บทที่ 32 - คลื่นซอมบี้

บทที่ 32 - คลื่นซอมบี้

วันรุ่งขึ้น ซูมู่ยังคงเดินหน้าฟาร์มเลเวลด้วยวงจรเดิมๆ ที่แสนจะน่าเบื่อแต่โคตรมีประสิทธิภาพ

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดและเป็นวันสุดท้ายของการออกมาใช้ชีวิตในป่ารกร้าง ตกบ่ายเขาก็ต้องเก็บกระเป๋าเดินทางกลับเมืองแล้ว

เขานั่งคำนวณในใจ ถ้าวันนี้อัดเต็มสูบ โอกาสที่จะทะลวงขึ้นเลเวลสิบเจ็ดก็ยังมีหวัง

และถ้าเขาแตะเลเวลสิบเจ็ดได้จริงๆ ล่ะก็ อย่าว่าแต่จะเป็นที่หนึ่งของเมืองเลย ต่อให้เอาไปเทียบกับทั้งมณฑล เขาก็ต้องยืนหนึ่งแบบไร้คู่แข่ง คว้าตำแหน่งแชมป์ของมณฑลมานอนกอดได้สบายๆ แน่นอน

แต่ทว่า ในจังหวะที่เขาเพิ่งจะเคลียร์มอนสเตอร์ชุดใหญ่ไปหมาดๆ และกำลังจะนั่งพักเหนื่อยนั้นเอง

"ครืนนนนน"

เสียงดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าร้องดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แถมเสียงนั้นยังขยับใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วและดังสนั่นขึ้นเรื่อยๆ

ในเสียงนั้นแฝงไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนที่กำลังวิ่งหนีตายแตกตื่น

ซูมู่ใจคอไม่ดี เขารีบกระโดดขึ้นไปยืนบนก้อนหินที่สูงหน่อยเพื่อมองดูสถานการณ์

ภาพที่ปรากฏแกสายตาคือที่ปลายหุบเขาอีกด้านหนึ่ง ฝุ่นควันลอยตลบอบอวล เงาคนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งหนีตายหน้าตั้งตรงมาทางนี้

รูม่านตาของเขาหดเกร็ง เขาสับตีนแตกหันหลังวิ่งหนีทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

ความเร็วของเขาพุ่งถึงขีดสุด บัฟจากสกิลติดตัว [เหินวายุ] เริ่มทำงานและซ้อนทับกัน

เขาพุ่งพรวดไปถึงสันเขาอีกแห่งที่สูงกว่า แล้วหันกลับไปมอง

ภาพเบื้องหน้าทำเอาเขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งหัวใจ ความหนาวเหน็บพุ่งพล่านจากฝ่าเท้าขึ้นไปยันสมอง

ไกลสุดลูกหูลูกตา พื้นที่รกร้างและหุบเขาที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ถูกกลืนกินไปด้วย "คลื่น" สีเทาดำทะมึน

มันคือฝูงมอนสเตอร์อันเดดจำนวนมหาศาลที่กะเกณฑ์ด้วยสายตาไม่ได้เลย

โครงกระดูก ซอมบี้ วิญญาณเร่ร่อน สัตว์ร้ายกลายพันธุ์... พวกมันรวมตัวกันเป็นมหาภัยพิบัติที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง

พวกมันแผดเสียงคำราม วิ่งเหยียบย่ำกันเอง เคลื่อนตัวไปข้างหน้าราวกับกำแพงยักษ์ที่พังทลายลงมา ไม่ว่ามันจะกวาดผ่านไปที่ไหน ที่นั่นก็จะเหลือแต่ความพินาศย่อยยับ

"คลื่นซอมบี้ นี่มันคลื่นศพชัดๆ"

คำศัพท์จากในตำราเรียนที่นิยามถึงความตายและการทำลายล้างผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

การปะทุของคลื่นซอมบี้แต่ละครั้งหมายถึงหายนะระดับชาติ ใครก็ตามที่หลงอยู่ในป่าตอนที่เกิดเหตุการณ์นี้ก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น โอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์

ทางรอดเดียวคือต้องวิ่งหนีกลับเข้าไปหลบหลังกำแพงเมืองอันแข็งแกร่งที่มีกองทัพคอยคุ้มกันเท่านั้น

เหงื่อเย็นๆ ไหลชโลมแผ่นหลัง เขาไม่กล้าชักช้าแม้วินาทีเดียว รีบรีดเค้นความเร็วทั้งหมดที่มี วิ่งหนีตายมุ่งหน้ากลับเมืองให้ไวที่สุด

ห่างออกไปทางด้านหลังของเขาไม่ไกลนัก ก็คือปาร์ตี้ห้าคนที่เขาเจอเมื่อวาน

พวกเขาก็ดวงซวยเจอคลื่นซอมบี้เหมือนกัน ตอนนี้แต่ละคนสภาพสะบักสะบอม หน้าซีดเป็นไก่ต้ม วิ่งหนีตายกันสุดชีวิต

