บทที่ 7 - แค่โดนช็อตนิดหน่อยเอง

บทที่ 7 - แค่โดนช็อตนิดหน่อยเอง

อย่างไรก็ตาม หวังเฉินไม่ได้มีอารมณ์เศร้าสร้อยเวทนาตัวเองอะไรนัก

ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป

ต่อให้เขาไม่ได้เปลี่ยนอาชีพเป็นสายต่อสู้ หรือไม่ได้ปลุกตื่นพรสวรรค์จากนิ้วทองคำ อย่างมากที่สุดหลังจากเรียนจบมัธยมปลายเขาก็แค่ไปหางานทำ พัฒนาอาชีพสายรอง และใช้ชีวิตที่แสนธรรมดาแต่สงบสุขและมีความสุขไปจนจบชีวิต ก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน

ทัศนคติต่อการใช้ชีวิตของหวังเฉินนั้นค่อนข้างไปทางสายชิล

อะไรที่ไขว่คว้าได้ก็ลองดูสักตั้ง

ถ้าคว้ามาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

ได้มาคือโชคเสียไปคือดวง

เขามีจิตใจประมาณนั้นแหละ

ในตอนนี้

เขาหิ้วเจ้างูหลามเขียวน้อยพลางฮัมเพลงเบาๆ หวังเฉินหิ้วกรงสัตว์อสูรกลับเข้าบ้านด้วยความสบายใจ

เจ้างูหลามเขียวน้อยยังคงทำตัวว่าง่ายและเรียบร้อย แม้จะยังไม่ได้ทำพันธสัญญามันก็ไม่ได้อาละวาดหรือพุ่งชนกรง แต่มันกลับขดตัวอยู่ในกรงเงียบๆ และกะพริบดวงตางูที่กลมโตและสว่างไสว จ้องมองไปรอบๆ บ้านเก่าหลังนี้

หวังเฉินไม่ได้รีบร้อนที่จะทำพันธสัญญากับเจ้างูหลามเขียวน้อยทันที แต่เขาเลือกที่จะผัดหมูใส่พริกหยวกให้ตัวเองจานหนึ่ง และทอดไข่ดาวเพิ่มอีกฟอง ในเมื่อได้เงินมาตั้งห้าล้านเหรียญทองแล้ว เราก็กลายเป็นเศรษฐีคนหนึ่งเหมือนกัน ต้องใช้ชีวิตให้หรูหราขึ้นมาหน่อย

หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ไปจุดธูปสามดอกต่อหน้าภาพถ่ายของพ่อแม่เจ้าของร่างเดิม

แล้วก็ไปอาบน้ำจนชื่นใจ

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เดินมาหาเจ้างูหลามเขียวน้อย และเริ่มพินิจพิจารณาเจ้าตัวเล็กนี่

ถึงจะเรียกว่างูหลาม

แต่ที่จริงแล้วขนาดตัวมันค่อนข้างเล็ก แต่ความยาวนั้นถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว หวังเฉินกะด้วยสายตาว่าความยาวของเจ้างูหลามเขียวน้อยตัวนี้น่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง

เนื่องจากยังไม่ได้ทำพันธสัญญา จึงยังไม่สามารถมองเห็นสกิลเริ่มต้นที่มันมีได้

เจ้าตัวเล็กเห็นหวังเฉินจ้องมองมัน มันก็ไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด แต่มันกลับจ้องตางูกลับมาประสานสายตากับหวังเฉินอย่างไม่ลดละ

ในตอนนั้นเอง หวังเฉินก็ยกมือขึ้น และร่าย 'ศาสตร์ฝึกอสูร' ใส่เจ้างูหลามเขียวน้อย

วูบ!!

แรงสั่นสะเทือนที่ดูลึกลับแผ่ซ่านออกมา

วงเวทมนตร์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่งปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเจ้างูหลามเขียวน้อย

แต่เจ้าตัวเล็กกลับดูหวาดระแวง มันหดหัวเล็กๆ ลงเล็กน้อย ราวกับนึกไม่ถึงว่ามนุษย์คนนี้จะยอมทำพันธสัญญากับสัตว์ธรรมดาที่อ่อนแอที่สุดอย่างมันจริงๆ

หวังเฉินเห็นว่าเจ้างูหลามเขียวน้อยยังไม่ยอมรับพันธสัญญา เขาก็ร้องหึออกมาทีหนึ่ง แล้วเปิดกรงออกโดยไม่เกรงกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะกัดเลยสักนิด เขาจ้องไปที่หัวเล็กๆ ของมันแล้วดีดหน้าผากมันไปหนึ่งทีดังเปรี้ยง!

