บทที่ 20 รุ่นพี่ คิดว่าฉันหน้าตาดีไหม? (20)

บทที่ 20 รุ่นพี่ คิดว่าฉันหน้าตาดีไหม? (20)

แค่โดนจับได้ว่าโดดเรียนก็ทำให้เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนปวดหัวมากพอแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวยิ่งกว่าคือช่วงบ่ายห้องของเขามีเรียนวิชาปฏิบัติการกับศาสตราจารย์หลิว ซึ่งต้องไปใช้ห้องแล็บที่ศาสตราจารย์หลิวไหว้วานให้เซียวเช่อช่วยดูแล

นั่นหมายความว่ามีโอกาสถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะต้องบังเอิญไปเจอกับเซียวเช่อคนที่แทบจะกินนอนอยู่ในห้องแล็บนั้น

ถ้าเกิดเซียวเช่อเกิดไม่พอใจเขาขึ้นมา แล้วเอาเรื่องไปฟ้องศาสตราจารย์หลิวสักหน่อย ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาศาสตราจารย์หลิวคงติดลบแน่

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนถึงกับพูดไม่ออก

ความอยากอาหารที่มีในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น หลังจากนอนกลิ้งไปมาบนเตียงอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เลือกตัวเลือกหลังระหว่างการข่มขู่เซียวเช่อกับการทำตัวน่ารักน่าสงสารต่อหน้าอีกฝ่าย

เขาผุดลุกขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนมาใส่ชุดวอร์มสีขาวสะอาดตา แม้แต่ทรงผมก็ยังถูกเซตมาอย่างพิถีพิถันให้ดูเป็นเด็กดีและว่าง่าย ก่อนจะยอมเดินออกจากหอพักไปพร้อมกับเหยาเพ่ย

ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังตึกห้องปฏิบัติการ เขาตั้งใจแวะขึ้นไปที่ห้องพักของเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายอีกคน บนกองเครื่องสำอางนั้น เขาหยิบบลัชออนสีชมพูตลับหนึ่งขึ้นมา แล้วนำมาปัดเบาๆ ที่หางตาและปลายจมูก

คราวนี้เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนไม่เพียงแต่ไม่กล้ามาสาย แต่เขายังมาถึงก่อนเวลาตั้งสิบห้านาที

ทว่า ทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูห้องแล็บเข้าไป เขาก็เห็นเซียวเช่อยืนอยู่หลังโต๊ะอุปกรณ์การทดลองสำหรับสอนเสียแล้ว

เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ขายาว สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำ บนสันจมูกมีแว่นตาไร้กรอบทรงบางสวมอยู่

ดูราวกับพวกสวะในคราบผู้ดี หรือสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ไม่มีผิด

ทันทีที่เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนก้าวเข้ามาในห้องแล็บ เซียวเช่อก็ตวัดสายตาขึ้นมาสบตากับเขาทันที

เมื่อดวงตาประสานกัน เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนก็เม้มริมฝีปาก ก้มหน้าลง และเอ่ยทักทายอย่างเชื่อฟัง

"สวัสดีตอนบ่ายครับ รุ่นพี่เซียว"

เหยาเพ่ยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย ในขณะที่เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนกำลังทักทายเซียวเช่อ เขาก็รีบก้มหน้าก้มตาวิ่งฉิวไปที่หลังห้องแล็บ ซ่อนตัวอยู่หลังเครื่องมือทดลองด้วยความหวาดกลัวว่าเซียวเช่อจะหันมาเห็นตน

แต่ในความเป็นจริง เซียวเช่อไม่ได้สนใจเหยาเพ่ยเลยแม้แต่น้อย

เขามองไปที่เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนแล้วเอ่ยถาม

"ตื่นแล้วเหรอ?"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนสูดจมูกฟุดฟิด พยักหน้ารับ โดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

เซียวเช่อขมวดคิ้ว มองดูท่าทางน่าสงสารของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนที่มีรอยแดงจางๆ ตรงหางตาและปลายจมูก

