บทที่ 720 - สองอู่ตี้

บทที่ 720 - สองอู่ตี้

"หา?"

เย่หมิงได้ยินสิ่งที่จางหยวนพูดก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองจางหยวนตอนนี้เหมือนกำลังมองดูคนบ้า

"ไอ้หนู สมองแกมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย แค่ฆ่าอู่เซิ่งจอมปลอมตอนอยู่ระดับอู่จุนได้ ก็เลยหลงคิดว่าตัวเองในระดับอู่เซิ่งจะสามารถฆ่าอู่ตี้ได้งั้นเหรอ?"

"อย่าว่าแต่แกเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับอู่เซิ่งเลย ต่อให้แกอยู่จุดสูงสุดของอู่เซิ่ง แกก็ยังเทียบไม่ได้กับเศษเล็บของครึ่งก้าวสู่อู่ตี้ด้วยซ้ำ"

"ช่องว่างระหว่างเซิ่งกับตี้ มันห่างไกลยิ่งกว่าช่องว่างระหว่างแกกับมนุษย์ธรรมดาซะอีก!"

เย่หมิงเยาะเย้ยจางหยวนอย่างไม่ไว้หน้า แถมยังไม่คิดจะปิดบังแววตาดูแคลนที่ฉายชัดออกมาเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้ตอนที่จางหยวนสังหารหลงยวนในเมืองหลวงต้าเฉียน เขาเองก็ซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในเงามืด ตอนนั้นเขายังคิดว่าจางหยวนเป็นยอดฝีมือที่น่าจับตามองคนหนึ่ง

แต่พอดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เขาคิดว่าตัวเองคงมองคนผิดไป

เท่านั้นยังไม่พอ เขายังแอบคิดด้วยซ้ำว่าวิถีสวรรค์เล่นใหญ่เกินไปที่ส่งเขามาคอยจับตาดูจางหยวน

เจอคำดูถูกสารพัดแบบนี้ จางหยวนก็ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ เขาเพียงแค่ยกแขนขึ้นแล้วกางนิ้วทั้งห้าออก

ทักษะ: กลืนกินสวรรค์!

พลังงานสีเทาก่อตัวขึ้นเป็นทรงกลมหมุนวนอยู่บนฝ่ามือของจางหยวน กลิ่นอายลึกลับซับซ้อนแผ่ซ่านออกมาอย่างต่อเนื่อง

เย่หมิงมองดูพลังงานที่กำลังควบแน่นบนฝ่ามือของจางหยวน รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนชีวิตตัวเองกำลังจะเดินมาถึงจุดจบ

"ไอ้เด็กนี่ มันมีของแปลกๆ!"

เย่หมิงไม่รอช้า เขาเผยแววตาอำมหิต กระชับกระบี่จักรพรรดิเผ่ามนุษย์ในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่จางหยวนด้วยความเร็วสูงสุด!

อานุภาพระดับอู่ตี้ระเบิดออกอย่างเต็มกำลัง ทำเอามิติที่หนึ่งทั้งหมดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ในเก้าสวรรค์สิบปฐพี กองกำลังยักษ์ใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเซียนไร้เทียมทานแห่งเมืองหลวงต้าเฉียนอย่างขะมักเขม้น ต่างก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอู่ตี้ที่ปะทุขึ้นมากะทันหันอีกครั้ง

ณ ศูนย์กลางสมรภูมิ กระบี่ของเย่หมิงพุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือแสง แต่ต่อให้เขาจะเร็วแค่ไหนก็ยังเร็วไม่เท่าทักษะกลืนกินสวรรค์

ลำแสงสีเทาพุ่งทะลักออกจากฝ่ามือของจางหยวน มันกลืนกินกระบี่จักรพรรดิเผ่ามนุษย์เข้าไปจนหมดสิ้นก่อนจะพุ่งทะลวงหัวของเย่หมิงจนทะลุ

อานุภาพระดับอู่ตี้ที่เพิ่งจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุดถูกตัดขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที

มิติที่หนึ่งที่กำลังสั่นสะเทือนกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง บรรดากองกำลังยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งจะเริ่มแกะรอยกลิ่นอายของอู่ตี้ต่างก็สูญเสียเป้าหมายไปในชั่วพริบตา

ตุบ!

สิ้นเสียงทึบๆ ร่างของเย่หมิงก็ล้มตึงลงกับพื้น รูม่านตาเบิกกว้างไร้แวว สิ้นลมหายใจไปในทันที

ถูซานหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังจางหยวนเบิกตากว้างมองศพของจักรพรรดิเผ่ามนุษย์เย่หมิง สมองของเธอชัตดาวน์ไปเรียบร้อยแล้ว

ตาย...ตายในพริบตาเนี่ยนะ?

อู่ตี้ ตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเก้าสวรรค์สิบปฐพี...

ตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ถูซานหลิงรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปหมด เธอสูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์ไปโดยสิ้นเชิง

[สังหารจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ เย่หมิง สำเร็จ สามารถดูดซับพลังบ่มเพาะของจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ได้ โปรดเลือกรางวัลพิเศษ]

ข้อความแจ้งเตือนการสังหารเด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบของจางหยวน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ดูรางวัล หอกสายฟ้าที่ห่อหุ้มด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงก็พุ่งทะลุมิติออกมาเล็งเป้าหมายมาที่เขา!

อาวุธประจำตัวทั้งหมดพุ่งพรวดออกจากมิติค่ายกลกระบี่ในเสี้ยววินาทีเพื่อพยายามปกป้องจางหยวน แต่หอกสายฟ้านั่นมีความเร็วเหนือกว่ากระบี่ของเย่หมิงเสียอีก อาวุธประจำตัวเหล่านั้นจึงพุ่งมาป้องกันไม่ทัน

ตู้ม!!!

หอกสายฟ้าพุ่งทะลวงหน้าอกของจางหยวนและตอกร่างเขาติดกับพื้นอย่างจัง!

"เจ้านาย!!!"

ถูซานหลิงและเสี่ยวโยวเห็นเหตุการณ์ก็กรีดร้องเสียงหลง รีบวิ่งถลาเข้าไปหาจางหยวน ทว่าจู่ๆ หอกสายฟ้านั่นก็ระเบิดกระแสไฟฟ้าอันรุนแรงออกมา กระแทกร่างของหญิงสาวทั้งสองให้กระเด็นออกไป!

"เย่หมิงไอ้โง่เอ๊ย เป็นถึงอู่ตี้แต่ดันโดนอู่เซิ่งสวนกลับจนตาย โชคดีที่วิถีสวรรค์ส่งข้ามาคอยคุมงาน ไม่งั้นคงเกิดเรื่องใหญ่แน่"

เสียงทุ้มกังวานดังก้องไปทั่วบริเวณ จากนั้นมิติก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย ชายในชุดเกราะสีดำที่มีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่รอบตัวก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า

กลิ่นอายที่ชายคนนี้ปลดปล่อยออกมาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเย่หมิงเสียอีก!

ถูซานหลิงเห็นการแต่งกายของชายคนนั้นก็นึกถึงบุคคลในบันทึกโบราณขึ้นมาได้อีกคน เธอโพล่งออกมาโดยอัตโนมัติ "จักรพรรดิอัสนี ม่อจวินหลิน?"

ม่อจวินหลินหันมายิ้มให้ถูซานหลิงที่กำลังทำหน้าหวาดผวา "หึ...ดูเหมือนนังหนูอย่างเจ้าจะหูตากว้างไกลไม่เบานี่ ข้าเป็นคนยุคโบราณที่เก่าแก่กว่าเย่หมิงตั้งหลายยุค แต่เจ้ากลับยังรู้จักชื่อข้าอีก"

ถูซานหลิงมองดูอู่ตี้ที่ควรจะตายไปตั้งนานแล้วปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน จู่ๆ เธอก็นึกถึงความเป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาอย่างหนึ่ง

บรรดาอู่ตี้และมหาจักรพรรดิปีศาจที่หายสาบสูญไปในอดีต พวกเขาไม่ได้ตายจากไปหรอก แต่ถูกวิถีสวรรค์รวบรวมตัวไปและกักขังไว้ในสถานที่ลับสักแห่งต่างหาก!

วิถีสวรรค์รวบรวมยอดฝีมือพวกนี้ไปทำไมกัน?

ทำไมอู่ตี้และมหาจักรพรรดิปีศาจพวกนี้ถึงยอมสวามิภักดิ์รับใช้วิถีสวรรค์?

แล้วทำไมจักรพรรดิจิ้งจอกของเผ่าเธอถึงต้องถูกฆ่าปิดปากหลังจากที่ปฏิเสธคำเชิญ?

ถูซานหลิงรู้สึกรางๆ ว่าโลกทั้งใบกำลังถูกปกคลุมด้วยแหข่ายล่องหนขนาดยักษ์ และเธอกำลังจะเฉียดเข้าไปใกล้แผนการร้ายระดับสะท้านฟ้าเข้าให้แล้ว!

