตอบที่ทำให้พวกเขาพอใจได้อย่างแน่นอน!

กู้เหวินไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ อยู่แล้ว!

ตั้งแต่กู้เหวินเข้ามาอยู่ในองค์กรนักทำความสะอาดจนถึงตอนนี้ มีใครหน้าไหนที่กล้ามารังแกกู้เหวินแล้วรอดตัวไปได้บ้าง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน

ที่บารมีของกู้เหวินในองค์กรนักทำความสะอาด มันแซงหน้าหลิวฮ่าวไปไกลลิบแล้ว...

หลิวฮ่าวมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า แล้วก็ลอบมองกู้เหวินด้วยสายตาตัดพ้อ

นี่เขาเป็นผู้อำนวยการที่ไร้ความน่าเกรงขามขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

แล้วเขาจะนั่งเก้าอี้ผู้อำนวยการไปเพื่ออะไรล่ะฟะ

ยกให้เสี่ยวกู้นั่งแทนไปเลยดีกว่าไหม!

กู้เหวินมองดูทุกคนที่อยู่ด้านล่าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ก่อนอื่นผมขอเน้นย้ำเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมืองอิ๋นเหอก็คือเมืองที่พวกเราร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้นมา ไม่มีไอ้หน้าใหม่ที่เพิ่งโดดร่มลงมาคนไหนมีสิทธิ์มาฮุบไปดื้อๆ!"

"ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้น!"

ทันทีที่พูดจบ

ก็ได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลามจากทุกคนด้านล่าง พวกเขาตะโกนลั่น

"ใช่เลย!"

หลิวฮ่าวเริ่มใจคอไม่ดี กู้เหวินคิดจะทำอะไรกันแน่...

ตอนแรกเขานึกว่ากู้เหวินจะมาช่วยสยบอารมณ์โกรธของทุกคน แต่ดูจากทรงแล้ว... กู้เหวินไม่ได้คิดจะห้ามปรามเลยสักนิด แถมยังทำตัวเหมือนกำลังจะเป็นแกนนำพาทุกคนก่อกบฏซะด้วยซ้ำ!

นี่มัน...

นี่มันจะดีจริงๆ เหรอ

กู้เหวินมองด้วยสายตาสงบนิ่ง แล้วเปลี่ยนประเด็นสนทนาทันที

"แต่ว่า ตอนนี้พวกเราก็ไม่เห็นต้องโวยวายให้เสียเปล่าเลย อย่างแรกที่ต้องยอมรับก็คือ การที่เมืองอิ๋นเหอกลายเป็นเมืองปกครองพิเศษ ทำให้เราได้ทรัพยากรและสถานะที่สูงขึ้น ซึ่งนั่นคือเรื่องดีแน่นอน"

"ส่วนเรื่องที่สอง... ไม่ใช่ว่ามีคนอยากจะมาอยู่ที่เมืองอิ๋นเหอหรอกเหรอ ไม่ใช่ว่าอยากได้เก้าอี้รองผู้อำนวยการกันนักหรอกเหรอ ก็ยกให้พวกมันไปเลยสิ!"

"แต่ว่า..."

"ให้ตำแหน่ง ให้เก้าอี้ไปแล้ว ถ้าพวกมันซื้อใจคนไม่ได้ สั่งใครก็ไม่มีใครฟัง อันนี้ก็คงจะมาโทษพวกเราไม่ได้แล้วล่ะจริงไหม!"

พอประโยคนี้ของกู้เหวินหลุดออกมา

คนหัวไวหลายคนด้านล่างก็อ่านหมากของกู้เหวินออกทะลุปรุโปร่งทันที

ดวงตาของเยี่ยเหวยซือเป็นประกาย เขาดันแว่นตาเบาๆ แล้วพูดขึ้น

"เสี่ยวกู้... นายหมายความว่า... ตำแหน่งรองผู้อำนวยการน่ะให้พวกมันไปได้ แต่พวกมันจะพล่ามอะไร เราก็ทำหูทวนลม ไม่ต้องไปเห็นหัวพวกมันในฐานะรองผู้อำนวยการ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของพวกเราต่อไป แบบนี้ใช่ไหม"

กู้เหวินยิ้มบางๆ

"ฉลาดมาก"

สือเว่ยรีบถามต่อด้วยความสงสัย

"แต่ถ้าเราทำแบบนั้น พวกมันต้องไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆ แน่ พวกมันมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าตามกฎเป๊ะๆ แถมยังมีระดับ 6 ขั้นสูงสุด แล้วก็ยังหนีบทีมมาด้วยอีกตั้งสองหน่วย ขุมกำลังไม่ธรรมดาเลยนะ"

จูอวี่ก็เสริมขึ้นมาอีก

"ใช่สิ ในเมื่อมันเป็นหัวหน้าแล้วเราแข็งข้อไม่ยอมทำตามคำสั่ง ขืนพวกมันจับเราไปขัง มันก็ดูสมเหตุสมผลตามกฎระเบียบทุกอย่างเลยนะ"

กู้เหวินสายตาเย็นชา เขาแค่นหัวเราะสองเสียง

"สมเหตุสมผลตามกฎระเบียบงั้นเหรอ ถ้างั้นก็ไม่ต้องทำแม่งแล้วกฎระเบียบน่ะ!"

"ถ้าพวกมันกล้าแตะต้องคนของเราแม้แต่ปลายก้อย พ่อจะกระทืบไอ้รองผู้อำนวยการนั่นให้ยับ! แล้วจับมันไปยัดกรงหมาซะ!"

