บทที่ 250 - กู่วิวัฒนาการ แกนี่มันไม่คิดจะปิดบังกันเลยใช่ไหม!

บทที่ 250 - กู่วิวัฒนาการ แกนี่มันไม่คิดจะปิดบังกันเลยใช่ไหม!

กู้เหวินอยากลองดู ว่ากู่อายุขัยจะชอบวิญญาณของพวกมารเหล่านี้ไหม ถ้ามันชอบล่ะก็ จบการต่อสู้ครั้งนี้กู่อายุขัยคงอัปเกรดได้แน่!

ตอนนี้สิ่งที่รู้คือ กู่อายุขัยไม่กินวิญญาณของสัตว์อสูร

พอได้ฟังความคิดของกู้เหวิน ร่างของเยี่ยยางก็สั่นสะท้าน จิตใจห่อเหี่ยวลงทันที

น...นี่เป้าหมายของกู้เหวินไปไกลถึงขั้นนี้แล้วเหรอ?

กู้เหวินคิดจะไปประลองฝีมือกับมารระดับหกแล้ว ส่วนเขายัง...

เจ็บใจนัก! เขาคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองอิ๋นเหอนะ! จะด้อยกว่าอัจฉริยะอันดับสองของเมืองไปได้ยังไง

ตวนมู่อวิ๋นที่อยู่ด้านข้างดึงตัวเยี่ยยางไว้ด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

"เสี่ยวยาง ฉันบอกนายตั้งหลายรอบแล้วนะว่าให้ยอมรับความจริง กู้เหวินไม่ใช่คนระดับเดียวกับพวกเราหรอก!"

ขอบตาของเยี่ยยางแดงเรื่อ แต่เขาก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"ไม่!"

"ฉันกับกู้เหวินคืออัจฉริยะในโลกเดียวกัน นายต่างหากที่เป็นแค่คนธรรมดา นายต่างหากที่อยู่คนละโลกกับพวกเรา!"

ตวนมู่อวิ๋นตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"ฉันไม่น่าปากมากเลยจริงเชียว..."

จังหวะนั้นเอง หลี่เหลิ่งหรี่ตาลงแววตาเย็นเยียบ พลังมารในร่างเอ่อล้นออกมา น้ำเสียงของเขาแฝงความเย็นชา

"เสี่ยวกู้ ตอนนี้ฉันหงุดหงิดมาก ในการต่อสู้ครั้งนี้ฉันขอทุ่มสุดตัวเลยได้ไหม ฉันอยากลองทดสอบฝีมือดูหน่อย"

ความเป็นตายของชาวเมืองเทียนชิวหลายชีวิตที่ยังไม่รู้ชะตากรรม ทำให้หลี่เหลิ่งโกรธจัด! เขาต้องการระบายมันออกมา!

กู้เหวินมองหลี่เหลิ่ง พลันนึกถึงคำพยากรณ์ของเซียวเซ่อก่อนหน้านี้ เขานิ่วหน้าเล็กน้อย

จากคำพยากรณ์ หลี่เหลิ่งไม่ควรเปิดเผยตัวตนมากเกินไป เขาควรจะซ่อนตัวเอาไว้เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่มองไม่เห็น

แต่ทว่า...

จะให้ซ่อนตัวไปตลอดชีวิตเลยหรือไง? จะให้หลี่เหลิ่งเก็บซ่อนความสามารถไปจนตายเลยงั้นเหรอ?

นี่ไม่ใช่วิถีของหลี่เหลิ่ง และไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนา

ความเชื่อของหลี่เหลิ่งคือการทุ่มเทสุดกำลังและปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่เขาอยากปกป้อง!

เดิมทีเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบซ่อนเร้นอยู่แล้ว!

ในเมื่อเป็นแบบนั้น...

ก็ระเบิดมันออกมาเลย!

กู้เหวินหันไปมองหลี่เหลิ่งแล้วยิ้มบาง

"ช่วยทุ่มสุดกำลังเลยนะ! พวกมารมีเยอะมาก เราต้องการพลังของนาย!"

หลี่เหลิ่งคลี่ยิ้ม แววตาที่แฝงกลิ่นอายมารทอประกายขบขัน

"ฉันรู้ว่านายเข้าใจฉัน"

ตูม!

พริบตาเดียว กลิ่นอายของหลี่เหลิ่งก็ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง พลังมารอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วฟ้า หลี่เหลิ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยตัวคนเดียว ในมือถือกระบี่มารอสุราที่อาบชโลมไปด้วยกลิ่นอายแห่งอสุรา เขาตวัดกระบี่ชี้ไปทางกองทัพมารเบื้องหน้า

"ไอ้พวกสวะ ไปตายซะ!"