ม่อจวินหลินเห็นสีหน้าของถูซานหลิงก็ส่งยิ้มให้ "เจ้าเป็นเด็กฉลาดจริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนข้าอาจจะรับเจ้ามาเป็นอนุภรรยา แต่ตอนนี้เจ้าดันรู้เห็นเรื่องที่ไม่ควรรู้มากเกินไป ข้าปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้แล้วล่ะ"

พูดจบ ม่อจวินหลินก็ยกมือขึ้นเบาๆ หอกสายฟ้าที่ปักทะลุอกของจางหยวนก็แปรสภาพเป็นกระแสไฟฟ้าพุ่งกลับไปอยู่ในมือของเขาทันที

ถูซานหลิงเห็นภาพนั้นก็รู้สึกสิ้นหวังจนแทบขาดใจ เธอหันไปมองร่างของจางหยวนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นด้วยแววตาเศร้าสลดพลางพึมพำ "เจ้านายคะ...แม้ตอนมีชีวิตไม่อาจร่วมเรียงเคียงหมอน แต่ตอนตายได้ฝังร่วมโลง แค่นี้ฉันก็พอใจแล้วค่ะ"

ถูซานหลิงรำพึงรำพัน เธอกำลังจะตัดช่องน้อยแต่พอตัวเพื่อปลิดชีพตายตามจางหยวนไป แต่จู่ๆ ร่างของจางหยวนที่ควรจะตายไปแล้วกลับลุกพรวดขึ้นมานั่ง

รูม่านตาของถูซานหลิงหดเกร็ง "เจ้านาย!?"

"ซี๊ดดด—! เจ็บชะมัดเลย สายฟ้านั่นช็อตกระดูกฉันจนกรอบไปหมดแล้วเนี่ย"

จางหยวนส่ายหน้าดิก แผลกลวงโบ๋ที่หน้าอกสมานตัวหายสนิทไปเป็นที่เรียบร้อย

ม่อจวินหลินเห็นจางหยวนยังไม่ตาย ประกายความตกตะลึงก็วาบผ่านดวงตา "แกยังไม่ตายงั้นเรอะ?"

"ฉันยังไม่ตายแล้วมันน่าตกใจตรงไหนล่ะ?"

จางหยวนลุกขึ้นยืน เขายังรู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หน้าอกอยู่เลย

ครั้งสุดท้ายที่เขารู้สึกเจ็บหน้าอกแบบนี้ ก็คือตอนที่เทพแห่งการตีเหล็กช่วยทุบหัวใจราชันคำสาปทิ้งนั่นแหละ

คิดแล้วจางหยวนก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที เขาหันไปจ้องหน้าม่อจวินหลิน "เป็นถึงอู่ตี้แต่ดันลอบกัดอู่เซิ่ง ยางอายแกเอาไปทิ้งไว้ไหนหมด?"

ม่อจวินหลินเห็นจางหยวนนอกจากจะไม่ตายแล้วยังลุกขึ้นมาเดินเหินได้สบายใจเฉิบ จิตสังหารในใจเขาก็ยิ่งพุ่งพล่าน "วิถีสวรรค์พูดถูกจริงๆ ปล่อยให้คนต่างถิ่นอย่างแกเดินเพ่นพ่านในเก้าสวรรค์สิบปฐพีต่อไป ไม่ช้าก็เร็วแกจะต้องกลายเป็นหอกข้างแคร่แน่!"

จางหยวนแค่นหัวเราะ "แกเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ไม่ช้าก็เร็ว แต่ฉันเป็นหอกข้างแคร่ของพวกแกมาตั้งแต่แรกแล้ว...วินาทีที่ฉันเหยียบลงบนดาวกำเนิดมรรคาของพวกแก พวกแกก็ไม่มีปัญญามาหยุดฉันได้อีกแล้วล่ะ"

"ไอ้เด็กปากดี!"

ม่อจวินหลินตวาดลั่น "ฆ่าแกครั้งเดียวไม่ตาย ข้าก็จะฆ่าแกเป็นร้อยเป็นพันครั้ง บดขยี้แกให้เป็นผุยผง ดูซิว่าแกจะตายไหม!"

"งั้นเหรอ?"

จางหยวนเพียงแค่หัวเราะหึๆ แล้วยกแขนขึ้นมาอีกครั้ง

ม่อจวินหลินเห็นจางหยวนทำท่าเหมือนตอนที่เพิ่งจะฆ่าเย่หมิงไปหมาดๆ แต่เขากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด เขาแสยะยิ้มเย็น "เลิกขู่ฟ่อๆ ได้แล้ว ถึงข้าจะไม่รู้ว่าทักษะวิชาที่แกใช้ฆ่าอู่ตี้ในพริบตามันคืออะไร แต่วิชาพรรค์นั้นมันต้องแลกมาด้วยข้อแลกเปลี่ยนมหาศาลอยู่แล้ว!"

"แกไม่มีทางใช้มันได้สองครั้งติดกันแน่!"

แววตาหยอกล้อของจางหยวนยิ่งฉายชัด "การที่ฉันใช้ทักษะนี้ติดต่อกัน มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนจริงๆ นั่นแหละ แต่ข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าเนี่ย...แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเลยล่ะ"

สิ้นคำพูด หอคอยนภาในร่างของจางหยวนก็เปล่งแสงสว่างวาบ

จางหยวนสละพลังชีวิตสูงสุดสิบเปอร์เซ็นต์!

วินาทีต่อมา ทักษะกลืนกินสวรรค์ในหน้าต่างระบบของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง!

[จบแล้ว]