บทที่ 750 - ก้าวสู่ระดับจื้อเกา!

บทที่ 750 - ก้าวสู่ระดับจื้อเกา!

วูบ——!

วินาทีที่จางหยวนเปิดใช้งานกลุ่มดาว โลกทั้งใบก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ในสายตาของจางหยวนตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตี้กุยหรือต้นกำเนิดความดับสูญ ล้วนกลายเป็นสิ่งเล็กจ้อยไร้ค่า ราวกับต้นหญ้าบนทุ่งกว้าง เม็ดทรายในทะเลทราย หรือหยดน้ำในมหาสมุทร

ตี้กุยที่แต่เดิมกะจะยืนดูจางหยวนถูกต้นกำเนิดความดับสูญลบให้หายไปกับตา พอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวจางหยวนในตอนนี้ ในแววตาของเขาก็ปรากฏความหวาดผวาขึ้นมาอย่างสุดขีด

มะ... ไม่จริงน่า!

มนุษย์ที่ยังไม่ถึงระดับจื้อเกา... จะแผ่กลิ่นอายที่เหนือกว่าจื้อเกาออกมาได้ยังไง?

ตัวเขาในตอนนี้รู้สึกราวกับเป็นหนูที่ติดอยู่ในโอ่งข้าวสาร และจางหยวนก็คือแมวยักษ์ที่ยืนจ้องลงมาจากปากโอ่ง

ตี้กุยกลัวแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกอยู่ในสัญชาตญาณ

หนี!

วินาทีนั้น ในหัวของตี้กุยมีแค่คำคำนี้โผล่ขึ้นมา จากนั้นคำว่า 'หนี' ก็นับไม่ถ้วนก็เข้ายึดครองสมองของเขา สั่งการให้ร่างกายรีบหนีออกไปจากโลกอันแสนน่ากลัวใบนี้

แต่ภายใต้แรงกดดันของจางหยวน ตี้กุยกลับพบว่าสมองของเขาไม่สามารถสั่งการร่างกายได้เลย เขาทำได้เพียงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

แรงกดดันจากจางหยวนทำให้ตี้กุยขยับตัวไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว!

ส่วนจางหยวนในเวลานี้ นับเป็นการใช้กลุ่มดาว 'อมตะชั่วคราว' เป็นครั้งที่สองแล้ว หลังจากหลงมัวเมาในพลังอันเป็นที่สุดได้เพียงครู่เดียว เขาก็ดึงสติกลับมา สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างตี้กุยและต้นกำเนิดความดับสูญ

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น จางหยวนก็ตระหนักได้ทันทีว่า ระหว่างสังหารตี้กุยกับกลืนกินต้นกำเนิดความดับสูญ เขาเลือกทำได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น

และจางหยวนก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้ปวดหัว เขาเอื้อมมือไปคว้าต้นกำเนิดความดับสูญที่อยู่ข้างๆ ไว้แน่นทันที

จะฆ่าตี้กุยตอนไหนก็ฆ่าได้ แต่โอกาสที่จะได้ใช้กำลังสยบต้นกำเนิดความดับสูญ มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น

เมื่อถูกจางหยวนคว้าจับ ต้นกำเนิดความดับสูญก็พยายามจะต่อต้าน ทว่าภายใต้ 'พลังสัมบูรณ์' ของจางหยวน การดิ้นรนของพลังแห่งความดับสูญช่างสูญเปล่า

เพียงชั่วพริบตา ต้นกำเนิดความดับสูญก็ถูกจางหยวนบีบบังคับให้หลอมรวมเข้าไปในร่างกายของเขา

[ดูดซับพลังแห่งความดับสูญซึ่งเป็นพลังระดับจื้อเกาสำเร็จ โปรดเลือกวิธีหลอมรวม]

[1. ทำลายต้นกำเนิดความดับสูญ กลืนกินพลังต้นกำเนิดของมัน ระดับพลังจะเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดของระดับจื้อเกา]

[2. สะกดต้นกำเนิดความดับสูญ หลอมรวมพลังแห่งความดับสูญ หลังจากก้าวสู่ระดับจื้อเกา พลังแห่งความดับสูญจะผสานเข้ากับพลังจื้อเกาของตัวเอง มีโอกาสได้รับพลังที่เหนือกว่าระดับจื้อเกา]

[3. ปล่อยต้นกำเนิดความดับสูญไป รับสิทธิ์สุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง]