"จี๊!"

เมื่อโดนดีดหัวไปทีหนึ่ง เจ้าตัวเล็กไม่ได้โกรธจนพุ่งเข้ามากัด แต่กลับส่งเสียงร้องออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"รีบตอบตกลงทำพันธสัญญาซะ ไม่งั้นฉันจะดีดหัวเธออีกนะ"

หวังเฉินขู่ พร้อมกับทำท่าจะยื่นมือไปที่ดีดหัวเล็กๆ ของมันอีกรอบ

อาจเป็นเพราะผลของศาสตร์ฝึกอสูร เจ้างูหลามเขียวน้อยจึงเข้าใจความหมายที่มนุษย์ตรงหน้าต้องการสื่อ มันจึงรีบยอมปล่อยให้วงเวทมนตร์ที่ซับซ้อนนั้นหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของมัน

[ติ๊ง!]

[ขอแสดงความยินดี คุณทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรสำเร็จ: งูหลามเขียวน้อย!]

ในวินาทีนี้ ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าต่างข้อมูลของหวังเฉิน

และข้อมูลอย่างละเอียดของเจ้างูหลามเขียวน้อยก็ปรากฏขึ้นมาเช่นกัน

ซึ่งแตกต่างจากข้อมูลบนป้ายแขวนก่อนหน้านี้ ตรงที่มีแถบข้อมูล [พรสวรรค์] และ [สกิล] เพิ่มเข้ามา

ข้อมูลทั้งสองส่วนนี้มีเพียงผู้เป็นเจ้านายหรือตัวสัตว์อสูรเองเท่านั้นที่มองเห็นได้

[สัตว์อสูร: งูหลามเขียวน้อย]

[เพศ: เมีย]

[เลเวล: 5]

[ขีดจำกัดเลเวล: 50]

[ประเภท: สัตว์อสูรสายต่อสู้]

[ลำดับสายเลือด: สัตว์ธรรมดาระดับสอง]

[พรสวรรค์: ร่างยักษ์ (ระดับ D)]

[สถานะสี่มิติ: พลังกาย 10, ร่างกาย 10, สติปัญญา 10, ความคล่องตัว 10]

[สกิล: รัดคอ (ระดับ D), พุ่งชนบ้าคลั่ง (ระดับ F), กัดกระชาก (ระดับ F)]

...

สมกับเป็นสัตว์ธรรมดาจริงๆ!

ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์หรือสกิล ต่างก็มีความธรรมดาอย่างที่สุด! มีความไร้ประโยชน์อย่างที่สุด!

ระดับ F คือระดับที่ต่ำที่สุดของทั้งสกิลและพรสวรรค์แล้ว แต่เจ้าตัวเล็กนี่กลับมีถึงสองอย่างในคราวเดียว

เนื่องจากทำพันธสัญญาสำเร็จแล้ว ระหว่างนักฝึกอสูรกับสัตว์อสูรจึงมีการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณเกิดขึ้น

เจ้างูหลามเขียวน้อยสัมผัสได้ถึงความคิดที่เจ้านายกำลังบ่นพึมพำเรื่องมัน มันจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างน้อยใจ "จี๊!"

ความหมายของมันประมาณว่า หนูก็ไม่ได้อยากจะไร้ประโยชน์แบบนี้หรอกนะ แต่มันเป็นมาตั้งแต่เกิดแล้วนี่นา จะให้ทำยังไงได้ล่ะ?

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เธออาจจะไร้ประโยชน์ แต่รอดูเถอะ ถ้าอยู่กับฉันล่ะก็ รับรองว่าจากของไร้ค่าจะกลายเป็นอัจฉริยะ จากขยะจะกลายเป็นของล้ำค่าแน่นอน!"

หวังเฉินยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้เจ้างูหลามเขียวน้อย

ที่หน้าต่างข้อมูลตรงหน้าเขา มีข้อความคำถามหนึ่งปรากฏขึ้น

[ตรวจพบสายเลือดลับของสัตว์เทพมังกรเขียวถล่มพิภพระดับจักรวาลภายในตัวงูหลามเขียวน้อย คุณต้องการใช้พรสวรรค์ระดับเทพ 'ปลุกตื่นสายเลือด' เพื่อเปิดใช้งานหรือไม่?]

โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เขาเลือกตอบ 'ตกลง' ทันที!

ในวินาทีที่เขาเลือกยืนยัน

วูบ!!