นักรบสายใจร้อนวิ่งไปด่าไปอย่างสิ้นหวัง

"แม่งเอ๊ย สมาคมอาชีพมันมัวทำหอกอะไรอยู่วะ แล้วกองกำลังป้องกันเมืองหายหัวไปไหนหมด"

"คลื่นซอมบี้มันก่อตัวมาเป็นชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่มีพวกระดับสูงโผล่หัวมาช่วยอีก หรือพวกมันกะจะปล่อยให้พวกเราตายห่ากันอยู่ที่นี่วะ"

การวิ่งหนีแบบมาราธอนสูบพลังงานและสภาพจิตใจของทุกคนไปจนก๊อกสุดท้าย

ซูมู่เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจน นักเวทที่รั้งท้ายในปาร์ตี้ของพวกเขา มานาหมดเกลี้ยง ขาอ่อนแรงสะดุดล้ม ความเร็วตกไปแค่วินาทีเดียว

แค่วินาทีเดียวเท่านั้น

[สุนัขล่าเนื้อโครงกระดูก] ที่วิ่งไวปานจรวดสองสามตัวก็พุ่งพรวดมาจากด้านข้าง กระโจนขย้ำนักเวทคนนั้นล้มกลิ้งลงไปกับพื้น

"ไม่นะ" หัวหน้าแทงก์ตาเหลือกแทบถลนออกจากเบ้า พยายามจะหันกลับไปช่วยลูกทีม

แต่มันสายไปเสียแล้ว

ฝูงอันเดดตัวอื่นๆ ที่ได้กลิ่นเลือดก็แห่กันเข้ามารุมทึ้งร่างนั้นราวกับฝูงฉลามคลั่ง

เสียงกรีดร้องโหยหวนขาดห้วงไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงบดเคี้ยวและเสียงฉีกกระชากเนื้อที่ฟังแล้วชวนขนหัวลุก...

ภาพความโหดร้ายและน่าสลดใจเกิดขึ้นให้เห็นสดๆ ร้อนๆ ตรงหน้า

ชีวิตมันช่างเปราะบางเหลือเกินเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของคลื่นซอมบี้

ซูมู่กัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่ปะทุขึ้นในใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองอีก

เขามุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การเค้นพลังวิ่งให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก ต้องรอดให้ได้ ยังไงก็ต้องรอดให้ได้

เสียงคำรามและแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินดังไล่หลังมาติดๆ เกลียวคลื่นสีเทาดำพร้อมจะกลืนกินเขาทุกเมื่อ

ซูมู่รู้ตัวดีว่าสถานการณ์มันจวนตัวเต็มที ขืนเอาแต่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องโดนคลื่นมรณะนี่ดูดกลืนหายไปแน่

เพราะพวกมันไม่ได้แค่ตามล่ามาจากข้างหลัง แต่มันยังพากันลากเอามอนสเตอร์ป่ารายทางมาสมทบด้วย ขนาดของคลื่นจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนก้อนหิมะที่กลิ้งลงมาจากภูเขา

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปจบไม่สวยแน่

แววตาของซูมู่ฉายความเด็ดเดี่ยว เขาเบรกตัวโก่ง หันกลับมาง้างธนูเตรียมยิง

สิ่งเดียวที่เขาพอจะพึ่งพาได้ในเวลานี้ คือสกิลติดตัวที่เพิ่งได้มาเมื่อวานนี้... [เหินวายุ]

"มีแต่ต้องเสี่ยงตายแล้วเว้ย"

เขาสบถลั่น ก่อนจะสาดลูกศรรัวเป็นปืนกลใส่พวก [สุนัขล่าเนื้อโครงกระดูก] และ [ซอมบี้ว่องไว] ที่วิ่งนำหน้าสุด

ลบ 58 ลบ 58 ลบ 58...

พร้อมๆ กับตัวเลขดาเมจที่เด้งขึ้น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานเบาหวิวที่พุ่งพล่านเข้าสู่ท่อนขา

เอฟเฟกต์ [เหินวายุ] ทำงานแล้ว ความเร็วการเคลื่อนที่บวก 1 เปอร์เซ็นต์ บวก 1 เปอร์เซ็นต์ บวก 1 เปอร์เซ็นต์...