หน้าต่างสเตตัสของจางหยวนมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

จางหยวนกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว สามตัวเลือก สามรางวัลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ถ้าเป็นคนปกติ คงลังเลอยู่ระหว่างตัวเลือกที่ 1 กับ 2 เลือก 1 เพื่อเอาตัวรอดจากตี้กุยตรงหน้า หรือเลือก 2 เพื่ออนาคตที่สดใส

การเอาพลังระดับจื้อเกาไปแลกกับสิทธิ์สุ่มรางวัลแค่ครั้งเดียว... มีแค่คนสองประเภทเท่านั้นแหละที่จะเลือก

ประเภทแรกคือคนโง่ และประเภทที่สองคือจางหยวน

"ฉันเลือก 3"

จางหยวนยึดคติ 'มี 3 เลือก 3' ของตัวเองอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

[ปล่อยต้นกำเนิดความดับสูญ รับสิทธิ์สุ่มรางวัล!]

เมื่อจางหยวนทำการตัดสินใจ ตี้กุยที่อยู่ไม่ไกลก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่า หลังจากที่จางหยวนหลอมรวมต้นกำเนิดความดับสูญเข้าไปแล้ว จู่ๆ เขาก็ปล่อยมันออกมา ปล่อยให้มันเร้นกายหายเข้าไปในแดนร้างแห่งความดับสูญ หลุดพ้นจากการควบคุมของจางหยวนไปดื้อๆ

"ไอ้เด็กนี่มันโง่หรือไง?"

คราวนี้ตี้กุยงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจางหยวนถึงยอมทิ้งพลังจื้อเกาที่อุตส่าห์ได้มาอย่างยากลำบากไปง่ายๆ แบบนั้น?

ทว่าหลังจากยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ในใจของตี้กุยก็เต็มไปด้วยความปีติยินดีสุดขีด

ไม่ว่าจางหยวนจะคิดอะไรอยู่ แต่นี่คือโอกาสทองของเขา!

หลังจากที่จางหยวนผ่านช่วงเวลาอมตะมา กลิ่นอายของเขาก็เริ่มลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว คาดว่าอีกไม่นานคงร่วงกลับไปอยู่ระดับเต้าจี๋เหมือนเดิม

ตอนที่จางหยวนเปิดใช้งานกลุ่มดาว ตี้กุยคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว

แต่พอจางหยวนหันไปหลอมรวมต้นกำเนิดความดับสูญแทนที่จะมาฆ่าเขา เขาก็เห็นทางรอดรำไร คิดว่าดาวกำเนิดมรรคานี้อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบหนีให้ไวที่สุด

ใครจะไปคิดล่ะว่า จางหยวนจะไม่ยอมฆ่าเขา แถมยังไม่หลอมรวมต้นกำเนิดความดับสูญอีก...

คนเรามันต้องโง่บัดซบขนาดไหน ถึงได้ยอมโยนข้อได้เปรียบเด็ดขาดทิ้งไปดื้อๆ จนสถานการณ์พลิกกลับมาแพ้แบบนี้?

"จางหยวนเอ๊ยจางหยวน ไอ้โง่เง่า นอกจากใช้พลังโกงแล้ว แกมันก็ไม่มีน้ำยาอะไรเลย! นั่นสินะ! ตัวฉันที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรท่องจักรวาลมาเนิ่นนาน จะไปแพ้ให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกได้ยังไง?"

รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าของตี้กุยอีกครั้ง พลังจื้อเกาควบแน่นอยู่ที่ฝ่ามือของเขา

นี่คือท่าไม้ตายที่เขาเตรียมไว้เผด็จศึกจางหยวน

ขอแค่จางหยวนหลุดจากสถานะอมตะเมื่อไหร่ เขาจะลงมือปลิดชีพจางหยวนในดาบเดียวโดยไม่ลังเล

ส่วนจางหยวนในตอนนี้ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับความคิดของตี้กุยเลย แต่ต่อให้รู้เขาก็ไม่สนหรอก

ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่หน้าต่างสเตตัสของตัวเองแล้ว

[ต้องการเปิดคลังอาวุธจื้อเกาเพื่อทำการสุ่มรางวัลตอนนี้หรือไม่?]

"ตกลง"

ตูม!!!