ฟุ่บ!

ปราณกระบี่มารอันน่าสะพรึงกลัวควบแน่นขึ้นในมือของหลี่เหลิ่ง ก่อนจะตวัดฟาดฟันออกไป ปราณกระบี่นั้นพุ่งทะยานราวกับคลื่นกระแทกกวาดล้างทุกสิ่งในแนวขวาง

วินาทีนี้

พลังที่หลี่เหลิ่งระเบิดออกมา...

คือระดับหก!

ด้วยกายาของระดับห้า แต่กลับปะทุอานุภาพเทียบเท่าระดับหก!

กองทัพมารฉีกขาดเป็นทางยาวในพริบตา มารนับไม่ถ้วนล้มตาย รัศมีบริเวณนั้นกลายเป็นพื้นที่สุญญากาศไปทันที!

ทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้าง จ้องมองหลี่เหลิ่งเขม็ง ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงและแทบไม่อยากเชื่อสายตา...

นี่มัน...

ร่างเนื้อของคนธรรมดา แต่กลับระเบิดอานุภาพระดับกู่เซียนออกมาได้!

รูม่านตาของจ้าวเทียนจีหดเกร็ง เขามองหลี่เหลิ่งอย่างลึกซึ้งแล้วพึมพำ

"หลี่เหลิ่ง...ฉันเคยได้ยินชื่อของนายมาก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเติบโตมาถึงขั้นนี้ได้เร็วขนาดนี้..."

พอหันไปนึกถึงกู้เหวิน หัวใจของจ้าวเทียนจีก็ยิ่งกระตุกวูบ

ฮวงจุ้ยของเมืองอิ๋นเหอนี่มันต้องมีอะไรดีแน่ๆ!

"ไม่ได้การละ ดูท่าต้องหาโอกาสเปิดอกคุยกับกู้เหวินให้เคลียร์ ปลดล็อกปมในใจทั้งหมด ฉันกับเขาจะมีความบาดหมางกันไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นชีวิตฉันจบสิ้นแน่..."

จ้าวเทียนจีตัดสินใจแน่วแน่ในใจว่า จบภารกิจนี้เมื่อไหร่

เขาจะไปขอโทษกู้เหวินด้วยตัวเอง!

เขาต้องยอมลดทิฐิทุกอย่างลงให้หมด

ทางด้านเจียงจิ้นที่กำลังหนีตายก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หัวใจของเขากระตุกวาบ นัยน์ตาแดงก่ำ

"มันก็แค่ผู้ใช้กู่ระดับห้า...เป็นไปไม่ได้...ไม่มีทาง..."

"ฉันจะไปอ่อนแอกว่าคนอื่นได้ยังไง?"

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ความไม่ยอมแพ้ในใจของเจียงจิ้นพุ่งปรี๊ดถึงขีดสุด ยิ่งหลี่เหลิ่งใช้กระบี่เหมือนกัน เขาก็ยิ่งยอมรับไม่ได้!

วินาทีต่อมา

เจียงจิ้นหันขวับกลับไป เงาร่างสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาเสียดฟ้า ราวกับร่างจำแลงแห่งฟ้าดินที่ครอบคลุมร่างของเขาเอาไว้!

"แหลกไปซะ!"

ฟุ่บ!

ร่างจำแลงสีเลือดกำกระบี่ยักษ์สีแดงไว้แน่น แล้วฟาดฟันเข้าใส่กองทัพมารอย่างเกรี้ยวกราด

สร้างการโจมตีที่ทรงพลังขั้นสุดออกมาเช่นกัน!

มารนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง!

ลู่จ่านหัวเราะร่า

"ไอ้หนูนี่โดนสัตว์ประหลาดอย่างหลี่เหลิ่งกระตุ้นเข้าให้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราคนแก่ก็ควรลุยด้วยเหมือนกัน!"

"สู้โว้ย!"

ลู่จ่าน จ้าวเทียนจี ซุนมู่เซิน และซือหม่าเฟิงสบตากัน

ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่กองทัพมารเช่นเดียวกัน!

พลังกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกจากร่างของทั้งสี่คน โลกทั้งใบเต็มไปด้วยสีสันหลากหลายและธาตุต่างๆ ในพริบตา

ภายในเมืองเทียนชิวไม่ได้มีแค่สีดำอีกต่อไป

เมื่อมองดูเงาร่างของคนเหล่านี้ กู้เหวินก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"ต่างก็เป็นคนมีอำนาจระดับสูงกันทั้งนั้น ทำไมยังทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้นะ ไม่มีความนิ่ง ไม่มีความใจเย็นเอาซะเลย"

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันก็ขอลุยด้วยคนแล้วกัน!"

กู้เหวินมองกองทัพมาร แววตาสงบนิ่ง เขาระบายยิ้มบางๆ

"วิวัฒนาการซะสิ สิ่งมีชีวิต!"

เป้าหมายคือตัวเอง!

[ทักษะที่สาม: วิวัฒนาการซะสิ สิ่งมีชีวิต! : สามารถใช้ทักษะนี้กับสิ่งมีชีวิตใดก็ได้รวมถึงมนุษย์ เมื่อใช้แล้วจะทำให้เป้าหมายเกิดการวิวัฒนาการ ความสามารถทุกด้านของร่างกายจะได้รับการเสริมแกร่งอย่างรอบด้าน มีโอกาสได้รับทักษะพรสวรรค์ ระยะเวลาแสดงผลครึ่งชั่วโมง คูลดาวน์: 1 ชั่วโมง]

พริบตาเดียว กู้เหวินรู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างเริ่มส่งเสียงลั่นแปลกๆ ราวกับถั่วที่กำลังแตกเป๊าะแป๊ะ กล้ามเนื้อ กระดูก เลือดเนื้อ พลังจิตใจ หรือแม้กระทั่งสมอง ล้วนได้รับการเสริมความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว

ปัง!

ปัง!

ปัง!

สิ้นเสียงระเบิดดังลั่นสามครั้ง ร่างกายของกู้เหวินก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลัน เขากลายร่างเป็นยักษ์สูงสามเมตร กล้ามเนื้อปูดโปนเต็มตัว!

กู้เหวินเบิกตากว้าง

ทักษะวิวัฒนาการมันทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาสามารถต่อยสือเว่ยสิบคนให้แหลกคาหมัดได้สบายๆ!

[ได้รับทักษะพรสวรรค์ชั่วคราว: ไร้เทียมทาน]

[ไร้เทียมทาน: ในช่วงระยะเวลาที่ทักษะแสดงผล คุณจะอยู่ในสถานะอมตะ คุณจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น]

หลังจากอ่านทักษะพรสวรรค์นี้จบ กู้เหวินก็ยิ่งช็อกหนัก

นี่มันโกงชัดๆ!

กู่วิวัฒนาการ แกนี่มันไม่คิดจะปิดบังกันเลยใช่ไหม!

ข้างกายกู้เหวิน

หลิวฮ่าวเองก็อึ้งกิมกี่ เขาเงยหน้ามองกู้เหวินแล้วเอ่ยขึ้น

"เสี่ยวกู้ นายเพิ่งบอกว่าต้องใจเย็นไม่ใช่เหรอ แล้วที่ทำอยู่นี่มันบ้าอะไรฟะ?"

เซียวเซ่อเองก็หน้าเหวอ เขาเงยหน้ามองกู้เหวินเช่นกัน

"ในภาพพยากรณ์ของฉันก็ไม่เห็นฉากนี้นะ...เสี่ยวกู้ นายแปลงร่างได้ด้วยเหรอ? เจ็บใจนัก...ฉันพยากรณ์เรื่องของนายไม่ได้เลยจริงๆ..."

กู้เหวินสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำยำแข็งแรงของตัวเอง เขารู้สึกพอใจมาก

เขาปรายตามองหลิวฮ่าวแล้วพูดขึ้น

"เสี่ยวฮ่าว คนที่เหลือฝากนายดูแลด้วยนะ ฉันจะไปบู๊บ้างแล้ว!"

พูดจบ กู้เหวินก็สยายปีกเพลิงเหมันต์ผลาญนภา พุ่งทะยานเข้าใส่กองทัพมารทันที

เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งมาก!

เขาอยากระเบิดพลังใจจะขาดแล้ว!

มุมปากของหลิวฮ่าวกระตุกยิกๆ

"ไอ้พวกบ้า! มีแต่พวกบ้าทั้งนั้น! สรุปว่ากองทัพมารล้อมปราบพวกนาย หรือพวกนายไปล้อมปราบกองทัพมารกันแน่วะ..."

"ดีนะที่ฉันเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ไม่เหมือนพวกนั้น"

[จบแล้ว]