บทที่ 600 - ท่านพ่อ

บทที่ 600 - ท่านพ่อ

จางหยวนที่กำลังรับพลังจากการแปรสภาพของมรรคาแห่งความว่างเปล่า สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเย็นเยียบของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง เขาหันไปมองก็เห็นอีกฝ่ายกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่ายังไม่ทันที่จางหยวนจะขยับตัว หรือกระทั่งตี้ยวนจะปรากฏร่างด้วยซ้ำ กระบี่เฉพาะตัวสิบเล่มนำโดยกระบี่เซวียนหยวน รวมกับกระบี่เจ็ดดารา ก็พุ่งทะยานออกจากมิติพยุหะกระบี่โดยอัตโนมัติ ทะลวงการป้องกันของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างอย่างง่ายดาย ก่อนจะตอกร่างของเขาตรึงติดกับพื้น!

เวลานี้จางหยวนที่ได้รับการสนับสนุนจากมรรคาแห่งความว่างเปล่า มีระดับพลังเข้าใกล้มหาจักรพรรดิเข้าไปทุกที ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวข้ามขีดจำกัด

ส่วนด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างสูญเสียสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูงสุดของฟองสบู่ความฝัน ซ้ำยังดึงพลังจากมรรคาแห่งคำอธิษฐานมาใช้ไม่ได้ ตัวเขาในยามนี้... ไม่แม้แต่จะสะกิดความสนใจของตี้ยวนได้เสียด้วยซ้ำ

ช่องว่างแห่งพลังมันห่างชั้นกันเกินไป

"เจ็บใจ... ฉันเจ็บใจโว้ยยยย!!!"

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่ากลับถูกฝูงกระบี่บินของจางหยวนกดทับไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้!

"จางหยวน! แกมันไร้จิตสำนึก! ทำไมแกถึงกล้าพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉันง่ายๆ แบบนี้!"

"จางหยวน! ตอบฉันมาสิ!!!"

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างสติแตกไปแล้ว เขาตะคอกถามจางหยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จางหยวนลอยตัวอยู่บนฟ้าในจุดที่เตรียมจะบรรลุมหาจักรพรรดิ เขามองต่ำลงไปยังด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างที่กำลังคลุ้มคลั่ง แล้วเอ่ยขึ้น "ก็เพราะตั้งแต่แรก แกเป็นคนมาแหยมกับฉันก่อนไงล่ะ"

คำพูดนี้ทำเอาด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างที่กำลังบ้าคลั่งชะงักงันไปทันที

ใช่แล้ว... ถ้าเขาไม่ไปจับตัวเทพวารีมา ถ้าเขาไม่ไปข้องเกี่ยวอะไรกับแดนโลกาสีน้ำเงิน ไอ้ตัวซวยอย่างจางหยวนก็ไม่มีทางมาโผล่ที่แดนเมิ่งซิงหรอก!

ถึงเขาจะไม่ได้กายาอริยะขั้นสุดยอดของเทพวารีมาครอบครอง แต่ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องหาตัวตายตัวแทนได้แน่ การบรรลุมหาจักรพรรดิก็เป็นแค่เรื่องของเวลา

แต่เพราะความใจร้อนอยากรีบเป็นมหาจักรพรรดิ ประกอบกับคิดว่าแดนโลกาสีน้ำเงินเป็นแค่โลกใบเล็กๆ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด เขาเลยไม่เคยเห็นหัวแดนโลกาสีน้ำเงินกับจางหยวนเลยสักนิด

แกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ

เรื่องทั้งหมดนี้... เขารนหาที่ตายเองทั้งนั้น

"อย่างนี้นี่เอง... กำแพงเมืองพังทลายเพราะรอยแยกเล็กๆ แผนการร้อยล้านปี ต้องมาพังพินาศเพราะความจองหองเพียงชั่ววูบของฉันเองสินะ"

"ฉันนี่มัน... ไม่มีวาสนาจะเป็นมหาจักรพรรดิจริงๆ ด้วยแฮะ"

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างพึมพำกับตัวเอง วินาทีนี้เขายอมรับความจริงแล้ว ร่างกายเริ่มเลือนราง แก่นแท้แห่งชีวิตเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว

วินาทีที่จางหยวนบรรลุมหาจักรพรรดิ พลังงานทั้งหมดในฟองสบู่ความฝันจะถูกสูบจนแห้งเหือด และเขาก็จะหมดโอกาสเป็นมหาจักรพรรดิไปตลอดกาล!

