บทที่ 300 - แกไม่รู้ซึ้งถึงพลังของยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดหรอกเว้ย!
บทที่ 300 - แกไม่รู้ซึ้งถึงพลังของยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดหรอกเว้ย!
บทที่ 300 - แกไม่รู้ซึ้งถึงพลังของยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดหรอกเว้ย!
"ฉันเนี่ยนะ"
ผู้ใช้กู่จากตำหนักมารหัวเราะลั่นออกมาอย่างอดไม่อยู่ แววตาของมันเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แกกำลังจะบอกว่า ผู้ใช้กู่ระดับห้ากระจอกๆ อย่างแก อยากจะสู้กับฉันงั้นเหรอ"
"กู้เหวิน"
"ฉันยอมรับนะว่าแกจัดว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่การอุดอู้อยู่แต่ในกะลามานานเกินไป มันก็ต้องกลายเป็นกบในกะลาครอบอยู่ดี!"
"แกไม่รู้ซึ้งถึงพลังของยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดหรอกเว้ย!"
กู้เหวินปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา
"พล่ามจบหรือยัง พล่ามจบแล้วก็รีบเข้ามาตายซะที"
กู้เหวินยอมรับเลยว่า
ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ การจะไปต่อกรกับยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดมันเป็นเรื่องที่ยากลำบากเอาการ ถึงขั้นพูดได้เต็มปากว่าโอกาสชนะมีไม่ถึงหนึ่งในพันด้วยซ้ำ...
แต่ทว่า...
ถ้าหนึ่งในพันของเขามันเป็นสิ่งที่สามารถควบคุมได้ล่ะ
ถ้ารู้สึกว่าสู้ไหวก็สู้ต่อไป แต่ถ้าสู้ไม่ไหวก็ยังมีกู่มรณะเป็นไพ่ตาย!
ผู้ใช้กู่จากตำหนักมารที่เป็นหัวโจกจ้องมองด้วยแววตาเย็นเยียบ
"ดี ดีมาก จำชื่อฉันเอาไว้ให้ดี ฉันคือหมัวชางไห่!"
ตูม!
ชั่วอึดใจเดียว
หมัวชางไห่ก็ระเบิดกลิ่นอายพลังอสุราอันแสนน่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่าง แสงมารแห่งความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดพุ่งถาโถมเข้าใส่กู้เหวินในทันที พร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลกดทับลงมา
อีกด้านหนึ่ง
เสิ่นผิงกระชับทวนสีทองในมือแน่น ปลายทวนชี้ตรงไปยังผู้ใช้กู่นอกรีตที่ยืนอยู่ฝั่งซ้าย น้ำเสียงเยียบเย็นเอ่ยขึ้น
"คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน"
ผู้ใช้กู่นอกรีตคนนั้นแสยะยิ้มเย็นชา แลบลิ้นเลียริมฝีปากเผยรอยยิ้มวิปริต "ผู้ว่าการเสิ่น... ฉันรู้จักแกดี ไอ้สวะที่แม้แต่เมืองของตัวเองยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้ จำชื่อฉันเอาไว้ให้ขึ้นใจล่ะ ฉันคือหมัวชางไท่... ไท่ที่มาจากคำว่าวิปริตไงล่ะ!"
ถ้อยคำเหยียดหยามของหมัวชางไท่จุดประกายโทสะของเสิ่นผิงจนเดือดดาล ประกายความเย็นเยียบวาบผ่านแววตาของเขา
"รอนหาที่ตาย!"
วินาทีถัดมา
เสิ่นผิงกับหมัวชางไท่ก็กระโจนขึ้นสู่กลางอากาศ พุ่งทะยานไปฟาดฟันกันในสมรภูมิแห่งใหม่
ตอนนี้
ก็เหลือยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดเพียงคนเดียวแล้ว เขากวาดสายตามองกลุ่มคนจากองค์กรนักทำความสะอาด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะรับเหมาจัดการพวกที่เหลือเองก็แล้วกัน เพราะยังไงซะ... คนเก่งก็ต้องออกแรงเยอะหน่อย การได้ตายด้วยน้ำมือของหมัวชางหลี ถือเป็นเกียรติสูงสุดของพวกแกแล้ว"
จูอวี่หน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"แม่งเอ๊ย สถานการณ์ชักจะไม่สู้ดีแล้วแฮะ... พวกเราที่เหลือรวมหัวกัน จะสู้ไอ้หมอนี่ไหวเหรอวะ"
หลิวฮ่าวมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"ท่าทางจะตึงมือเอาเรื่องอยู่นะ... ใครอยู่ระดับหกก็เสนอหน้าออกไปรับการโจมตีให้หน่อยสิ ส่วนพวกเราที่เหลือจะคอยซัพพอร์ตให้เอง"
จ้าวเทียนจีซึ่งเป็นผู้ใช้กู่ระดับหกเพียงคนเดียวในที่นั้นมุมปากกระตุกยิกๆ
"นาย... ช่างไว้เนื้อเชื่อใจฉันซะเหลือเกินนะ"
หลี่เหลิ่งหันขวับกลับมามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ฉันอาจจะพอลองดูได้..."
ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะพุ่งออกไป
เซียวเซ่อก็โผล่มาอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ เซียวเซ่อตบไหล่หลี่เหลิ่งเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น "นายกลับไปนอนพักฟื้นก่อนเถอะ ส่วนไอ้หมอนี่... ปล่อยให้ฉันจัดการเอง"
ท่าทีของเซียวเซ่อในคราวนี้แตกต่างไปจากทุกที แววตาของเขาแฝงไปด้วยความขึงขังจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขารู้ดี
ศึกใหญ่ในครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา
เขาจำเป็นต้อง...
งัดความสามารถที่แท้จริงออกมาโชว์ให้เห็นบ้างแล้ว!
หลี่เหลิ่งจ้องมองเซียวเซ่อ เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจริงจังของอีกฝ่าย เขาจึงพยักหน้ารับ
หลี่เหลิ่งในตอนนี้เพิ่งจะฟื้นคืนสติ ร่างกายยังคงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
การปล่อยให้เขาออกไปต่อสู้ในสภาพนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการส่งเขาไปตายชัดๆ!
นัยน์ตาของเซียวเซ่อทอประกายแสงสีฟ้าแห่งข้อมูลดิจิทัล เริ่มทำการวิเคราะห์เจาะลึกข้อมูลของหมัวชางหลีที่อยู่ตรงหน้า เขาต้องหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้เจอ จากนั้นก็รอคอยจังหวะ...
ปลิดชีพในดาบเดียว!
ทว่าในขณะที่เซียวเซ่อกำลังตั้งหน้าตั้งตาวิเคราะห์อยู่นั้น
จู่ๆ!
ลำแสงสีดำสายหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงดิ่งเข้าหาหมัวชางหลีอย่างรวดเร็ว
คนคนนั้น...
คือเยี่ยยาง!
เยี่ยยางกระชับดาบยาวสีดำสนิทในมือแน่น สีหน้าเย่อหยิ่งจองหองและเย็นชา "สมรภูมิรบสุดคลาสสิกแบบนี้ จะขาดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองอิ๋นเหออย่างฉันไปได้ยังไงกัน"
"วันนี้ หน้าที่กอบกู้โลกต้องตกเป็นของฉัน!"
"เจตจำนงดาบ จงตื่นขึ้น!"
"วิญญาณดาบ จงจุติ!"
"เซียนดาบ จงประทับร่าง!"
ครืน!
ชั่วอึดใจเดียว
อัสนีบาตสีม่วงเข้มขนาดมหึมาก็ผ่าเปรี้ยงลงมาจากฟากฟ้า ฟาดเข้าใส่ร่างของเยี่ยยางอย่างจัง ทว่าเยี่ยยางกลับไร้รอยขีดข่วนใดๆ หนำซ้ำกลิ่นอายพลังในร่างของเขายังพุ่งพรวดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนท้ายที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด
ไม่เพียงแค่นั้น ร่างกายของเยี่ยยางยังปรากฏรูปลักษณ์เวทฟ้าดินสีม่วงเข้มครอบคลุมเอาไว้! ขนาดของมันสูงใหญ่กว่าสิบจ้าง ดูน่าเกรงขามราวกับเทพเจ้าจุติลงมา!
เยี่ยยางในชุดสีดำสนิทกระชับดาบยาวในมือแน่น ชายเสื้อสะบัดพลิ้วไปตามแรงลมกระโชกแรง เขาทอดสายตามองหมัวชางหลีตรงหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"จำสถานที่แห่งนี้เอาไว้ให้ดี เพราะที่นี่คือสุสานที่จะฝังกลบแกไปตลอดกาล"
ร่างของหมัวชางหลีสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
"นี่... เป็นไปได้ยังไง..."
ถึงแม้เขาจะไม่อยากยอมรับความจริง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า
เพียงชั่วพริบตาเดียว เยี่ยยางก็สามารถยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองให้พุ่งทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุดของระดับหกได้สำเร็จ พลังรบของหมอนี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย เผลอๆ อาจจะเหนือกว่าเขาด้วยซ้ำ!
ตัดภาพมาที่ฝั่งองค์กรนักทำความสะอาด ทุกคนต่างก็อยู่ในอาการมึนงงเป็นไก่ตาแตก
พวกเขามองฉากตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง...
หลิวฮ่าวลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
"นี่... นี่ฉันตาฝาดไปเองใช่ไหมเนี่ย..."
มุมปากของจ้าวเทียนจีสั่นระริก "ฉันรู้อยู่แล้วล่ะนะว่าภูมิหลังของหมอนี่มันไม่ธรรมดา แต่นึกไม่ถึงเลยว่าตัวมันเองก็จะไม่ธรรมดาเบอร์นี้!"