ทันทีที่จางหยวนตอบ 'ตกลง' กระแสน้ำวนสีรุ้งเหลือบแสงที่เขามองเห็นได้เพียงคนเดียวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ภายในกระแสน้ำวนนั้นมีการ์ดสีรุ้งเหลือบแสงจำนวนนับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่ พลังที่อัดแน่นอยู่ในการ์ดแต่ละใบนั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าต้นกำเนิดความดับสูญที่เขาเพิ่งปล่อยไปเมื่อครู่เลย

เพียงไม่นาน การ์ดใบหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกระแสน้ำวนสีรุ้งแล้วพุ่งทะลุเข้ากลางหน้าผากของจางหยวน พลังอันลึกลับซับซ้อนซึมซาบเข้าสู่จิตวิญญาณและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

[ได้รับพลังขั้นสุดยอด สกิลใดก็ได้สองสกิลจะวิวัฒนาการเป็นสกิลอัลติเมตระดับสมบูรณ์แบบ!]

[กลืนนภาได้รับการเสริมพลัง!]

[บั่นมรรคาได้รับการเสริมพลัง!]

[กลืนนภา (สมบูรณ์แบบ): ไม่ต้องการเงื่อนไขใดๆ สามารถกลืนกินและสังหารระดับจื้อเกาได้]

[บั่นมรรคา (สมบูรณ์แบบ): ตัดระดับพลังของตัวเองลงหนึ่งขั้นใหญ่ชั่วคราวเป็นเวลาหนึ่งวัน สามารถสังหารเป้าหมายที่ครอบครองพลังระดับจื้อเกาหนึ่งชนิดได้]

เมื่อสกิล 'กลืนนภา' และ 'บั่นมรรคา' ของจางหยวนได้รับการเสริมพลัง สกิลทั้งสองในหน้าต่างสเตตัสก็เปล่งประกายสีรุ้งเหลือบแสงเจิดจ้า

และวินาทีนั้นเอง ผลอมตะจากกลุ่มดาวของจางหยวนก็หมดฤทธิ์ลง ตี้กุยที่รอจังหวะอยู่แล้วก็พุ่งทะยานเข้าใส่จางหยวนสุดกำลังทันที

ขณะเดียวกัน สกิล 'กลืนนภา' ของจางหยวนก็สว่างวาบขึ้น!

"จางหยวน รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ไปลงนรกซะเถอะ!"

ใบหน้าของตี้กุยบิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมเกรียม พลังจื้อเกาในฝ่ามือถูกบีบอัดจนกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม แผ่รังสีอำมหิตสุดขั้วออกมา!

คราวนี้ตี้กุยทุ่มสุดตัว ถึงขั้นยอมเผาผลาญแก่นพลังชีวิตของตัวเอง

ตี้กุยไม่ออมมืออีกต่อไป ถ้าจางหยวนที่ร่วงกลับไประดับเต้าจี๋โดนการโจมตีนี้เข้าไปล่ะก็ กลุ่มดาวอมตะก็คงต้านทานไม่อยู่แน่!

แต่ทว่าตี้กุยไม่มีวันโจมตีโดน

"กลืนนภา"

จางหยวนเอ่ยคำสองคำออกมาเบาๆ โดยที่เขาแทบไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลย มิติรอบกายบิดเบี้ยวเล็กน้อย ลำแสงสีเทาเส้นหนึ่งพุ่งทะยานออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตี้กุยเป็นร้อยเท่า ทะลวงเจาะกระโหลกของตี้กุยจนทะลุ

รูม่านตาของตี้กุยเบิกโพลงและเลื่อนลอยในพริบตา พลังในร่างถูกลำแสงสีเทากลืนกินไปรวดเดียว ท่าไม้ตายที่อุตส่าห์สะสมพลังเตรียมไว้ในมือก็สลายไปจนหมดสิ้น

ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้แต่ความเจ็บใจก่อนตาย...

ตี้กุย จื้อเกาผู้ปกครองเก้าสวรรค์สิบปฐพีมานานนับหมื่นล้านปี หยุดชะงักอยู่ตรงหน้าจางหยวน

ร่างกายของเขาเหลือเพียงแค่เปลือกกลวงเปล่า

[สังหารจื้อเกาตี้กุยสำเร็จ กลืนกินพลังทั้งหมดของตี้กุย!]

ตูม!!!

ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนการสังหารเด้งขึ้นบนหน้าต่างสเตตัสของจางหยวน พลังระดับจื้อเกาอันไร้ที่สิ้นสุดก็ทะลักเข้าสู่ร่างกายของจางหยวนและแปรเปลี่ยนเป็นพลังของเขาเอง

แรงกดดันของจางหยวนพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ทะลวงผ่านขีดจำกัดของระดับเต้าจี๋ ก้าวข้ามจุดสิ้นสุดของการบ่มเพาะของสรรพสัตว์ทั้งมวล

จื้อเกา!