หลายปีมานี้ ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างหมกมุ่นอยู่กับการทดลองสร้างมหาจักรพรรดิ ร่างกายถูกพลังงานสารพัดกัดกินจนบอบช้ำอย่างหนัก ตอนนี้เขาก็เป็นแค่ไม้ใกล้ฝั่งที่มีชีวิตอยู่ได้เพราะฝืนรั้งลมหายใจเฮือกสุดท้ายเอาไว้เท่านั้น

เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว

จางหยวนปล้นความฝันของเขาไป แล้วยังลงมือตอกฝาโลงให้เขาด้วยตัวเองอีก

วินาทีนั้น ภาพความทรงจำในอดีตก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างราวกับม้วนฟิล์ม

เขานึกถึงทุ่งหญ้าบ้านเกิด นึกถึงคมดาบของทหารจักรวรรดิที่สังหารล้างบางหมู่บ้าน นึกถึงช่วงเวลาที่ตกเป็นทาส นึกถึงตอนที่ใช้ความฉลาดปราดเปรื่องของตัวเองจนได้เลื่อนขั้นเป็นเด็กรับใช้ของนายท่าน นึกถึงตอนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของโลก นึกถึงตอนที่กลายเป็นด็อกเตอร์ที่อายุน้อยที่สุด อธิการบดีที่อายุน้อยที่สุด พระราชาที่อายุน้อยที่สุด และอริยะที่อายุน้อยที่สุด...

ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ในส่วนลึกถาโถมเข้าใส่ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง

เขา... ฮอดจ์สัน เอียน ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นอัจฉริยะที่ผ่านเรื่องราวระดับตำนานและยืนหยัดเหนือสรรพสัตว์เช่นกัน

"อย่างน้อย... ฉันก็เป็นคนสร้างมหาจักรพรรดิขึ้นมา ชื่อของฮอดจ์สัน เอียน... จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของจักรวาลตลอดไป"

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างมองร่างของจางหยวนที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนท้องฟ้า ความขุ่นมัวในใจพลันมลายหายไป

"จางหยวน ฉันไม่ใช่นาย... แต่จากนี้ไป ชีวิตของนายก็จะไม่มีวันสลัดฉันพ้นเหมือนกัน ในตำนานของนาย... จะมีชื่อของฉันรวมอยู่ด้วย"

"ท่านพ่อ... อย่าเพิ่งตายสิครับ"

จู่ๆ เสียงแปลกหน้าก็ดังขึ้นข้างหูด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง ตามด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลสุดหยั่งคาดที่ถูกอัดฉีดเข้าสู่ร่างของเขา

แทบจะในชั่วพริบตา ร่างของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างที่กำลังจะแหลกสลายก็ฟื้นฟูกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์เต็มร้อย แถมกลิ่นอายพลังยังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"พลังนี่มัน..."

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่จู่ๆ ก็ไหลทะลักเข้ามาในร่าง เขาถึงกับยืนอึ้งไปเลย

ขณะเดียวกัน พลังอำนาจอันมหาศาลก็กวาดล้างไปทั่วฟองสบู่ความฝัน โลกสีเทากลับมามีสีสันอีกครั้ง มรรคาแห่งความว่างเปล่าถูกพลังนั้นกดทับเอาไว้ดื้อๆ!

วิ้ง!!!

เสียงกระบี่ตี้ยวนกรีดร้องลั่น มันพุ่งทะยานออกจากร่างของจางหยวน ปลดปล่อยปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว ซัดพลังที่กดทับมรรคาแห่งความว่างเปล่าให้กระเด็นกลับไป

"ตี้ยวนงั้นเหรอ"

จางหยวนเห็นตี้ยวนพุ่งออกมาเองก็แอบตกใจ เขารีบหันไปมองทางด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง และเห็นร่างเงาสีดำจางๆ ยืนอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย

จางหยวนมองใบหน้าของร่างเงานั้นไม่ชัด แต่สัมผัสได้ว่าระดับพลังของร่างเงานั้นเหนือกว่าเขา!

ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่บรรลุมหาจักรพรรดิ แต่ก็เป็นถึงกึ่งจักรพรรดิขั้นสุดยอด การที่ร่างเงานั้นมีพลังเหนือกว่าเขา หมายความว่า... หมอนั่นคือมหาจักรพรรดิ!