"ไม่สนหรอกว่าแม่งจะเป็นระดับ 6 ขั้นสูงสุด หรือจะขนทีมมากี่สิบทีม!"

"ถ้ากล้ามาทำกร่างล่ะก็ พ่อจะซัดให้หงายเงิบกลับไปเลย!"

ดวงตาของทุกคนสว่างวาบ พวกเขาลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกัน แล้วตะโกนสุดเสียง

"กระทืบมันเลย!"

"กระทืบมันเลย!"

"กระทืบมันเลย!"

เสิ่นผิงพยักหน้าหงึกหงัก เห็นพ้องต้องกันสุดๆ "เอาตามนี้แหละ! ขอแค่ไม่ถึงตาย พวกนายจะกระทืบพวกมันให้เละแค่ไหน ฉันจะคอยแบ็กอัปปิดข่าวให้เอง! อย่างแย่สุดก็แค่ย้ายไปซบกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวด้วยกันให้หมดก็สิ้นเรื่อง!"

ตอนที่เสิ่นผิงพูด เขาก็ดูตื่นเต้นและดีใจอยู่ลึกๆ

ถ้าสามารถใช้โอกาสนี้ดึงตัวกู้เหวินไปอยู่กับกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวได้จริงๆ

มันคงจะเพอร์เฟกต์สุดๆ ไปเลย!

ไม่ใช่แค่กู้เหวินคนเดียว

แต่ยังมีทั้งหลี่เหลิ่ง เซียวเซ่อ ซึ่งแต่ละคนก็ล้วนเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากทั้งนั้น

แถมยังมีพวกสือเว่ย เยี่ยเหวยซือ ไป๋จิ้งเยวี่ย ที่กู้เหวินปั้นขึ้นมากับมือ ตอนนี้ก็ถือเป็นกำลังรบหลักชั้นยอดกันทุกคนเลย!

ถ้าได้คนพวกนี้มาร่วมทีม ผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวคงยิ้มจนปากฉีกถึงหูแน่ๆ!

แค่ได้กู้เหวินมาคนเดียว มันก็คุ้มค่าที่จะแลกกับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว!

หลิวฮ่าวกัดฟันกรอด แล้วประกาศลั่น

"งั้นก็เอาตามนี้แหละ!"

ถึงแม้การรังแกผู้นำที่ส่งตรงมาจากเบื้องบนมันจะดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่...

แต่ทว่า...

ตอนที่พวกมันโดดร่มลงมา พวกมันมัวแต่คิดอะไรอยู่วะ

จัดไป!

หลังเลิกประชุม กู้เหวินก็ส่งข้อความหาเยวี่ยอู๋เซิง

[เรื่องรองผู้อำนวยการคนใหม่ นายคงรู้แล้วใช่ไหม ฉันกะจะเล่นลูกไม้อะไรนิดหน่อยน่ะ]

เยวี่ยอู๋เซิงถือเป็นผู้ใช้กู่ระดับ 7 เพียงคนเดียวที่กู้เหวินรู้จักในองค์กรนักทำความสะอาด และเรียกได้ว่าเป็นระดับผู้บริหารคนหนึ่งขององค์กร เรื่องพรรค์นี้ กู้เหวินเลยคิดว่าสมควรจะแย็บๆ บอกเยวี่ยอู๋เซิงไว้สักหน่อย เพื่อหยั่งเชิงดูว่าอีกฝ่ายมีความเห็นยังไง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้อความก็ตอบกลับมา

[ลูกไม้เหรอ ระดับนายลงมือมันจะใช่แค่ลูกไม้เล็กๆ หรือไง ลุยไปเลยไม่ต้องยั้ง! ก็แค่พวกเนื้องอกในองค์กรนักทำความสะอาดนั่นแหละ ต่อให้นายจะฆ่าพวกมันทิ้ง ฉันก็ปิดข่าวให้นายได้!]

[หรือไม่ก็... พี่ชายฉันนี่แหละที่จะเป็นคนคอยตามล้างตามเช็ดให้นายเอง]

[แต่แน่นอนนะ! ถ้าถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือฆ่าแกงกันจริงๆ นายต้องหาข้ออ้างที่มันฟังขึ้นหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะเคลียร์ยาก]

พอเห็นข้อความที่เยวี่ยอู๋เซิงส่งมา

กู้เหวินก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ป้าดติโธ่

ไม่คิดเลยว่าเยวี่ยอู๋เซิงจะโหดดิบเถื่อนขนาดนี้

ตอนแรกเขากะแค่จะซ้อมไอ้รองผู้อำนวยการนั่นสักสองสามยก แล้วจับขังในกรงหมาเพื่อหยามหน้าเล่นๆ แถมด้วยการป้อนอาหารหมูให้กินเป็นบทลงโทษก็เท่านั้นเอง

แต่ไม่นึกเลยว่าเยวี่ยอู๋เซิงจะมอบดาบอาญาสิทธิ์ให้เขาสามารถสั่งเป็นสั่งตายได้เลย

เนื้องอกในองค์กรนักทำความสะอาดงั้นเหรอ...

ดูท่าคงจะเป็นพวกขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้ามกับเยวี่ยอู๋เซิงสินะ...

ในเมื่อเป็นแบบนี้...

มุมปากของกู้เหวินก็ยกยิ้มขึ้นมา

งั้นเขาก็จะขอเล่นสนุกให้หนำใจไปเลยก็แล้วกัน...

[จบแล้ว]