จูอวี่เป่าปากด้วยความโล่งอก
"ดูท่า... วันนี้คงจะยังไม่ถึงฆาตแฮะ..."
เซียวเซ่อจมดิ่งอยู่ในความเงียบงัน
เดิมทีเขากะจะเลิกปิดบังซ่อนเร้น และงัดเอาฝีมือที่แท้จริงออกมาโชว์ให้ทุกคนประจักษ์ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว... คงไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องออกโรงอีกต่อไป...
ขนาดเซียวเซ่อเองยังอดที่จะตั้งคำถามในใจไม่ได้เลยว่า
ทำไมเมืองอิ๋นเหอมันถึงได้มีแต่ตัวประหลาดมารวมกระจุกกันเยอะขนาดนี้วะ!
แน่นอนว่า...
ผลลัพธ์แบบนี้แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว
เซียวเซ่อยังคงชื่นชอบการแฝงตัวอยู่อย่างเงียบๆ ท่ามกลางฝูงชน คอยทำตัวกลมกลืนไม่เตะตาใครให้มากนัก
ตวนมู่อวิ๋นแหงนหน้ามองเยี่ยยางที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เล่นหงายไพ่ตายกับสกิลเอาชีวิตรอดออกมาจนหมดเปลือกแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะพ่ายแพ้เลยเหรอไง... ไม่กลัวตายบ้างหรือไงกัน"
"นายเริ่มจะทำตัวเหมือนพวกบ้าบิ่นในองค์กรนักทำความสะอาดเข้าไปทุกทีแล้วนะ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจ ทั้งที่คติพจน์ประจำหอเซียนของพวกเราก็คือ 'การรักษาชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด' แท้ๆ..."
ลุงหวังที่ยืนอยู่ข้างตวนมู่อวิ๋นทอดสายตามองเยี่ยยางพลางหัวเราะร่วน
"ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้นะ"
ตวนมู่อวิ๋นหันขวับไปมองลุงหวังด้วยความจนใจ "ลุงหวังครับ สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ลุงยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ นี่มันความเป็นความตายของพวกเราทุกคนเลยนะ ถ้าเกิดสามคนนั้นมีใครพลาดท่าสู้ไม่ไหวขึ้นมาสักคน..."
"ผลที่ตามมามันเลวร้ายจนประเมินไม่ได้เลยนะ!"
ลุงหวังยังคงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"จะรีบร้อนกระวนกระวายไปทำไม เชื่อมั่นในโชคชะตาสิวะ"
ลุงหวังคือคนที่ดูใจเย็นและไม่รู้สึกรู้สาอะไรที่สุดในบรรดาทุกคนที่อยู่ตรงนี้
เวลานี้!
การต่อสู้พร้อมที่จะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ!
กู้เหวินงัดสกิลวิวัฒนาการจำกัดเวลาของกู่วิวัฒนาการออกมาใช้อย่างไม่รอช้า เป้าหมายก็คือ... กู่คุกเหมันต์ผลาญนภา!
การวิวัฒนาการจำกัดเวลาคือหนึ่งในไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของกู้เหวิน!
หากคิดจะโค่นล้มยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดให้จงได้...
บางที
คงมีแค่การวิวัฒนาการจำกัดเวลาเท่านั้นที่จะสร้างปาฏิหาริย์นี้ให้เป็นจริงได้!
สำหรับกู่อัสนีสวรรค์ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นกู่ระดับสีส้มและทรงพลังมากก็จริง แต่ยังไงซะเลเวลของมันก็เพิ่งจะอยู่แค่ระดับสี่ ไม่อาจจะระเบิดพลังระดับหกขั้นสูงสุดออกมาได้
ทว่าสำหรับกู่คุกเหมันต์ผลาญนภา มันอยู่ในระดับห้าแล้ว
หากงัดเอาสกิลวิวัฒนาการจำกัดเวลามาใช้ และดันให้มันวิวัฒนาการขึ้นไปแตะกู่ระดับสีทองหรือสูงกว่านั้นได้ล่ะก็...
เขาก็ยังมีโอกาสรอด!
โอกาสที่จะสามารถต่อกรกับหมัวชางไห่ได้อย่างสูสี!
ภายใต้ความคาดหวังอันล้นปรี่ของกู้เหวิน
ในที่สุด!
กู่คุกเหมันต์ผลาญนภาก็วิวัฒนาการจำกัดเวลาได้สำเร็จ!
ตูม!
ชั่วอึดใจเดียว
แสงสีแดงเจิดจ้าก็สาดส่องปกคลุมไปทั่วร่างของกู่คุกเหมันต์ผลาญนภา ก่อนที่... พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวและชวนให้อึดอัดจนแทบจะขาดใจจะระเบิดปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
พลังงานอันมหาศาลนี้...
แท้ที่จริงแล้วมันคือ...
[จบแล้ว]