เจ้างูหลามเขียวน้อยที่กำลังทำปากยื่นน้อยใจอยู่เมื่อครู่ ร่างกายพลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าออกมาสายแล้วสายเล่า!

หวังเฉินมองผ่านแสงสีทองที่บาดตา เขามองเห็นภาพลวงตาจางๆ ของเกล็ดมังกรสีเขียวที่ดูราวกับไม่มีอยู่จริงปรากฏขึ้นบนร่างกายของเจ้างูหลามเขียวน้อย!

จากนั้น...

แสงสีทองเจิดจ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นกระแสสายฟ้าสีขาวโพลนที่ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ พาดผ่านไปทั่วร่างกายของเจ้างูหลามเขียวน้อย

"จี๊!"

เจ้างูหลามเขียวน้อยไม่คาดคิดว่าจู่ๆ ร่างกายของมันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ในขณะเดียวกันก็มีพลังงานที่บริสุทธิ์อย่างยิ่งหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายเล็กๆ ของมัน

ด้วยความตื่นตระหนก มันจึงรีบเลื้อยออกจากกรงและพยายามจะมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเจ้านายทันที!

หวังเฉินเห็นดังนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขารีบยื่นมือออกมาส่งสัญญาณห้าม "หยุด! อย่าเพิ่งเข้ามา! รอบตัวเธอมีแต่สายฟ้าแบบนี้ ถ้ามุดเข้ามาในตัวฉันล่ะก็ ฉันคงไม่ได้กลายเป็นราชาสายฟ้าหรอก แต่คงโดนเธอช็อตจนตายแน่ๆ!"

"ถ้าไม่อยากให้เจ้านายตายก่อนวัยอันควรล่ะก็ นอนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นแหละ!"

"จี๊..."

เจ้างูหลามเขียวน้อยส่งเสียงร้องอย่างน้อยใจอีกครั้ง แต่เมื่อคำสั่งของเจ้านายอยู่ตรงหน้า มันจึงจำต้องปฏิบัติตาม นอนหมอบอยู่อย่างว่าง่าย ปล่อยให้สายฟ้ารอบตัวพาดผ่านไปมา

โชคดีที่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้มันเจ็บปวดเลยสักนิด ตรงกันข้ามมันกลับรู้สึกสบายขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเจ้างูหลามเขียวน้อยก็เคลิ้มจนหลับตาพริ้มและส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอด้วยความพอใจ

แต่ในตอนนั้นเอง...

ปัง ปัง ปัง!

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังลั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าคนหนึ่ง "เสี่ยวเฉิน อยู่บ้านหรือเปล่าจ๊ะ? ทำไมบ้านเธอจู่ๆ ถึงส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แถมยังมีแสงสีทองส่องออกมาล่ะ?"

แต่เพียงแค่เสียงแหลมสูงนั้น

ก็ทำให้เจ้างูหลามเขียวน้อยที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

ด้วยความที่มันนิสัยขี้ขลาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มันจึงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก มุดเข้าหาอ้อมกอดของหวังเฉินตามสัญชาตญาณทันที!

ผลที่ตามมาก็คือ กระแสสายฟ้าเหล่านั้นที่พันรอบตัวมันได้สัมผัสเข้ากับร่างกายของหวังเฉินอย่างใกล้ชิด!

"อ๊ากกก!!"

วินาทีต่อมา หวังเฉินก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาออกมา

ป้าที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียงร้องโหยหวนนี้ก็ยิ่งร้อนใจขึ้นไปอีก เธอจึงทุบประตูรัวๆ

"เสี่ยวเฉิน เป็นอะไรไปน่ะ? รีบเปิดประตูเร็วเข้า! คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ..."

แกรก!

ในที่สุดประตูบ้านก็เปิดออก

ป้าที่อยู่ด้านนอกรีบเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบิกตาค้างร้องอุทานออกมาทันที

"ว้ายตายแล้ว! เสี่ยวเฉิน ทำไมสภาพเธอเหมือนถ่านที่โดนเผาแบบนี้ล่ะ!?"

ภาพที่เห็นคือ หวังเฉินที่ผมเผ้ากลายเป็นทรงระเบิด ร่างกายดำเป็นตอตะโก และดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยออกมาจากตัวเขาด้วย เขายืนล้วงกระเป๋าสองข้างพิงขอบประตูพลางพ่นควันสีดำออกมาจากปาก แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:

"ป้าเฉินครับ สบายใจได้ครับ ผมไม่เป็นไร ผมก็แค่... จู่ๆ ก็โดนไฟช็อตนิดหน่อยน่ะครับ... แค่กๆ!"

(จบแล้ว)