"เป็นหวัดหรือไง?"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนสูดจมูกอีกครั้งแล้วส่ายหน้า

"ใกล้จะหายแล้วครับ"

เซียวเช่อก็เหมือนกับผู้ชายแท้ๆ ทั่วไปตามท้องตลาด ที่ตัดสินว่าใครแต่งหน้าหรือไม่จากตรรกะที่ว่าคนคนนั้นทาลิปสติกหรือเปล่า เขาดูไม่ออกเลยว่ารอยแดงตรงหางตาของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนนั้นมีอะไรผิดปกติ เพียงแต่คิดว่าวันนี้เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนดูหงอยเหงาซึมเซา

เหมือนลูกกระต่ายน้อยที่ถูกรังแก ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ยังไม่ถึงเวลาเรียน และด้วยความที่เป็นช่วงเที่ยง จึงไม่ค่อยมีใครมาที่ห้องเรียนก่อนเวลา ตอนนี้ นอกจากเซียวเช่อและเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนแล้ว คนเดียวที่อยู่ในห้องแล็บก็คือเหยาเพ่ยที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังเครื่องมือทดลองและนั่งกดโทรศัพท์มือถือเล่น

เซียวเช่อกวักมือเรียกเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน "มานี่สิ"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนเดินเข้าไปหาเซียวเช่ออย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็ไม่ยอมสบตาด้วย หากลองคิดดูให้ดี นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสองคนได้มายืนเผชิญหน้ากันในระดับเดียวกันอย่างจริงจัง

ตอนนั้นเองเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนถึงได้ตระหนักว่าเซียวเช่อนั้นตัวสูงมากจริงๆ ร่างกายปัจจุบันของเขาไม่ได้เตี้ยเลย ผลตรวจร่างกายครั้งล่าสุดก็ระบุว่าเขาสูงถึง 180.6 เซนติเมตร

แต่เมื่อมายืนประจันหน้ากับเซียวเช่อในตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่ากระหม่อมของตัวเองสูงพอดีกับโหนกคิ้วของเซียวเช่อเท่านั้น

เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่กระดูกเชิงกรานและหน้าท้องส่วนล่างของเซียวเช่อเพื่อกะประมาณความสูงของอีกฝ่าย... ในตอนนี้เซียวเช่อไม่รู้เลยสักนิดว่าในหัวของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนเต็มไปด้วยความคิดลามกจกเปรตแค่ไหน

เขายกมือขึ้นแตะหน้าผากของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน แล้วถามว่า "เมื่อคืนไข้ขึ้นเหรอ?"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนหน้าผาก ฟังเสียงทุ้มต่ำของเซียวเช่อที่ดังก้องอยู่ข้างหู ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยถาม

"รุ่นพี่เซียว อยากให้ผมไข้ขึ้นเหรอครับ?"

ตอนนี้คลื่นสมองของเซียวเช่อกับเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนไม่ได้อยู่ในความถี่เดียวกันเลย เขาหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นซะหน่อย"

แต่เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนกลับตอบว่า

"แต่ผมอยากเห็นคุณไข้ขึ้นนี่ครับ"

พูดจบ เขาก็ช้อนตาขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มของเซียวเช่อ

"รุ่นพี่เซียว คิดว่าผมใจร้ายไหมครับที่คิดแบบนั้น?"

เซียวเช่อมองใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าดังมาจากโถงทางเดินด้านนอก เขาก็ละมือออกจากหน้าผากของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน แล้วเอ่ยสั่ง

"เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งไปไหนล่ะ"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนไม่ได้พูดอะไร เขาหันหลังเดินกลับไปหาเหยาเพ่ย

ตลอดชั่วโมงครึ่งของคาบเรียนปฏิบัติการหลังจากนั้น เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนและเซียวเช่อก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก

พวกเขาไม่ได้แม้แต่จะสบตากันเลยสักครั้ง

ทว่าหลังจากเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เมื่อเหยาเพ่ยหันมามองเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่แล้วถามว่าจะไปกินข้าวไหม เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนก็ตอบกลับไปว่า

