บทที่ 260 - พวกเราจะปกป้องกู้เหวินเป็นอย่างดีแน่นอน!

บทที่ 260 - พวกเราจะปกป้องกู้เหวินเป็นอย่างดีแน่นอน!

เสิ่นผิงมองกู้เหวินด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูในตัวผู้มีพรสวรรค์

"กู้เหวิน ฉันแก่กว่านายไม่กี่ปี ถ้านายไม่รังเกียจ ต่อไปฉันขอเรียกนายว่าเสี่ยวกู้ก็แล้วกันนะ"

กู้เหวินยิ้มบางๆ

"ไม่รังเกียจแน่นอนครับ"

เขาเพิ่งจะอายุสิบแปด ใครจะเรียกเขาสั้นๆ ว่าเสี่ยวกู้ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

ยกเว้นพวกศัตรูล่ะนะ!

เสิ่นผิงพยักหน้า สายตาทอประกายชื่นชม

"เสี่ยวกู้ ได้ยินมาว่านายเคยสังกัดอยู่ในสถาบันอิ๋นเหอ แล้วตอนหลังก็ย้ายมาเข้านักทำความสะอาดของท้องถิ่น ถือว่าประวัติขาวสะอาด..."

"ไม่ทราบว่านายสนใจจะเข้ากองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวไหมล่ะ?"

เสิ่นผิงเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ โพล่งความในใจออกมาตรงๆ

กองกำลังพิทักษ์จิ่วโจว หรือก็คือกองทัพทหารนั่นแหละ

กู้เหวินหัวเราะเบาๆ

ดูเหมือนเสิ่นผิงจะชอบลากคนเข้าองค์กรเหมือนกับหลี่เหลิ่งไม่มีผิดเลยแฮะ!

แต่ถ้าจะให้ไปเข้ากองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวน่ะเหรอ...

กู้เหวินคิดทบทวนอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ขอผ่านดีกว่าครับ ผมเป็นคนรักอิสระ ปกติก็ชอบทำตัวชิลๆ กองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวคงไม่เหมาะกับผมหรอก"

กองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวกับนักทำความสะอาดเป็นสองหน่วยงานที่แยกขาดจากกันอย่างชัดเจน

ในฉากหน้า

นักทำความสะอาดคือขุมอำนาจอันดับหนึ่งของจิ่วโจว หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลกเลยด้วยซ้ำ

แต่ในความเป็นจริง

ความแข็งแกร่งของกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวไม่ได้ด้อยไปกว่านักทำความสะอาดเลย ดีไม่ดีอาจจะแกร่งกว่าด้วย!

ทหารกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวนับไม่ถ้วนถูกส่งไปประจำการอยู่ในดินแดนเร้นลับระดับท็อป ร่วมมือกับนักทำความสะอาดเพื่อปกป้องเขตจิ่วโจว

จ้านชางเทียนก็เคยเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวมาก่อน

งานหลักของกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวคือการเฝ้าพิทักษ์ดินแดนเร้นลับระดับท็อป และประจำการตามชายแดนเพื่อป้องกันการรุกรานจากศัตรูภายนอก

ส่วนนักทำความสะอาด

หน้าที่หลักคือการรักษาความสงบเรียบร้อยภายในเขตจิ่วโจว ดูแลความปลอดภัย

จัดการเคลียร์ดินแดนเร้นลับขนาดเล็กที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาใหม่ ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเองไป

พอเห็นกู้เหวินปฏิเสธ เสิ่นผิงก็มีสีหน้าเสียดาย เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดขึ้น

"น่าเสียดายนะ...แต่นายอยู่นักทำความสะอาดก็ดีเหมือนกัน..."

"ยังไงก็คนกันเองทั้งนั้น!"

"แต่ก็นะ...ถ้านายเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ต้องลองแวะไปดูกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวให้ได้นะ กองกำลังของเราตอนนี้ไม่เหมือนกับที่นายคิดไว้หรอก!"

"ไม่ได้มีกฎระเบียบตึงเปรี๊ยะอะไรขนาดนั้น!"

กู้เหวินยิ้มตอบ

"แน่นอนครับ"

จ้าวเทียนจีที่ยืนอยู่ข้างๆ บ่นอุบด้วยความน้อยใจ

"ท่านผู้ว่าการเสิ่นครับ ตอนนี้พวกเราล้วนเป็นคนของนักทำความสะอาดนะครับ ท่านมาช่วยกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวฉกตัวคนแบบนี้ มันดูไม่งามเลยนะครับ..."