"นั่นคือไพ่ตายของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างเหรอเนี่ย"

จางหยวนเห็นมหาจักรพรรดิโผล่มาดื้อๆ ก็อึ้งกิมกี่ไปเลย

ไม่ใช่แค่จางหยวน แม้แต่ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างเองก็ทำหน้าเหวอ เขามองร่างเงาที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่ามหาจักรพรรดิที่จู่ๆ ก็โผล่มานี่มาจากไหน แล้วทำไมถึงเรียกเขาว่าท่านพ่อ

ทั้งชีวิตนี้เขาหมกมุ่นอยู่แต่กับการวิจัย ไม่เคยมีลูกมีเมียสักหน่อย!

ร่างเงาเอ่ยกับด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง "ท่านพ่อ ผมมาจากโลกที่มีอายุขัยเพียง 0.3 มิลลิวินาที อีก 0.01 มิลลิวินาที ผมก็จะสลายไปแล้วครับ"

"ผมแหกกฎแห่งเหตุและผล ข้ามเวลาจากอดีตอันไกลโพ้นเพื่อมาหาท่านในอนาคต ท่านคือผู้สร้างผมขึ้นมา ผมจึงควรมาแสดงความขอบคุณต่อท่านครับ"

"แม้ผมจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 0.01 มิลลิวินาที แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสมบูรณ์แล้ว... ผมกำลังจะดับสูญ พลังของโลกใบนั้น รวมทั้งพลังของผม... ก็จะไร้ความหมาย ผมขออุทิศทุกสรรพสิ่งในจักรวาลนั้น รวมทั้งทุกอย่างของผม... ให้กับท่านพ่อครับ"

"ได้โปรด... อย่าเพิ่งตายเลยนะครับ"

ตูม!!!

สิ้นเสียงร่างเงา แม่น้ำแห่งมรรคาเวลาพลันปรากฏขึ้นรอบด้าน มหาจักรพรรดิผู้นั้นพุ่งทะยานออกจากแม่น้ำแห่งมรรคาเวลา ไม่สนผลสะท้อนกลับของกฎแห่งเหตุและผล ถ่ายทอดพลังที่นำมาจากอดีตทั้งหมด อัดฉีดเข้าสู่ร่างของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างรวดเดียว

พลังของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างพุ่งปรี๊ดทะลุเพดาน!

จังหวะที่ร่างเงาถ่ายทอดพลังให้ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้าง เขาก็ปรายตามองตี้ยวนที่อยู่เบื้องหน้าจางหยวน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "แกคือภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงที่สุดของท่านพ่อ งั้นฉันจะขอใช้ร่างที่ใกล้ดับสูญนี้ แลกชีวิตกับแกก็แล้วกัน"

พอพูดจบ ร่างเงาก็แผดเผาแก่นแท้แห่งชีวิตของตัวเอง ในขณะเดียวกัน มิติรอบตัวตี้ยวนก็เริ่มบิดเบี้ยว

วินาทีต่อมา ร่างเงากระชากตี้ยวนดึงเข้าไปในแม่น้ำแห่งกาลเวลา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!

ในฟองสบู่ความฝัน ตอนนี้เหลือเพียงจางหยวนที่มีพลังกึ่งจักรพรรดิขั้นสุดยอด กับ...

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างที่ทะลวงขีดจำกัดกลายเป็นมหาจักรพรรดิ!

ตูม!!!

ด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างเบิกตาโพลง กลิ่นอายพลังมหาจักรพรรดิอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างไปทั่วฟ้าดิน เขากระชากสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูงสุดของฟองสบู่ความฝันกลับคืนมาในพริบตา พร้อมกับสูบพลังงานในนั้นที่มากพอจะให้กำเนิดมหาจักรพรรดิมาเป็นของตัวเอง!

กลิ่นอายพลังของด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง ช่องว่างพลังระหว่างเขากับจางหยวนถูกถ่างออกกว้างกว่าเดิม!

"โอ๊ะโอ!"

จู่ๆ ฮวาเยวี่ยก็โผล่มายืนข้างจางหยวน เขามองลงไปยังด็อกเตอร์แห่งการทำลายล้างเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาถามจางหยวน "เสี่ยวหยวนจื่อ หมอนั่นดูเหมือนพระเอกยิ่งกว่านายอีกนะเนี่ย เอาไงดีล่ะพวกเรา"

[จบแล้ว]