เขาถอยร่นไปพลาง ยิงธนูสวนกลับไปพลาง

ช่วงแรกมันทุลักทุเลสุดๆ บัฟความเร็วมันขึ้นช้ามาก หลายจังหวะที่เขาเกือบจะโดนมอนสเตอร์ตัวที่วิ่งไวที่สุดตะปบเอา ดีที่ได้ค่ายกลศรดาราช่วยบล็อกและกระแทกพวกมันออกไปได้หวุดหวิด

เขาต้องกะระยะห่างระหว่างตัวเองกับมอนสเตอร์แถวหน้าสุดให้เป๊ะเว่อร์

ห่างเกินไปก็ไม่ได้ เดี๋ยวเอฟเฟกต์ [เหินวายุ] หมดเวลาห้าวินาที บัฟความเร็วก็จะหายวับไปกับตา แล้วเขาก็ต้องกลับไปนับหนึ่งใหม่

แต่ถ้าใกล้เกินไปก็โดนรุมทึ้งตายห่าแน่นอน

ภาพเหตุการณ์สุดประหลาดจึงเกิดขึ้นบนผืนแผ่นดินรกร้าง

ด้านหน้า มีร่างๆ หนึ่งกำลังวิ่งถอยหลัง พร้อมกับสาดพายุลูกศรใส่กองทัพที่ตามมาอย่างไม่ขาดสาย

ด้านหลัง คือมหาคลื่นซอมบี้ที่กู่ร้องคำรามบ้าคลั่งราวกับเกลียวคลื่นมฤตยูที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

ทั้งสองฝ่ายรักษาระยะห่างที่ดูเหมือนจะอันตรายสุดๆ แต่ก็ไม่มีใครล้ำเส้นใครได้

ซูมู่เหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนคมมีด อาศัยการโจมตีเพื่อรีเฟรชบัฟความเร็วให้ตัวเองอย่างต่อเนื่อง ดันทุรังถากถางหาทางรอดจากขุมนรกนี้ให้จงได้

แต่สีหน้าของเขากลับย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาต้องใช้สมาธิขั้นสูงสุด ทั้งแรงกายและมานาก็ถูกผลาญไปอย่างรวดเร็ว

นี่มันคือการดื่มยาพิษแก้กระหายชัดๆ ถ้าพลาดแค่นิดเดียว หรือมานาหมดจนเปิดค่ายกลศรดาราไม่ได้เมื่อไหร่ เขาจะถูกคลื่นมรณะนี่กลืนกินหายไปในพริบตา

และภาพการหนีตายสุดระทึกนี้ ก็ดันไปเข้าตาหน่วยกู้ภัยที่บินโฉบมาพอดี

พวกเขาคือกองทหารที่ควบ [กริฟฟอน] ร่างยักษ์บินอยู่บนท้องฟ้า

ในพื้นที่ป่ารกร้าง คลื่นพลังงานที่ปั่นป่วนและพวกมอนสเตอร์มักจะทำให้เครื่องยนต์ของยานพาหนะล้ำยุคขัดข้อง การบินด้วยเครื่องบินจึงทำได้ยาก

จะมีก็แต่สัตว์พาหนะบินได้ที่ถูกฝึกโดยอาชีพนักฝึกสัตว์ หรือไม่ก็ยอดฝีมือระดับคลาสสามขึ้นไปที่มีสกิลบินได้เท่านั้น ถึงจะสามารถโบยบินอยู่บนท้องฟ้าได้อย่างอิสระ

"เฮ้ย ดูข้างล่างนั่นสิ ไอ้หมอนั่นมัน..." อัศวินกริฟฟอนคนหนึ่งชี้มือลงไปข้างล่าง เสียงสั่นด้วยความตกตะลึง

"มันกำลัง... หลอกใช้คลื่นซอมบี้ปั่นบัฟความเร็วให้ตัวเองงั้นเหรอ" หัวหน้าหน่วยกู้ภัยถึงกับอ้าปากค้าง

จากมุมมองของพวกเขา ความเร็วของซูมู่แซงหน้าพวกมอนสเตอร์ทัพหน้าไปไกลแล้ว

แต่หมอนี่กลับไม่ยอมวิ่งหนีไปให้พ้นๆ ดันวิ่งถอยหลังยิงสวนซะงั้น นี่มันการกระทำของพวกคนบ้าชัดๆ

พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ที่ซูมู่ต้องทำแบบนี้ก็เพราะเขาจวนตัวจนกรอบไปหมดแล้วต่างหาก

"ลดระดับความสูงลง ลงไปช่วยเขาก่อน" หัวหน้าหน่วยสั่งการเฉียบขาด

กริฟฟอนหลายตัวดิ่งพสุธาลงมาอย่างรวดเร็ว แรงลมจากปีกของพวกมันพัดเอาฝุ่นดินฟุ้งกระจาย

อัศวินนายหนึ่งยื่นมือออกไปหาซูมู่ "รีบจับมือฉันไว้"

เมื่อซูมู่เห็นหน่วยกู้ภัย หินก้อนยักษ์ที่ทับอกอยู่ก็ถูกยกออกไปทันที เขากระโดดสุดแรงเอื้อมมือไปคว้ามือของอัศวิน แล้วถูกดึงตัวขึ้นไปนั่งบนหลังอันกว้างขวางของกริฟฟอน

ทันทีที่ขึ้นมาได้เขาก็ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้น ปากหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ เหงื่อกาฬไหลชุ่มจนเสื้อผ้าเปียกโชกไปทั้งตัว

ในขณะที่คนอื่นๆ ที่ถูกช่วยขึ้นมานั่งอยู่ข้างๆ ต่างก็พากันจ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น

[จบแล้ว]