"ฉันมีธุระน่ะ นายล่วงหน้าไปก่อนเลย"

เหยาเพ่ยไม่ใช่คนชอบซักไซ้เรื่องส่วนตัวของใคร เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็แค่ทึกทักเอาเองว่าเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนคงต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ จึงหันไปชวนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นที่ไปทางเดียวกันแล้วเดินออกจากห้องแล็บไป

เซียวเช่อยังคงง่วนอยู่กับการจดบันทึกของตัวเอง คอยฟังเสียงบอกลาของนักศึกษาทีละคน และพยักหน้ารับอย่างมีมารยาท ไม่นานนัก ในห้องเรียนก็เหลือเพียงเซียวเช่อและเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน คนหนึ่งอยู่หน้า อีกคนอยู่หลัง ราวกับถูกแบ่งแยกด้วยเส้นทแยงมุม

เซียวเช่อดูเวลา ก่อนจะเดินเข้าไปหาเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน เขาเป็นฝ่ายหยิบกระเป๋าเป้ของอีกฝ่ายขึ้นมาพาดไว้บนท่อนแขน แล้วเอ่ยถาม

"อยากกินอะไรล่ะ?"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนไม่คิดจะเกรงใจเซียวเช่ออยู่แล้ว เขาบอกไปตรงๆ "ข้าวผัดไข่หอยเม่น ปลาไหลย่าง แล้วก็ล็อบสเตอร์อบครีมซอสครับ"

เซียวเช่อพยักหน้าแล้วเดินนำออกจากห้องแล็บ เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนเดินตามหลังไปติดๆ เขามองดูแผ่นหลังนั้นสลับกับกระเป๋าเป้เก่าๆ มอซอที่เซียวเช่อถืออยู่ ซึ่งดูขัดกับบุคลิกของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง

"รุ่นพี่เซียว คนอื่นจะเห็นเอาได้นะครับที่คุณมาถือกระเป๋าให้ผม" เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนพูดไล่หลัง

เซียวเช่อเอ่ยขึ้น "เปลี่ยนสรรพนามสิ"

เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนตอบกลับอย่างว่าง่าย "พี่ชาย"

เซียวเช่อขานรับในลำคอ เขาไม่เพียงแต่ไม่ใส่ใจ ซ้ำยังเป็นฝ่ายเปิดประตูที่นั่งฝั่งผู้โดยสารให้เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนเมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างรถของเขา แล้วยืนรอให้อีกฝ่ายขึ้นไปนั่ง

หลังจากขึ้นรถ เสิ่นอวิ๋นเจี้ยนก็ยังคงนั่งนิ่ง เซียวเช่อเอากระเป๋าของเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนไปวางไว้ที่เบาะหลัง จากนั้นก็เข้ามานั่งประจำที่คนขับ แล้วจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้เสิ่นอวิ๋นเจี้ยน

เขาสตาร์ตเครื่องยนต์และขับรถออกจากประตูโรงเรียน ก่อนจะเอ่ยถามเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน

"ทำไมนายถึงบล็อกฉัน?"

ตอนแรกเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนยังไม่ทันได้ประมวลผล เกือบจะสวนกลับไปแล้วว่าเขาไปแอดคอนแท็กต์ของเซียวเช่อตอนไหน แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้กะทันหันว่าเมื่อคืนก่อนนอน เขาเพิ่งจะบล็อกบัญชีแอปพลิเคชันสตรีมมิงของเซียวเช่อไป

เขาขวับหน้าไปมองเซียวเช่อทันที และปฏิเสธออกไปตามสัญชาตญาณ

"พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ? ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย"

เซียวเช่อคาดไว้อยู่แล้วว่าเสิ่นอวิ๋นเจี้ยนคงไม่ยอมรับง่ายๆ จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เอียงคอหันมามองหน้าเสิ่นอวิ๋นเจี้ยน

"วิธีการให้ยามีอะไรบ้างล่ะ?"