เสิ่นผิงหัวเราะลั่น

"ก็ทำเพื่อจิ่วโจวเหมือนกัน มีอะไรไม่งามล่ะ"

"แต่เรื่องด่วนตอนนี้ คือพวกเราต้องหาทางออกจากห้วงมารให้ได้ก่อน...ถ้าขืนติดแหง็กอยู่ที่นี่...พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์!"

เสิ่นผิงแหงนหน้ามองท้องฟ้าของห้วงมาร แววตาฉายแววเย็นเยียบและจิตสังหารอันเข้มข้น!

เขาจะอยู่หรือตายมันไม่สำคัญหรอก!

กู้เหวินต้องรอด!

จ้าวเทียนจีเป็นคนหัวไวอ่านสถานการณ์เก่ง เขารีบพยักหน้ารับลูกทันที

"วางใจได้เลยครับท่านผู้ว่าการเสิ่น พวกเราจะปกป้องกู้เหวินเป็นอย่างดีแน่นอน!"

มุมปากของกู้เหวินกระตุกยิกๆ

อ้าวเฮ้ย เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำภารกิจหรอกเหรอ?

ทำไมจู่ๆ ภารกิจหลักถึงกลายเป็นการปกป้องเขาไปซะได้ล่ะ?

นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย?

กู้เหวินส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

ดวงตาของหลิวฮ่าวเต็มไปด้วยความอิจฉา

ให้ตายสิ...

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน กู้เหวินก็มักจะเป็นจุดศูนย์กลางของทุกคนเสมอเลยแฮะ!

ดีนะที่เสี่ยวกู้ไม่ตกลงไปเข้ากองกำลังพิทักษ์จิ่วโจว ไม่งั้นเมืองอิ๋นเหอของเขาคงเสียอัจฉริยะไปอีกคนแน่ๆ

หลิวฮ่าวคิดในใจอย่างอารมณ์ดี

เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่า กู้เหวินต้องตัดใจทิ้งเขาไม่ลงแน่ๆ ถึงได้ปฏิเสธกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจวไป

ตอนนั้นเอง

แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นจากร่างของเสิ่นผิง ดวงตาสีทองขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะลอยสูงขึ้นไปแล้วกวาดตามองไปรอบๆ

พอเห็นดวงตาสีทองดวงนั้น แววตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นี่มัน...

กู่เนตรทองคำ กู่สายสอดแนมระดับท็อป!

ระดับสีส้ม!

มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในสารบบกู่

ไม่นึกเลยว่ากู่ตัวนี้จะอยู่ในมือของเสิ่นผิง

ไม่นานนัก

เสิ่นผิงก็เอ่ยขึ้น

"มุ่งหน้าลงใต้ต่อไป ฉันสัมผัสได้ถึงพื้นที่ที่มิติไม่เสถียรแล้ว"

"ในมิติแปลกแยกแบบนี้ พื้นที่ที่ไม่เสถียรมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นทางออก!"

ในฐานะผู้ใช้กู่ระดับหกขั้นสุดยอดและอดีตทหารกองกำลังพิทักษ์จิ่วโจว

ประสบการณ์ของเสิ่นผิงย่อมโชกโชนหาตัวจับยากอยู่แล้ว

"ทางออกอยู่ทิศใต้เหรอ..."

กู้เหวินพึมพำอย่างครุ่นคิด พลางปรายตามองเซียวเซ่อ

จิ๊

ต้องยอมรับเลยว่า พลังหยั่งรู้ของเซียวเซ่อมันมีประโยชน์จริงๆ แฮะ

แต่เซียวเซ่อกลับทำตัวโลว์โปรไฟล์ มุดหายเข้าไปหลบหลังฝูงชนอย่างเงียบๆ เขาไม่อยากทำตัวเด่น เขาแค่อยากจะอยู่เงียบๆ...

ถ้าไม่ใช่เพราะกู้เหวินล่ะก็

ป่านนี้เขาคงหอบกู่หยั่งรู้เผ่นหนีไปกบดานที่ไหนสักแห่งแล้ว

ใครก็หาเขาไม่เจอหรอก!

"ลุย!"

เสิ่นผิงออกคำสั่ง ก่อนจะปรายตามองกู้เหวิน แล้วฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดต่อ "ในเมื่อก่อนหน้านี้คนบัญชาการคือผู้นำกู้ งั้นฉันก็จะไม่ก้าวก่ายอำนาจล่ะนะ"

"หลังจากนี้ให้กู้เหวินเป็นคนสั่งการเหมือนเดิม!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา

ทุกคนก็มองด้วยความอิจฉาตาร้อน

เห็นได้ชัดเลยว่าเสิ่นผิงให้ความสำคัญกับกู้เหวินมากขนาดไหน!

มีเพียงเจียงจิ้นคนเดียวที่มีสายตาเย็นชา เขากำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และเคียดแค้น เขาไม่ยอมรับ!

มีสิทธิ์อะไรวะ!

เขาอายุไล่เลี่ยกับกู้เหวินแท้ๆ

แถมเขาเป็นระดับหก ส่วนกู้เหวินเป็นแค่ระดับห้า!

แต่ทำไมทุกคนถึงได้ไปรุมสนใจ เลื่อมใส และยกตำแหน่งผู้นำให้กับกู้เหวินล่ะ?

มีสิทธิ์อะไร?!

เขาด้อยกว่ากู้เหวินตรงไหนฮะ?

เจียงจิ้นลืมไปซะสนิทเลยว่า ภายใต้การบัญชาการรบของเขา...

สมาชิกตำหนักเหยียนหวังจากมณฑลเทียนหลานและมณฑลเฟิงหนานทั้งหมด ต้องตายอนาถแบบไม่เหลือแม้แต่ซาก

...ทุกคนมุ่งหน้ากันต่อไป

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบกับซากศพมากมาย ศพกองเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกภูเขาและทุ่งราบ เลือดสาดกระเซ็นย้อมโลกทั้งใบจนกลายเป็นสีแดงฉาน...

คนพวกนี้คือชาวเมืองธรรมดาๆ ของเมืองเทียนชิว

พวกเขาถูกดูดเข้ามาในห้วงมาร ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายในนี้โดยที่ไม่มีทางสู้เลยแม้แต่น้อย

ต่อให้ไม่ได้เจอกับพวกมาร

แค่พลังมารที่ลอยฟุ้งอยู่ในห้วงมาร ก็มากพอที่จะทำให้พวกเขากลายเป็นผู้แปดเปื้อนอย่างสมบูรณ์แบบ หรือถึงขั้นระเบิดสมองและร่างกายของพวกเขาจนแหลกเหลวได้เลย

ร่างกายของพวกเขา ทนรับพลังมารไม่ไหวหรอก

เมื่อเห็นซากศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

กู้เหวินขมวดคิ้วแน่น ส่ายหน้าเบาๆ

"ดูเหมือนคนส่วนใหญ่ในเมืองเทียนชิวจะถูกส่งมาที่โซนนี้สินะ แล้วจุดจบของพวกเขาก็..."

หลี่เหลิ่งกำหมัดแน่น นัยน์ตาทอประกายเย็นเยียบ

"แดนสุขาวดีไอ้พวกสารเลว..."

จู่ๆ ลู่จ่านก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงวังเวง

"ถ้าเราหาทางออกไม่เจอ...พวกเราก็ต้องมีจุดจบแบบนี้เหมือนกัน"

เสิ่นผิงถอนหายใจเบาๆ

"ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราก้าวเข้ามาในห้วงมาร พวกเราก็ควรจะเตรียมใจรับสภาพนี้ไว้แล้ว ข้อมูลและเบาะแสเกี่ยวกับห้วงมารมันมีน้อยมาก"

"แต่ที่แน่ๆ คือ เหตุการณ์ไหนก็ตามที่มีห้วงมารเข้ามาเอี่ยว จะถูกจัดให้อยู่ในระดับ SS เสมอ"

"ไม่ว่าจะเป็นในประเทศหรือต่างประเทศก็เถอะ"

"มันไม่ใช่ที่ที่คนระดับพวกนายควรจะเข้ามายุ่งตั้งแต่แรกแล้ว!"

ระดับ SS?

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หน้าซีดเผือด

นี่มันใช่สถานที่ที่ผู้ใช้กู่ระดับสี่ ระดับห้า หรือระดับหกอย่างพวกเขาควรจะเฉียดกรายเข้ามาจริงๆ เหรอเนี่ย?

พอพูดถึงประเด็นนี้

จู่ๆ เสิ่นผิงก็ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยขึ้น

"ใครเป็นคนสั่งให้พวกนายมาที่นี่? ในเมื่อมีเรื่องห้วงมารโผล่มา บวกกับข่าวที่ฉันหายตัวไป ต่อให้พวกนายไม่รู้ว่ามีพวกแดนสุขาวดีเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยก็เถอะ"

"เบื้องบนก็ไม่ควรส่งคนระดับพวกนายมาตายแบบนี้สิ!"

"ไม่มีระดับเจ็ดเลยสักคน หรือแม้กระทั่งระดับหกขั้นสุดยอดก็ไม่มี!"

[จบแล้ว]